Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

Συνέντευξη - Νικόλας Άσιμος (Fantazio, 9-9-1975, αναδημοσίευση στο Zoo)


Νικόλας Άσιμος – Η μουσική και το κατεστημένο της

Περίοδο μεταβατική περνάει η μουσική μας, το έχουμε ξαναγράψει και είναι διαπίστωση όλων εκείνων, καλλιτεχνών και παραγόντων, που κινούνται στο χώρο του σόου – μπίζνες. Ωστόσο νέοι καλλιτέχνες κάνουν –κι ίσως να είναι φυσικό- την εμφάνιση τους, με φιλοδοξίες και όνειρα, με ενθουσιασμό και την απόφαση να αγωνιστούν ενάντια στο περιβόητο “κατεστημένο”.
Ένας από αυτός, ο νεαρός Νικόλας Άσιμος, που γράφει μόνος τα τραγούδια του, στίχους και μουσική, και που, τελευταία κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο “ο μηχανισμός”,  ένα τραγούδι που, όπως μας είπε ο ίδιος “στέκεται κριτικά απέναντι στο θέμα ενός τραγουδιστή, ενός καλλιτέχνη, ο οποίος λειτουργεί μέσα στο χώρο του σόου μπίζνες, αλλά έχοντας πολιτική τοποθέτηση αντίθετη”.
Όμως, ας αφήσουμε τους στίχους του “Μηχανισμού” να μας μιλήσουν:
“Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής / και να γυρίσω δίσκο
Τι να κάνω ήτανε γραφτό / θέλω δε το θέλω ότι τραγουδώ να το πουλώ να ζήσω.
Όταν πάω στον παραγωγό / πρέπει να βολέψω έτσι το γραφτό
να του γυαλίσει για να το πουλήσει / να ‘χει σαλέπι για να του αρέσει
να έχει θέμα με έρωτα και αίμα / να είναι λόγια, λόγια κομπολόγια
να σας καλοκαρδίσω / για να σας γαλουχήσω
κι από χρέος συναδελφικό / να χαμογελάω στο κοινό”

- Θέλει να χτυπήσεις το κύκλωμα, παρατηρούμε. Βγάζοντας όμως δίσκους μπαίνεις κι εσύ μέσα σε αυτό.
Εγώ, από τοποθέτηση ιδεολογική προσπαθώ να χτυπήσω το κύκλωμα. Γράφω τραγούδια και τα τραγούδια αυτά πρέπει να ακουστούν σε κάποιο μαγαζί η να κυκλοφορήσουν σε δίσκους…  Το θέμα που περισσότερο τώρα μ’ απασχολεί, είναι ότι απ’ τη στιγμή που υπάρχει η επίσημη λογοκρισία, δηλαδή η λογοκρισία του υπουργείου Προεδρίας, οι απαγορεύσεις των ήδη λογοκριμένων τραγουδιών από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση είναι μέτρο χουντικό και παράνομο. Κι έχει σαν αποτέλεσμα να διαιωνίζει την κατάσταση που όλοι ξέρουμε, στο χώρο της τέχνης. Έχοντας τον βραχνά της λογοκρισίας, οι δισκογραφικές εταιρίες, για να έρθω στο χώρο της μουσικής, αναγκάζονται να γυρίζουν τόσα ανόητα πράγματα! Γιατί δυστυχώς, αυτά “περνάνε”.

Φοιτητής της φιλοσοφικής (τώρα τα έχει, σχεδόν, εγκαταλείψει) ο Νικόλας Άσιμος είναι και ηθοποιός, έχει δουλέψει στο θέατρο, παλιότερα με τους φοιτητές στη Θεσσαλονίκη, κι όσο για μπουάτ, έχει εμφανιστεί στο “Λευκό Πύργο” της συμπρωτεύουσας και πέρσι στο “Χνάρι” της Πλάκας.

-Σχεδιάζω τώρα μαζί  με μια ομάδα παιδιών, να δημιουργήσω το “Θέατρο της Φτώχειας”. Μ’  αυτό είχαμε αρχίσει από πέρσι αλλά δώσαμε μόνο τρεις παραστάσεις. Θα είναι το πρώτο πολιτικό καμπαρέ στην Ελλάδα, με τραγούδια και νούμερα πολιτικής φύσεως, με στόχο μας την κατάργηση του συγκεκριμένου τραγουδιστή και της συγκεκριμένης ορχήστρας. Το πρόβλημα μας σε αυτό το θέμα είναι το οικονομικό. Όσο για μένα, από χρόνια τώρα γράφω μουσική και στίχους, προσπαθώντας να θέσω τη δουλειά μου στην υπηρεσία του ιδεολογικού μου πιστεύω.

Τώρα, ο Νικόλας Άσιμος ετοιμάζει τον πρώτο μεγάλο δίσκο του, ο οποίος θα κυκλοφορήσει σύντομα.

Πηγή: www.seidis.blogspot.com

Συνέντευξη - Νικόλας Άσιμος (Ελευθεροτυπία, 11-5-1987)


Συνέντευξη 
στο Γιώργο Βιδάλη, 10 μήνες πριν φύγει.
  
“Είμαι πληνθέτης. Όπου οι άλλοι τοποθετούν συν και λέγονται συνθέτες, εγώ τοποθετώ πλην”.
   Νικόλας Άσιμος, 38 χρονών. Γράφει τραγούδια (μουσική και στίχους), τα τραγουδάει σχεδόν όλα ο ίδιος και τα εκδίδει σε δική του παραγωγή σε κασέτες. Πρόσφατη “αυτοπαραγωγή” του η κασέτα “Στο Φανάρι του Διογένη”, όπου τραγουδά κι η Σωτηρία Λεονάρδου, η πρωταγωνίστρια του “Ρεμπέτικου” του Κ. Φέρρη. Επίσης πέντε τραγούδια του ακούγονται στον καινούργιο δίσκο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου “Χαιρετίσματα”.
   Οργίλος (“Ο βιασμός μου είναι η βία της απάθειάς σας”) και τρυφερός (“Αξίζει να ζουν σαν παιδιά εκείνοι που έχουν καρδιά”), φιλόσοφος (“Κάθε στιγμή είναι τελευταία. Χρειάζεται να κάνει το καλύτερο: να είσαι άψογος και ταπεινός”) και φιλότρελος (“Με κατηγόρησαν ότι είμαι γρήγορος. Αν ήμουν πιο αργός θα τα είχα καταφέρει”) ο Νικόλας Άσιμος είναι - όπως λέει ο ίδιος - αυτοεξόριστος. Διαφορετικός.
   “Όταν άκουσα τον Παπαδόπουλο να λέει “θα πατάξωμεν την αναρχία” αποφάσισα να γίνω η αναρχία που δεν πατάσσεται ποτέ. Γιατί η αναρχία είναι η αρχή του τέλους και το τέλος της αρχής, και δεν είναι ουτοπία”.
   Συλλέκτης έκτοτε…άγριου ξύλου, χουντικού (φοιτητής ων, με τις καταλήψεις στα υπόγεια της Φιλοσοφικής Σχολής της Θεσσαλονίκης) και μεταπολιτευτικού (επέτειος Πολυτεχνείου, δικτατορίας κ.α.), επισκέπτης μερικές φορές ευαγών ψυχιατρικών ιδρυμάτων, ο αυτοδίδακτος Άσιμος (έμαθε μουσική μόνος του παίζοντας για ένα διάστημα μέρα νύχτα κιθάρα) πρωτοεμφανίστηκε το ’71 σ’ ένα μπαρ στο Λευκό Πύργο. Τραγούδια τολμηρά, αντικομφορμιστικά (“Ο παπάς”, “Οι τιράντες”, “Αχ Μαρία” κ.α.) τα οποία θα συνεχίσει να λέει και να γράφει, όπως αργότερα στην Πλάκα, στην “Πέμπτη Εποχή” με το Θανάση Γκαϊφύλια και τον Πάνο Τζαβέλα.
   Ερέθισμα αυτής της συζήτησης για μας, ήταν το άκουσμα για πρώτη φορά των τραγουδιών του, των καινούριων αλλά και παλιότερων. Ένας ποικιλόμορφος μουσικός ήχος (μπαλάντες, ροκ, λαϊκά, κ.α.) κι ένας πικρός σαρκαστικός στίχος, που βάλλει εναντίον του κατεστημένου. Υπάρχει ακόμη στον στίχο του μια απελπισμένη γενναιότητα, ένας πληγωμένος ή ανεκπλήρωτος έρωτας. (“Είναι πανάκριβο στο λέω ν’ αγαπάς”, “Παραδόξως αγαπάω εμένα όπως εσένα”, “Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις”, το παλιό τρυφερό “Παπάκι” που τραγούδησε η Χάρις Αλεξίου κ.α.).
   Τον Άσιμο, που ζει μόνος του σαν σύγχρονος Διογένης σ’ ένα πιθάρι-δωμάτιο 2Χ3, τον συναντήσαμε στο μαγαζί που έχει φτιάξει τα τελευταία χρόνια μπροστά από το “σπίτι” του (βιβλία, αφίσες, παιχνίδια), στην οδό Καλλιδρομίου, στα Εξάρχεια. Δυο μέρες πριν μας είχε φέρει στην εφημερίδα τη μουσική πραμάτεια του, κρατώντας επίσης μαζί του μια απόχη με τον πλανήτη (μια υδρόγειο σφαίρα) που προσπαθεί από καιρό…να σώσει.
   Χειμαρρώδης, αχαλιναγώγητος στη συζήτηση, με λογοπαίγνια, χιουμοριστικούς αφορισμούς και εκλάμψεις, τα βάζει με όλους και με όλα. Μη τον πάρετε στα σοβαρά αλλά ούτε και στα αστεία. Αφουγκραστείτε τον. Κι αν φαίνεται ανεξέλεγκτος στην κουβέντα, την οποία άνοιξε μόνος του πριν καν ακούσει το πρώτο ερώτημα.


Αναλαμβάνω την ευθύνη να μου κάνει μήνυση όλος ο ελληνικός λαός, αν υπάρχει.
Γιατί;
Έχω σκοπό να διαλύσω το έθνος, μπας κι αποκτήσει συνείδηση.
Γιατί βγάζεις τα τραγούδια σου σε κασέτες σαν αυτοπαραγωγός; Δεν τα βρίσκεις με τις εταιρίες;
Με στήνουν, με κοροϊδεύουν. Όλοι κοιτάνε να φάνε το ζουμί από μένα. Γι’ αυτό όλα, ακόμα κι ο μοναδικός δίσκος που έχω βγάλει με σήμα το βουβάλι, δική μου παραγωγή είναι. Τον έδωσα για εκμετάλλευση στο υποκατάστημά μου στη “Μίνως”.
Μπορεί να μην έχω μία αλλά έχω μέγιστη σοφία και στο εξής εγώ θα κυβερνώ το χρήμα. Γιατί εγώ ξέρω που θα το δώσω κι έχω σκοπό στο πρόγραμμά μου να ξαναφτιάξω τις αρχαίες μου τριήρεις και να βάλω κωπηλάτες τα πρεζάκια κι όλους τους ψυχοφαρμακωμένους. Τους δε ψυχίατρους θα τους πετάξω στη θάλασσα σαν σαβούρα.
Είσαι περιθωριακός; Αισθάνεσαι λίγο Διογένης, όπως αυτός της κασέτας σου;
Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει περιθώριο. Το ‘χει φάει ο…πράσινος πετροφάγος, που θα φάει και το γιο μου το Διονύση, που εκμεταλλεύεται το περιθώριο. Ό,τι λέω το ‘χω κάνει. Έχω γίνει ο ίδιος ο Διογένης. Όχι μονάχα στα λόγια μα στην πράξη και στο είναι. Κι ο Μέγας Αλέξανδρος υπήρξε μπούφος! Θα τον είχα κι αυτόν κωπηλάτη στις αρχαίες μου τριήρεις, αν μπορούσε να λύσει το Γόρδιο Δεσμό με την ψυχή του κι όχι με το σπαθί του. Ένα από τα αρχαία μου ονόματα είναι Πέπλος, Μυστήριος και Γρίφος. Είμαι ο Γόρδιος Δεσμός σας. Πολεμήστε να με λύσετε, αλλά με την ψυχή σας και την καρδιά σας κι όχι με το σπαθί σας.
Να μιλήσουμε για ταυτότητα των τρ…
Ταυτότητα τώρα έχω βγάλει, τώρα έγινα Έλλην υπήκοος. Μου την είχαν πάρει. Την βλέπεις; Άνευ θρησκεύματος (τη δείχνει). Αυτό που πιστεύω είναι το αρχαίο δωδεκάθεο των Ελλήνων.
Τι αμφισβητείς, τι ψάχνεις μέσα από τα τραγούδια σου;
Γυρεύω “ανυπότακτες ματιές”, όπως λέω σ’ ένα απ’ αυτά.
Ακούγονται στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση;
Πολεμάω μ’ έναν άνθρωπο που είναι μεγάλος μου εχθρός, τον άνθρωπο που ελέγχει τα δίκτυα. Αλλά όταν τον βρήκα στο δρόμο, κατάλαβα ότι είναι γεννημένος μπούφος κι όχι μπούφος μέσα στον μπούφο όπως είμαι εγώ. Είναι ένας απλός δημόσιος υπάλληλος κι όταν τον ρώτησα γιατί μ’ απαγορεύεις και του μίλαγα για τον άνθρωπο που ελέγχει τα δίκτυα αυτός κατάλαβε λάθος και νόμιζε ότι εννοούσα το τερματοφύλακα της Εθνικής, που έφαγε γκολ εκείνη τη στιγμή…Δεν αφήνουν τραγούδια μου στο ραδιόφωνο όπως το “Καταρρέω”, ο “Σάλιαγκας” ή το “Βενσερέμος” που λέει ο Παπακωνσταντίνου.
Υπάρχουν διάφορα είδη μουσικής στα τραγούδια σου. Πως τα συνδυάζεις όλα αυτά;
Όλες οι μουσικές είναι ένα κι ένας καλλιτέχνης όταν είναι τίμιος και καθαρός έχει δικαίωμα να περνάει μ’ οποιαδήποτε μουσική θέλει - αν μπορεί και να τη φτιάξει - μηνύματα στον κόσμο. Απλώς δεν έχω τα μέσα να τα κάνω όπως θέλω.
Έχεις τόσα όργανα, τόσους μουσικούς σ’ αυτά. Τους πληρώνεις ή έρχονται αφιλοκερδώς;
Τους έχω πληρώσει και με το παραπάνω εκτός από δύο τρεις που είναι εντάξει παιδιά, έρχονται αφιλοκερδώς, όπως π.χ. ο Θύμιος Παπαδόπουλος. Μια τέτοια παραγωγή σε λεφτά, άσε τον κόπο και την υπερεργασία, την πληρώνω δέκα φορές παραπάνω από οποιαδήποτε εταιρία. Δεν εξαπάτησα κανένα, ό,τι έχω πει το έχω κάνει.
Επιβιώνεις με τη μουσική; Πως τη βγάζεις;
Με εκατομμύρια χαμαλίκια από άλλες δουλειές. Μέχρι φούσκες για τα πιτσιρίκια πουλάω.
Στους στίχους σου υπάρχει σαρκασμός αλλά και τρυφερότητα. Πέρα από την εξουσία υπάρχει κι ο έρωτας. Πως συνδυάζεται στην ψυχοσύνθεσή σου;
Δεν βρέθηκε ποτέ καμιά γυναίκα να μ’ αγαπήσει κι ούτε να μου κάνει καμιά δουλειά.
Τι δουλειά;
Ένα αυγό τηγανητό, ας πούμε. Μ’ έχουν εκβιάσει όλες μέχρι θανάτου. Γιατί όλες είναι σκλάβες γεννημένες, προτιμάνε τα χαρέμια. Γι’ αυτό παν απ’ τη μια με τους παπάδες και την άλλη με τους δερβισάδες. Είναι πουλημένες, ειδικά οι φεμινίστριες.
Γιατί ειδικά οι φεμινίστριες;
Όταν πήγα το ’81 να κάνω κατάληψη στο Άγιον Όρος είχα μαζί μου 15 φεμινίστριες. Αυτές πήγαν με τους καλόγερους και μένα κόντεψαν να με σκοτώσουν.
Σ’ ενοχλεί ότι είσαι άγνωστος στο ευρύ κοινό;…Άσημος εμπορικά;
Είμαι ο πιο εμπορικός απ’ όλους. Αν υπάρχει μια συνωμοσία γύρω μου, είναι γιατί φοβούνται τη δύναμή μου. Όλοι είναι βολεμένοι και με νομίζουν ίδιο μ’ αυτούς, μπας και τους φάω τη θέση. Η συνέντευξη που δίνω δεν απευθύνεται σε κομπλεξικούς. Δεν θα φάω τη θέση κανενός. Τον πλανήτη προσπαθώ να ελευθερώσω. Να διαλύσω όλες τις πολεμικές βιομηχανίες, να γκρεμίσω τα τρελάδικα και να κάνω τις εκκλησίες μαγειρεία.
Εκτός από κριτική κάνεις και αυτοκριτική;
Πάντα αυτοσαρκάζομαι. Όταν με λέω μπούφο, πατάτα, σκόρδο και κρεμμύδι. Όταν με λέω γυναίκα, αλλά ποτέ γυναικωτό. Τον εαυτό μου τον έχω αυτοκρίνει όσο κανένας άλλος.
Σε τι πιστεύεις;
Στη γενεσιουργό αιτία που τη θυμήθηκε κι εκείνος ο Παρμενίδης που είχε πει: “Εν το παν”. Όλα τα γενεαλογικά δέντρα Εβραίων, Πόντιων, Θιβετιανών, Ινδών, όλες οι θρησκείες, ανατολικές και δυτικές, βόρειες και νότιες, που βασίζονται όμως σε γενεαλογικά δέντρα και σε φοβερή αλληλεγγύη, προσπαθούσαν να βρουν τον έναν, τον ελευθερωτή. Είτε Χριστός λεγόταν, είτε Βέγγος. Αλλά είμαι πιο αρχαίος απ’ αυτούς, γιατί ξέρω ότι το σύμπαν είναι μια τελεία, η οποία γίνεται γραμμή. Γι’ αυτό μια τελεία να τελειώνει, μία γραμμή τα ξαναρχίζει. Η γενεσιουργός αιτία δεν είναι καν η Εύα, ούτε ο Αδάμ. Γιατί υπήρξαν κότες κι όχι ελευθερωτές.
Υπάρχουν κάποιοι σημαντικοί άνθρωποι που σε επηρέασαν;
Προσπάθησα να καταλάβω τον Ηράκλειτο, τον Διογένη, τον Παρμενίδη, τον Οιδίποδα, τον Διγενή Ακρίτα.
Κι ο πατέρας του αναρχισμού ο Μπακούνιν;
Μπακούνιν, Μαρξ, Λένιν είναι μούμιες, όπως όλοι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι Φαραώ.
Αυτά που ονειρεύεσαι τα έχεις ποτέ βιώσει;
Έχω γίνει γήπεδο και παίξανε όλοι στο κορμί μου και στο είναι όλα τα παιχνίδια των αιώνων, αλλά η πνοή μου θα γενεί το ηφαίστειο της βροχής. Κι έχω μια τελευταία επιθυμία. Γιατί ένα πολέμαρχος πάντα την έχει: Αν με σκοτώσει κάποιος, γιατί δεν πρόκειται να σκοτωθώ μονάχος, ούτε ν’ αυτοκτονήσω, όπως προσπάθησαν μερικοί να με δηλητηριάσουν πληρώνοντας τους απατεώνες γιατρούς τους, θέλω να με ξεχάσετε όλοι. Κι ούτε ποτέ ν’ αναφέρετε το όνομά μου, γιατί δεν θέλω καμία στρέβλωση και καμία δολοφονία στο όνομά μου.
Νιώθεις ριγμένος, ξένος με τους συνανθρώπους σου;
Σε εκατό μαγαζιά έχω δουλέψει και δεν έχω πάρει φράγκο. Έχω τρέξει σε εκδηλώσεις για τον κάθε κυνηγημένο κι αδικημένο και δεν έχω ακούσει καλή κουβέντα. Τώρα ο εαυτός μου αγωνίζεται να θεραπεύσει τις τελευταίες του πληγές που έχουν μείνει.
Πάντως, εξακολουθώ να λέω ή η κοινωνία θα προσαρμοστεί σε μένα ή εγώ σ’ αυτήν!

Πηγή: www.seidis.blogspot.gr

Δευτέρα 28 Μαΐου 2012

Συνέντευξη - Κατερίνα Γώγου «ΤΑ ΝΕΑ 1-5-1991»


Η Κατερίνα Γώγου, δεν είναι μια περίπτωση από εκείνες που βολεύονται εύκολα στη συνείδηση όλων μας.
Είναι από αυτούς που αμαρτάνουν και δε ζητάνε άφεση παρά μόνο από την ψυχή τους.
Είναι από εκείνα τα σκαριά που μένουν αταξίδευτα κι ας ταξιδεύουν τον κόσμο.
Και για ν’ αρχίσω αυτή την ιστορία: ήταν ένα μικρό καράβι, που ήταν αταξίδευτο. Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι, ίσαμε τον θάνατο…

  Στέκει απέναντι μου αμίλητη.
  Επιφυλακτική: Λοιπόν, τι θες; Μια συνέντευξη για κατανάλωση; Θες να γίνω βορά σε διαθέσεις που μισώ;
  Επιθετική: Δημοσιογράφος; Είναι βέβαιη ότι θέλεις μια συνέντευξη με τη Γώγου;
  Περήφανη: Και τι δηλαδή; Θαρρείς πως εδώ που βρίσκομαι χωρίς ΤΙΠΟΤΑ, δεν έχω το κουράγιο να πω την αλήθεια;
  Απολογητική: Μη και σε κουράζω, με τα δικά μου; Είδα, είπα κι έκανα πολλά.
  Εξομολογητική: Με φώναζε ο πατέρας στο καφενείο και μου ‘λεγε απειλητικά: «Φύγε κι έλα πίσω σε μια ώρα να σε δείρω». Κι έφευγα. Κι έτρεμα. Και παρακαλούσα το Θεό να περάσει γρήγορα εκείνη η μια ώρα. Τυραννιόμουν σαν μικρός Χριστός κι έλεγα: πότε θα ‘ρθει η ώρα να με δείρει, να λυτρωθώ! Στο τέλος αποζητούσα την τιμωρία ως λύτρωση…
  Λυτρωμένη: Έμεινα δύο χρόνια στη σιωπή. Δεμένη σ’ ένα κρεβάτι τρέλας και μοναξιάς. Σώπασα. Έκλαψα. Έπιασα πάτο, μωρέ, και είμαι εδώ μπροστά σου! Ζαλίζομαι ακόμη με το πρώτο ουίσκι. Τα χάπια, που μου ‘δωσαν οι γιατροί είναι, λένε, βαριά. Δε κυλάω, αλλά και δεν μπορώ ακόμη να σταθώ στον ανήφορο. Κι είναι ανήφορος αδελφέ! Ανήφορος! Αλλά, κοίτα με! Είναι τέσσερις μήνες, που καθάρισα με το νοσοκομείο, με τα γιατρικά. Πριν λίγες μέρες πήγα να πιάσω δουλειά στο «Ρόδον». Στη μέση της πρόβας ίδρωνα. Δε μπορούσα να σταθώ.
  Σταθερή: Το βιογραφικό μου είναι μικρό και γνωστό: Γεννήθηκε στην Αθήνα. Δουλεύει από 5 χρονών σε παιδικούς θιάσους. Δεκάδες ταινίες με τη Φίνος-Φιλμ. Επιθεώρηση στη λεωφόρο Αλεξάνδρας και αρχαία τραγωδία με τον Κάρολο Κουν. Δύο βραβεία ερμηνείας στη Θεσσαλονίκη. Έξι ποιητικές συλλογές. Πάνω από 50 εκδόσεις.
  Σαφής: «Κι ανυπόδητη κι άρρωστη γύρναγα. Κρύωνα. Κι όπου έστρεψα όξος και πρέζα και χολή».
  Άπελπις:… Η μάνα, ολομόναχη σε γηροκομείο. Το παιδί το «κρατάνε» στα Εξάρχεια κι εγώ τις νύχτες σηκώνομαι και γράφω στίχους σαν να ‘ναι μόνο αυτή η γλώσσα που ξέρω να μιλώ…
  Πικραμένη: «Με λένε – τ’ όνομα μου βγαίνει από τ’ όνομα του μεγαλύτερου κινδυνευτή της πατρίδας μου – με λένε Οδύσσεια.»

Τρόμος

  «Καταμεσίς της θάλασσας, χωρίς σκαρί, χωρίς συντρόφους και πανιά, στ’ απόκρημνα νερά, χωρίς, σ’ εμένα γυρισμό, μόνο να ταξιδεύω». (Από τη νέα δουλειά της Κατερίνας Γώγου).
  Μου το δίνει γραμμένο σ’ ένα λευκό χαρτί. Έξι η ώρα απογευματινή. Ζαλισμένη από τα φάρμακα. Η φωνή της αργή, σαν κορδέλα γραφομηχανής. Τα ίχνη του τρόμου σβησμένα με μπλάνκο πάνω στα μάτια της.
  Να σου πω για τους καταραμένους ποιητές. Σκεφτήκατε ποτέ πόσοι πολύ έχουν πεθάνει τρελοί, μόνοι, ξοφλημένοι, με μια σύριγγα στις φλέβες, κι όμως τόσο ωραίοι, τόσο μεγάλοι;
  Να σου πω για την ηρωίνη και τους εμπόρους, που κατέκλυσαν τη ζωή μας. Μπήκαν στα σπίτια μας. Είναι παντού!
  Για τις φυλακές που κλείνουν κάτι ψυχές λεύτερες.
  Για το ροκ που αντιστέκεται και την παραπληροφόρηση που τσακίζει.
  Για τις ηλίθιες ταινίες και την κατρακύλα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η πιο ανόητη ταινία κοστίζει 50.000.000 και κάτι καινούριοι σαν τον Γιώργο Κορδέλα πασχίζουν να κάνουν σινεμά με τις σάρκες της ψυχής τους…
  Να σου πω για το βιβλίο, που ετοιμάζω με τον Θανάση τον Καστανιώτη. Να βγω να μιλήσω για όσα έζησα στα δύο χρόνια της σιωπής.
  Εγώ! Στον φόβο μπαίνω μέσα.
Όταν φοβάσαι, δε κρύβεσαι…
  Το βιβλίο μου θα ’ναι μια ποιητική βιογραφία. Από μόνη της η ζωή μου είναι έτσι…
  Κι έτσι γράφουν αυτοί, που πρόκειται να… πεθάνουν. Το σωματικό θάνατο τον έχω βιώσει. Για τον θάνατο της ψυχής μου μιλώ…
Κι ως τότε, αλλάζω, ψάχνω, μαθαίνω. Ζητάω ακόμη της Ισότητα, την Αδελφότητα, την Αλληλεγγύη, την Ελευθερία.
  Με τι; Η γλώσσα μας, ένα από τα ομορφότερα δώρα ανθρώπου σε άνθρωπο, καταλύθηκε. Έγινε ένα τρομώδες μοναχικό παραλήρημα. Οι λέξεις και οι έννοιες αποκωδικοποιήθηκαν. Η μαγεία των αριθμών μετατράπηκε σε: πόσα;
-Δεν υπάρχει τίποτε για στήριγμα
Δεν είμαι σοφή. Ούτε φιλόσοφος, ούτε διανοούμενη. Από εμπειρική γνώση πιστεύω, πως σε κάθε άνθρωπο μένει – με ό,τι όνομα του δίνουν - ένας Χριστός. Για μένα Θεός είναι η Αλήθεια!

Επανάσταση

-Και βρήκες την αλήθεια, που γύρεψες στο Κίνημα, ή στέκεις σήμερα εδώ, μπροστά μου, μια Επαναστάτρια χωρίς αιτία;
Απ’ όσο μπορώ να θυμάμαι πάντα τα ίδια πίστευα για ό,τι έλεγα και για ό,τι έβλεπα. Και πάντα με τις λέξεις: βλάκα ή αναρχοτρομοκράτισσα με λιθοβολούσαν. Ύστερα από χρόνια τροτσκιστικής και μπερδεμένης αναρχοκουμουνιστικής ακαμψίας, όπως ήταν φυσικό έσπασα! Πέρασα σ’ ένα με δύναμη συναισθηματικό άναρχο Χριστιανισμό, που θα τον υπερασπιστώ με όλες μου τις δυνάμεις.

  Τη λένε Οδύσσεια. Παλεύει να γυρίσει…
  Η Κατερίνα Γώγου. Ένα χάρτινο καραβάκι, που ταξιδεύει σε πείσμα όλων. Κουνήστε του το χέρι…

Συνέντευξη στην Ελένη Σπανοπούλου

Πηγή: www.black-tracker.gr

Συνέντευξη - Κατερίνα Γώγου «Ελευθεροτυπία 24-5-1988»


Ένα ακόμη βιβλίο από την Κατερίνα Γώγου «Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών» (Εκδόσεις «Καστανιώτη»). Το πέμπτο μετά τα: «Τρία κλικ αριστερά» (1979, 17 εκδόσεις), «Ιδιώνυμο» (1982, 15 εκδόσεις), «Το ξύλινο παλτό» (1982, 10 εκδόσεις), «Απόντες» (1986, 4 εκδόσεις).  

Μακρύς ο τίτλος, βραχύ το περιεχόμενο, λευκές οι αριστερές σελίδες. Η Κατερίνα με νέο πρόσωπο – και στο γραφτό της και στην εμφάνιση της. Με λίγο περισσότερο βάρος, με τις έγνοιες της, με «τα πάνω και τα κάτω» της. Έτοιμη να γελάσει, αλλά και να κλάψει. Με την έγνοια να γίνει γνωστό το «παρών» που δίνει με το νέο της βιβλίο, αλλά και, άβολη με τη δημοσιότητα, να προσπαθεί να καταλάβει αν κάνουμε συνέντευξη ή φιλική κουβέντα – δύο περίπου χρόνια αφ’ ότου τα είχαμε πει.

Τι έγινε από τότε;
Αυτά είναι δικά μας…

Μου είχες πει τότε, ότι το να γράφεις και να βγάζεις ένα βιβλίο είναι για σένα μια κίνηση αναγκαιότητας, για να μην τρελαθείς, για να μην αυτοκτονήσεις.
Είναι και κάτι άλλο. Εκτίθεσαι. Βγάζεις την ψυχή σου στο φως. Και υπάρχουν κι αυτοί που βλέπουν κι αλληθωρίζουν. Γι αυτό λέω ότι υπάρχει και η διαπόμπευση.

Δεν είμαστε έτσι κι αλλιώς εκτεθειμένοι;
Έτσι κι αλλιώς. Μόνο που τα γραφτά μένουν.

Έλεγες ακόμη, ότι σου συνέβησαν κάποια πράγματα που σε καθιστούσαν ανασφαλή. Αισθάνεσαι το ίδιο;
Όχι, νομίζω ότι έχω μεγαλώσει, και το μεγαλώνω σημαίνει ότι χρειάζομαι όλο και λιγότερα. Για μένα…

Και είναι καλό αυτό;
Ναι, όσο λιγότερα χρειάζεσαι, τόσο αποδεσμεύεσαι από τις ανασφάλειες σου.

Το νέο σου βιβλίο παρουσιάζει μια αντίφαση: μεγάλος τίτλος, λιτό, επιγραμματικό σχεδόν, το περιεχόμενο.
Αν διάβασες το βιβλίο, ο τίτλος είναι μέσα.

Πως έφτασες σ’ αυτή την αφαίρεση;
Ήταν η πρώτη φορά που έγραφα χωρίς ν’ αλλάζω τίποτα. Δεν διέγραψα, ούτε διόρθωσα τίποτα.

Αυτό είναι μια κατάκτηση.
Δε μπορώ να ξέρω εγώ.

Θα ‘λεγε κανείς πως είναι μια λακωνική αυτοβιογραφία.
Ένα κομμάτι. Ένα ποιητικό ανηφορικό οδοιπορικό και εύχομαι να τελειώσει εδώ αυτός ο κύκλος, να ‘χω να πω χαρούμενα πράγματα. Γιατί η ζωή έχει γίνει σαν κινούμενη άμμος. Θα ‘θελα να γράψω ένα βιβλίο που να δίνει χαρά, δύναμη και καλή ενέργεια.

Ήταν τόσο άσχημα αυτά τα δύο χρόνια;
Ναι…

«Προκάλεσα με πάθος τη ζωή» λες σε κάποιο στίχο. Πως την προκάλεσες;
Έπαιζα μαζί της. Κι άμα παίζεις με τη ζωή, παίζεις και με το θάνατο - αν και νομίζω ότι το βιβλίο είναι πιο καθαρό από το λόγο μου. Κάπου λέει: «Λόγος τραυλίζων, ψυχή πάσχουσα».

Τώρα παίζεις με την ζωή;
Νομίζω παίζει αυτή μαζί μου και ίσως να προσπαθεί να μου μάθει κάτι που δεν το έμαθα και τώρα με παιδεύει, με την έννοια της γνώσης, της πραγματικής γνώσης.

Αλλά αυτή θέλει το χρόνο της για να κατακτηθεί.
Ναι, κι εγώ νομίζω ότι άργησα.

Ο θάνατος σε απασχολεί;
Ναι, πάντα. Είναι αυτό που δεν ξέρω και θέλω να μάθω.

Μόνο που το μαθαίνεις μια και καλή.
Ναι…

Κάπου αλλού λες: «Δέντρο ήμουνα κι έσπασα. Μου σπάσαν όλα τα κλαδιά». Απελπιστικό είναι.
Αλήθεια είναι. Και την αλήθεια όταν την ονοματίζεις παύει να είναι απελπιστική. Είναι σαν να ξορκίζεις το κακό. Αυτό που λες εσύ απελπισία, για μένα ήταν απελευθέρωση. Δε θα μπορούσα τώρα να γράψω το «Τρία κλικ αριστερά».

Γιατί;
Το «Κλικ» ήταν σε μια εποχή οριακή, αγωνιστική, επαναστατική. Υπήρχε μια έξαρση, όλοι πιστεύαμε τότε ότι μπορούμε, και καλά κάναμε δηλαδή και το πιστεύαμε. Κι εγώ πιστεύω τώρα με την ίδια δύναμη, αλλά αλλιώς, κι έχω τις ίδιες ηθικές αξίες μέσα μου. Δηλαδή όπως σ’ ένα στίχο εκεί που λέω «Στάθηκα στη σιωπή να ακούσω τη σιωπή μου». Πρέπει να το κάνουμε όλοι μας… Με βάζεις τώρα να κάνω τη δασκάλα, που τάχα τα ξέρει όλα… Αν πάντως πιστεύουνε κάποιοι ότι μ’ αυτό το βιβλίο έσπασα και δεν είμαι ο βράχος που θα ήθελαν, ίσως… Τώρα μπορώ περισσότερα. Τώρα μπορώ πολύ πιο καθαρά να αγαπήσω τον άνθρωπο. Τώρα είμαι πιο καθαρή όταν λέω εμείς…

Το βιβλίο τελειώνει με τις λέξεις «Μια μέρα λοιπόν…», που είναι σαν μια ανάσα, έτοιμη να πεις κάτι άλλο. Έτσι είναι;
Αφήνω να πει ο καθένας το δικό του. Γι αυτό έχω λευκές κόλλες, για να μπορούν να ζωγραφίσουν, να γράψουν κάτι δικό τους. Είναι λίγο σαν τετράδιο έτσι το ήθελα.

Έχεις διάθεση να ξαναγράψεις;
Κάθε φορά που βγάζω ένα βιβλίο νομίζω ότι είναι το τελευταίο, και όταν πίνω σκίζω τα βιβλία μου. Έπειτα μου ξανάρχεται η διάθεση…

Οπότε, γράφοντας ή όχι, τι θέλει να κάνει η Κατερίνα;
Δε ξέρει… Η Κατερίνα θέλει να κάνει ταινίες, να παίξει ξανά θέατρο. Η Κατερίνα θέλει να ερωτευτεί, θέλει να ζήσει, θέλει τους φίλους της πίσω…

ΔΗΜ. ΓΙΩΝΗΣ

Πηγή: www.black-tracker.gr