Όταν κοπάζει ο θόρυβος - Τίτος Πατρίκιος

Για το ψωμί το δίκιο την αλήθεια, ίσως και να μη φτάνει μια ζωή.

Μα τη ζωή μου την ένιωσα ζωή μες στον αγώνα, αδέλφια.

Και για να μάθω να μιλώ, όταν ο τρόμος τα στόματα βουβαίνει

να μάθω να ανορθώνομαι, όταν θεριεύει ο θάνατος

για να μπορώ τα ίδια τα λάθη μας να αντέχω

πόσες αδυναμίες έπρεπε να κατανικήσω,

με πόσες πρέπει κάθε στιγμή να αντιπαλεύω.

Όμως μονάχα τούτη την αδυναμία, συγχωρήστε μου,

όταν κοπάζει ο θόρυβος και μένω μοναχός

με ένα μου αγαπημένο πρόσωπο,

για την αγάπη του που ολόκληρος διψάω δεν μπορώ ν’ αγωνιστώ.

Αν την επιδιώξω τη χάνω.

Αν τη διεκδικήσω τη σκοτώνω.

Αδέλφια μου συγχωρήστε με, μα η αγάπη που πιο βαθιά γυρεύω,

πρέπει να μου δοθεί μονάχη.

Πηγή: http://www.fryktories.gr

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα (Διάφανα Κρίνα)

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα

στεκότανε κοντά στη φωτιά

και δυο μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα

από μια αγάπη παλιά: " ποτέ πια " !

Εγώ απλώς ήθελα...

Ένας άγγελος

μου έδωσε τα φτερά του

για να πετάξω.

Δεν είχα που να πάω

και του τα γύρισα πίσω.

Ούτε άγγελοι μου χρειάζονταν

ούτε φτερά.

Εγώ απλώς ήθελα να περπατήσω

στο πλάι εκείνης

που μου έκοψε τα πόδια.

Δημήτρης Ε. Σολδάτος

http://dimsol.blogspot.gr

Ολονυχτία - Νικηφόρος Βρεττάκος

Δε με κατάλαβες

όλη τη νύχτα ήμουνα πλάι σου,

προσπαθούσα να κλείσω τα παράθυρα,

πάλευα - όλη νύχτα.

Ο αγέρας επέμενε.

Άπλωσα τότε

τις παλάμες μου πάνω σου

σαν δύο φύλλα ουρανού και σε σκέπασα.

Έπειτα βγήκα στον εξώστη και κοίταζα

δίχως χέρια τον κόσμο.

Πηγή: εδώ

Η Αγάπη - Κώστας Ουράνης

Α! τι ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού

και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα,

αν είναι νάρθει θε ναρθεί, δίχως να νοιώσεις από πού,

και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβημένα

...θε να σου κλείσει απαλά με τ' άσπρα χέρια της τα δυο

τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να κυττάνε'

κι όταν, γελώντας, να της πεις θα σε ρωτήσει: "ποια είμαι εγώ;"

απ' της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποια 'ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς! Αν είναι νάρθει, θε ναρθει

κλειστά όλα νάναι, αντίκρυ σου να στέκεται θα δεις ορθή

κι ανοίγοντας τα χέρια της πρώτη θα σ' αγκαλιάσει.

Αλλιώς, κι αν είναι ολόφωτο το σπίτι για να την δεχτείς

κι έτσι ως την δεις τρέξεις σ' αυτήν κι ομπρός στα πόδια της συρθείς,

αν είναι νάρθει θε ναρθει, αλλιώς θα προσπεράσει.

Πηγή: εδώ

Η αγάπη είναι ο φόβος... - Μανόλης Αναγνωστάκης

Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους.

Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυα

Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωση

Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων

Και τι κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;

Ξέρει να σφίγγει γερά εκεί που ο λογισμός μας ξεγελά

Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε και η μνήμη ξεριζώθηκε

Σα μιαν εκζήτηση παράλογη πέρα από κάθε νόημα;

(Κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα χωρίς στο μυαλό μια ρυτίδα

Βρίσκουνε τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους μεγάλωσαν

Πηγαίνουνε στα μικρομάγαζα και στα καφενεία της συνοικίας

Διαβάζουνε κάθε πρωί την εποποιία της καθημερινότητας).

Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή

Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα-ένα τα τιποτένια ομοιώματα

Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου τους περνά μιαν ηλιαχτίδα

Κάτι σα μια θαμπήν ανάμνηση μιας ζωικής προϊστορίας.

Φτάνουμε μέρες που δεν έχεις πια τι να λογαριάσεις

Συμβάντα ερωτικά και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις

Δε βρίσκεις καθρέφτες να φωνάξεις τ' όνομά σου

Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα

Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις

Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη.

Μα ποιος θα 'ρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει;

Ποιος θα μετρήσει μια-μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα;

Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των ποιητών;

Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες

Ζητούνε μια ώρα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα.

Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.

Πηγή: εδώ

Κική Δημουλά - Άφησα να μην ξέρω

Από τον κόσμο των γρίφων

φεύγω ήσυχη

Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:

δεν έλυσα κανένα.

Ούτε κι αυτά που θελαν να πεθάνουν

πλάι στα παιδικά μου χρόνια:

έχω ένα βαρελάκι που 'χει δυο λογιών κρασάκι.

Το κράτησα ως τώρα

αχάλαστο ανεξήγητο,

γιατί ως τώρα

δυο λογιών κρασάκι

έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.

Συμβίωσα σκληρά

μ' έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει

και δεν τον ρώτησα ποτέ

ποιας φωτιάς γιός είναι,

σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.

Δεν του λιγόστεψα του κόσμου

τα προσωπιδοφόρα πλάσματα του,

του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο

με θυσία και με στέρηση.

Με το αίμα που μου δόθηκε

για να τον εξηγήσω.

Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια

και σκεπασμένη πρόθεση

έτσι το δέχτηκα

κι έτσι το αποχωρίστηκα:

με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.

Αίνιγμα δανείστηκα ,

αίνιγμα επέστρεψα.

Άφησα να μην ξέρω

πως λύνεται ένα χθες,

ένα εξαρτάται,

το αίνιγμα των ασύμπτωτων.

Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,

ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.

Ούτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως

να σε διακρίνω.

Στάθηκα Πηνελόπη

στη σκοτεινή ολιγωρία σου.

Κι αν ρώτησα καμιά φορά πως λύνεσαι,

πηγή είσαι ή κρήνη,

θα 'ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα

που, Πηνελόπες και όχι,

μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού

για να δοξάζεται το αίνιγμα

πως μένουμε αξεδίψαστοι.

Από τον κόσμο των γρίφων

φεύγω ήσυχη.

Αναμάρτητη:

αξεδίψαστη.

Στο αίνιγμα του θανάτου

πάω ψυχωμένη.

“Tο λίγο του κόσμου”, Α´ εκδ. 1971, Β´ εκδ. Στιγμή, 1994

Πηγή: εδώ

Κάνεις το λάθος, να κάνω τον Χριστό; - Φίλιππος Άγγελής

Μην κοιμηθείς ακόμα.

Μην κλείνεις τα μάτια σου τόσο νωρίς

κι από τον κόσμο σου

μια ώρα αρχίτερα με σπρώχνεις.

Ξέρεις πόσες νύχτες ξόδεψα να σε περιμένω

κάτω από αυτό το ταβάνι

που απόψε και τους δυο μας σκεπάζει

και παράλογα μας κρύβει

από το φώς των αστεριών και το φεγγάρι;

Το φεγγάρι - που πολύ θα χαιρόταν να μ’ έβλεπε μαζί σου.

Σαν κουρασμένο μου φάνηκε την τελευταία φορά˙

χρόνια και χρόνια εκεί επάνω κρεμασμένο

να προσπαθεί μάταια να φωτίσει

τόση γκρεμισμένη ανθρωπότητα

με τέτοια δύστροπη ψυχή.

Ξέρεις πόσο αβάσταχτα γίνονται όλα εδώ μέσα

όταν λείπεις;

Τίποτα δεν είναι αγαπημένα ίδιο.

Τη δυσκολία να υπάρχω μόνος μου

με πράγματα που άγγιξες

την ξέρεις;

Φαντάστηκες ποτέ

την απόλυτη μοναξιά των χεριών μου

όταν τραβούν τά παράθυρα

για να υποδεχτούν το σκοτάδι

και τη δύναμη που χρειάζεται

να ζεις με μια απώλεια;

Σκληρό που είναι

να ξυπνάς το πρωί και να ψάχνεις

μια παρουσία να ευχηθείς «καλημέρα».

Και να μη βιάζεσαι να γυρίσεις από τη δουλειά

γιατί δεν σου βρίσκεται κάποιος

να προσδοκεί την επιστροφή σου…

Ξέρεις

πού πηγαίνει ο Ἐρωτας όταν χάνεται;

Πίσω από ποιόν θάνατο

πάει και συντονίζεται

για την εφήμερη την φύση του

να κλάψει;

Μια αλήθεια που να μη σκοτώνει τη χαρά

που μου δίνει το καθαρόαιμο το ψέμα σου

- μήπως ξέρεις;

Μην κοιμηθείς ακόμα.

Μην κλείνεις τα μάτια σου τόσο νωρίς

κι από τα όνειρά σου

έξω πάλι με αφήσεις.

Μην κοιμηθείς ακόμα˙

και τη σιωπή σου ας τρέμω

έτσι όπως εμμένεις

να μη μου απαντάς…

Μην κάνεις τάχα πώς λυπάσαι.

Τη σπούδασα καλά την απογοήτευση.

Περήφανα σηκώνει το σταυρό σου

που ορθόδοξα επάνω του

θα πας να καρφωθείς.

“Το αγαπημένο παιδί της μοναξιάς” 

Πηγή: εδώ

Μήτσος Παπανικολάου - Μέσα στην βουή του δρόμου

Μέσα στην βουή του δρόμου

ήταν να βρω το όνειρο μου,

να το βρω και να το χάσω

κι ούτε πια που θα το φτάσω.

Μια στιγμή πέρασε μπρος μου

κι ήταν η χαρά του κόσμου,

η χαρά που μας ματώνει

σαν οι πιο μεγάλοι πόνοι.

Πέρασε όπως περνούνε

όσα δε θα ξαναρθούνε-

πουλιά που χουν φτερουγίσει

σύννεφα μέσα στη δύση.

Κι άφησε στο πέρασμά του

-πέρασμα ζωής, θανάτου-

στην καρδιά μου σα σφραγίδα

ώ… την πεθαμένη ελπίδα.

Μια ελπίδα πεθαμένη

που μας ζει και μας πεθαίνει

κι όλα μας τραβάει δω κάτου

ως την πόρτα του θανάτου.

Όνειρο γλυκό και ξένο

και παντοτινά χαμένο

σε κρατώ στο νου μου ακόμα

σαν τριαντάφυλλο στο στόμα.

Όταν πέρασες με πήρες

κι όλες μου άνοιξες τις θύρες

με το μαγικό κλειδί σου

του χαμένου παραδείσου.

Γιάννης Σκαρίμπας - Ουλαλούμ

Ήταν σα να σε πρόσμενα κυρά,

απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα,

κι έλεγα: Θα 'ρθει απόψε απ' τα νερά, κι από τα δάσα...

Θα 'ρθει αφού φλετράει μου η ψυχή

αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι,

και θα μυρίζει φώτα, ήλιο και βροχή το νιο φεγγάρι...

Και να, το κάθισμά σου συγυρνώ,

στολνώ την κάμαρά μου αγριομέντα,

και να μαζί σου κιόλας αρχινώ, χρυσή, κουβέντα...

Πως να... θα μείνει ο κόσμος με το "μπα"

που μ' έλεγε τρελόν, πως είχες γίνει καπνός

και -τάχας- σύγνεφα θαμπά, προς τη σελήνη...

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ...

Κίνησα να σε βρω στο δρόμο -ωϊμένα!–

μα σκούνταφτες, όπου εσκούνταφτα, χρυσή, κ' εσύ με μένα...

Τόσο πολύ μ' αγάπησες, κυρά,

που άκουγα διπλά τα βήματα μου

πάταγα ‘γω -στραβός- μες στα νερά; κ' εσύ κοντά μου...

Μελοποιημένο από τον Νικόλα Άσιμο:

Live από τον Θάνο Ανεστόπουλο, 

τον Δημήτρη Μητσοτάκη και τους "Ευδαίμονες"

Κική Δημουλά - Ο πληθυντικός αριθμός

Ο έρωτας,

όνομα ουσιαστικόν,

πολύ ουσιαστικόν,

ενικού αριθμού,

γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,

γένους ανυπεράσπιστου.

Πληθυντικός αριθμός

οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,

όνομα ουσιαστικόν,

στην αρχή ενικός αριθμός

και μετά πληθυντικός:

οι φόβοι.

Οι φόβοι

για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,

κύριο όνομα των θλίψεων,

ενικού αριθμού,

μόνον ενικού αριθμού

και άκλιτη.

Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,

όνομα ουσιαστικόν,

γένους θηλυκού,

ενικός αριθμός.

Πληθυντικός αριθμός

οι νύχτες.

Οι νύχτες από δω και πέρα. 


"Το λίγο του κόσμου" 1971

Μελοποιημένο, ερμηνεύει ο Θάνος Ανεστόπουλος:

Κική Δημουλά - Πανσέληνος

Το πρωί

 εκτάκτως σύννεφα του Αυγούστου μερικά

πέρα στο βάθος του ορίζοντα που τρέμει

σα να τον διατρέχουν

ρίγη μολυβιά

και το βράδυ

ψύχραιμη λιτανεία πανσέληνου

μες στα στενά και αδιέξοδα σοκάκια

μιας κάρτας σου που έλαβα

«… κουράστηκα

… λυπάμαι. Χαιρετώ»

με κούριερ εντός της σήμερον επίδοση.

Τι βιαστικός

λες και χωρίς πανσέληνο αύριο

δε θα 'βλεπες να εκλείψω.

"Μεταφερθήκαμε Παραπλεύρως" 2007

Γιώργος Σεφέρης - Φυγή

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας

έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε

ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό

ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο

μέσα στο πρωινό χορτάρι

ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε

να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε

σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν

να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε

με τόσο πάθος.

Κι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε

μ᾿ όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες

κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα

εκείνου του ανθρώπου

κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη

μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε

μέσα στη φυγή.