Η ανορεξία της ύπαρξης - Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Δεν πεινάω, δεν πονάω, δε βρωμάω

ίσως κάπου βαθιά να υποφέρω και να μην το ξέρω

κάνω πως γελάω

δεν επιθυμώ το αδύνατο

ούτε το δυνατό

τα απαγορευμένα για μένα σώματα

δε μου χορταίνουν τη ματιά.

Τον ουρανό καμιά φορά

κοιτάω με λαχτάρα

την ώρα που ο ήλιος σβήνει τη λάμψη του

κι ο γαλανός εραστής παραδίνεται

στη γοητεία της νύχτας.

Η μόνη μου συμμετοχή

στο στροβίλισμα του κόσμου

είναι η ανάσα μου που βγαίνει σταθερή.

Αλλά νιώθω και μια άλλη

παράξενη συμμετοχή∙

αγωνία με πιάνει ξαφνικά

για τον ανθρώπινο πόνο.

Απλώνεται πάνω στη γη

σαν τελετουργικό τραπεζομάντιλο

που μουσκεμένο στο αίμα

σκεπάζει μύθους και θεούς

αιώνια αναγεννιέται

και με τη ζωή ταυτίζεται.

Ναι, τώρα θέλω να κλάψω

αλλά στέρεψε ως και των δακρύων μου η πηγή.

"Η ανορεξία της ύπαρξης", 2011

Κακή φωτιά - Κωστής Παλαμάς

Εγώ είμ' εδώ ανυπόταχτος και παραστρατισμένος

εγώ δαγκώνω με θυμό της φτώχειας το ψωμί,

νόθος της τέχνης είμ' εγώ και της ιδέας διωγμένος

από μιαν έγνοια ο νους θολός, δαρμένο το κορμί.

Ο λύχνος μου στης ιερής μελέτης το τραπέζι

σαν ένα νεκροκάντηλο στα μάτια μου αχνοπαίζει

όλα πολέμια κρύα βιβλία, κοντύλια και χαρτιά.

Με καίει κακιά φωτιά.

Εμέ η ζωή μου πλάνεμα και η γέννηση μου λάθος

το λόγο δεν ορέγομαι, δεν ξέρω το ρυθμό

σέρνουν εμένα δυο άλογα, τ' αράπικο το πάθος

και τ΄ αφροστάλαχτο όνειρο μπορεί και στο γκρεμό.

Μια μέρα θα κυκλοφορώ με φτερά...

Μια μέρα θα κυκλοφορώ με φτερά

από τα αποκόμματα των εφημερίδων

που έγραψαν για την ελευθερία

και θα ψάξω να σου μιλήσω

για την επικίνδυνη συνήθεια που έχω

να ονειρεύομαι

ένα κίνητρο για τη ζωή

και μια υστεροφημία για το θάνατο.

Μ’ ακούς;

ή μήπως σκέπασαν τις αισθήσεις σου

οι σειρήνες των ασθενοφόρων;

Στο ιστορικό μου να διαγράψεις οριστικά

τη σκοτεινή ένδειξη

«Καταθλιπτικός».

Επιπόλαιη διάγνωση, βλέπεις.

Με τούτο μονάχα να την αποκαταστήσεις:

«Ονειρόπληκτος».

Και με αποσιωπητικά να τη συνοδεύσεις.

Να μη στέκει εκεί έξω δίχως συντροφιά.

Σα να έχει - τάχα

και κάτι ἀλλο πάντα να σου πει.

Σε παρακαλώ...

μη μ' αφήνεις να ξεχάσω.

Φίλιππος Αγγελής - Μη μ' αφήνεις να ξεχάσω

"Το αγαπημένο παιδί της Μοναξιάς"

Πηγή

Πως με κοιτάζει έτσι - Κατερίνα Γώγου

Πώς με κοιτάζει έτσι

αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί

πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι...

Πώς θροΐζει μέσα μου

αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό

πώς με κοιτάει έτσι το φεγγάρι...

Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο

κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά

δείχνει παντού και πουθενά

τι θέλει το φεγγάρι...

Ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα

κάνει τόση αντήχηση μέσα μου

μου διογκώνει το Εγώ μου...

Ποιανής σελήνης έκλειψη

ποιου φεγγαριού η χάση

μαζί σηκώνει μέσα μου

άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου...

πώς με κοιτ...

Πώς σκύβει έτσι πάνω στο στόμα μου να δει

αν ανασαίνω ο Καρυωτάκης...

" Απόντες", 1986

Αικατερίνη Τεμπέλη - Hotel des Rouges

Αν κάτι έχω ζηλέψει στη ζωή μου, αυτό είναι τ’ άσπρα σεντόνια. Τα κολλαρισμένα άσπρα σεντόνια των ξενοδοχείων, που κοιμούνται πάνω τους τόσοι άνθρωποι, κλαίνε, γελάνε, κάνουν έρωτα, διαβάζουν, πεθαίνουν, κι όμως… Όταν πας εσύ, ο νέος πελάτης, σε υποδέχονται άσπιλα. Κουβαλούν κάτι απ’ τη σιωπή που σεργιανάει σ’ όλα τα ξενοδοχεία Γ΄ θέσης, κάτι απ’ τους γέρους κυρίους που σε κοιτούν υποψιασμένοι στη ρεσεψιόν, κάτι απ’ τα παλιωμένα έπιπλα με το γδαρμένο, τόπους-τόπους, ξύλο…

Το ξέρεις καλά πως κάτι κουβαλούν, αλλά στο δέρμα σου φαντάζουν τόσο αθώα, τόσο καινούργια, τόσο άπιαστα. Σέρνεις τα δάχτυλα πάνω τους και αισθάνεσαι την ικανοποίηση του να δημιουργείς πτυχές. Σε κυριεύει η ψευδαίσθηση ότι εσύ πρώτος θα τα τσαλακώσεις. Κι όμως, όταν φύγεις, καλά το ξέρεις, θα μπουν στο πλυντήριο, θα σιδερωθούν και θα επιστρέψουν στο ίδιο κρεβάτι, το ίδιο αθώα, όπως σου παρουσιάστηκαν και σένα.

Ζηλεύω που δεν είμαι ένα άσπρο σεντόνι ξενοδοχείου. Ζηλεύω που δεν μπορώ να ξεγράψω –τόσο εύκολα όπως αυτά-, τους ανθρώπους που κοιμούνται στην αγκαλιά μου, τους ανθρώπους που με τσαλακώνουν αλλά κι αυτούς που με χαϊδεύουν στοργικά κι ακουμπούν πάνω μου ξένοιαστα.

Θα ΄θελα να μην έχω μνήμη. Να κυλιέμαι σε μυρωδιές, γεύσεις, χρώματα, ήχους και να ‘μαι ευτυχισμένος. Κι ύστερα να κοιμάμαι αθώος, τον ύπνο ενός μικρού παιδιού και να ξυπνώ ξανά tabula rasa. Όχι τόσο, γιατί το παρόν είναι οδυνηρό, όσο γιατί το παρελθόν είναι αξεπέραστο.

Αλήθεια, ποιος ηλίθιος είπε, ότι ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές; Ο χρόνος μολύνει τις πληγές, ξανά και ξανά, έτσι που να αισθάνεσαι πως γεννήθηκες μαζί τους, πως θέριεψες μαζί τους και πως θα πεθάνεις μαζί τους. Αυτό το τελευταίο είναι που δεν αντέχεται. Κοιτιέσαι στον καθρέφτη, μετράς τις πρώτες άσπρες τρίχες, τις πρώτες αχνές ρυτίδες και τις ίδιες παλιές πληγές.

Λες θα σπάσω τον καθρέφτη, θα λυτρωθώ βλέποντας τα κομματάκια του γυαλιού να χοροπηδάνε δαιμονισμένα εδώ κι εκεί, κι ύστερα θα χορέψω ξυπόλητος ένα ζεϊμπέκικο, έτσι για την πάρτη μου και θα ξοφλήσω τους λογαριασμούς μου με τη ζωή. Χα! Aπό δω πήγαν κι άλλοι. Δεν βαριέσαι όμως… Πήγαν και ξαναπήγαν. Σιγά μην φτάνανε στο τέρμα.

Hotel des Rouges… Ένα κλαδί αγγίζει το μπαλκόνι μου. Γραπώνομαι πάνω του με μια πείνα πρωτόγνωρη. Χαζεύω τ’ αυτοκίνητα που τρέχουν δαιμονισμένα, το βουητό των περιστατικών, τα μπαλκόνια με τ’ απλωμένα ρούχα, τα λευκά σεντόνια… Κρατάω την ανάσα μου και θυμάμαι. Γίνομαι ένα με κείνο το ξερό κλαδί. Κολλάω πάνω του. Επιχειρώ τη Λήθη. Ταξίδι στο κέντρο της Μιλτιάδου…

Πηγή: http://aikaterinitempeli.wordpress.com

Κατερίνα Γώγου - Δε γίνεται να σηκωθώ

Δεν μπορώ. Δε γίνεται να σηκωθώ. Δεν κοιμάμαι.

Ξημέρωμα. Στερητικά.

Βαριά. Πολύ. Εκ γονιδίου η χαρμάνα. Η ψυχολογική.

Σεντόνια ύπνου αργά θροΐζουνε

αργά με τυλίγουνε

πολύ σιγά με πάνε

διάφανα σχήματα

Νορμιζόν

ρευστές μορφές

ρευστά σχήματα περνούνε

ήρεμα μεταξύ τους χαϊδεύονται

μέχρι να σταθεροποιηθούν σουβλερά σαγόνια

σατανικών πεθαμένων.

Όχι. Κρυώνω. Ζεσταίνομαι.

Καυτό πάγο στους κροτάφους μου βάζουν ν’ ανακουφιστώ…

Κοίτα! Μαμά, κοίτα! Γελάνε!

Πως λάμπουν τα δόντια τους! Α… χρυσές μασέλες φοράνε!

Πως δεν τους τις έκλεψαν. Κατοχή έχουμε. 1940…

Σε λίγο, μαμά, θα γεννηθώ. Κι ο πατέρας

στην αυλή, κάτω στον βοτανικό, με τη μάνικα

με μεγάλη πίεση, με το νερό, θα με πνίξει…

Πλάι μου, με γυρισμένη την πλάτη

να μην τηνε δώ, η Παναγία μου κάνει πως κοιμάται…

Στο νερό που φοβάμαι έρπω…

Πνίγομαι.

Γι αυτήν μόνο.

Καθρεφτίζομαι στον καθρέφτη

ηδονίζομαι με το στόμα μου

που ‘χει κολλήσει στ’ αυτί μου.

Άλλο τίποτα. Τίποτ’ άλλο δε βλέπω.

Η όρασή μου: στόμα κι αυτί.

Φύσα, μαμά

μαμά, φύσα… φ… φ…

φύσα να σβήσει το κόκκινο φως

ψηλά στην πόρτα

στον θάλαμο

στο καμαρίνι

εκείνο σου λέω το φως

στη Σελήνη μου.

Μου σηκώνει κύματα οργής

κύματα πανικού

σβήσ’ το τώρα

τώρα, μαμά.

Οι νοσοκόμοι κοιμούνται.


"Με λένε οδύσσεια", 2002

Κατερίνα Γώγου - Θα γεννηθώ

1940. Σε λίγο. Θα γεννηθώ.

Και είκοσι πέντε ημερών, πίσω απ' τις παλιές σιδερογραμμές

στο σινεμά "Λαού". Βοτανικός εκεί. Μεταξουργείο. Κολωνός.

Πάλι πατέρας

με φροντίδα περισσή

στην αυλή

με πίεση στη μάνικα

θα φροντίσει να πάω από πνιγμό

γιατί ως γνωστόν

ήμουνα κορίτσι.

Απέναντι απ' το σπίτι μας

γκαράζ που το' χαν Γερμανοί

κι η μάνα μου έβαζε κινίνο στις ρώγες

να μη θηλάζω άλλο.

Μου είπε περήφανη πως το κατάλαβα

και το πρώτο το έφτυνα.

Όμως δεν έτρωγε

δεν είχε γάλα άλλο

όμως ήμουνα από πάντα μου μόνη μου

ήθελα εκεί να κοιμόμουν!

Τι θα γινόμουν άραγε, θεέ μου

αν δε μου ‘χες δώσει δώρο θυσίας

την ποίηση;

Από που, πως νεκρή ζωντανή, εδώ θα κρατιόμουν;

"Με λένε οδύσσεια", 2002

Κατερίνα Γώγου - Σ’ ένα κόκκινο μπαλόνι

Σε ενοχοποιούν

όχι τόσο οι πράξεις σου

σε ενοχοποιούν οι σκέψεις

οι σχέσεις σου

κάτι χαμόγελα που έσβησες

κάτι μαλακισμένες εικόνες που κουβαλάς

σχεδόν ηλιοβασίλεμα.

Σε ενοχοποιεί η αθωότητά σου

και αυτά που της χρωστάς.

Κάτι λάθη

και κάτι πάθη.

Και έτσι είσαι ζωγραφισμένος

σ' ένα κόκκινο μπαλόνι που ανεβαίνει

δε μιλάει

ανεβαίνει πάνω απ’ την πόλη.

Εσύ Τζιμάκο, πήγες

θα’ φαγες ραδίκια

αλλά τώρα κανείς σας δεν είναι…

Κόμπος πατέρα…

Κι εγώ βρούβες και βρούβες και βρούβες.

Και πάλι μάσησα

πως έχω εσάς

να μην κλαίω – και ούτε ΑΝΑ-σφάλειες.

Η Κατερίνα είμαι, μωρέ.

Πού στην ευχή είσαστε; Πού, ρε;

"Με λένε οδύσσεια" 2002

Κώστας Καρυωτάκης - Ανδρείκελα

Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,

σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.

Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.

Άνθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,

ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,

χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,

άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.

Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,

η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.

Άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά

όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.

Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,

ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός

πόνος μας, για να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...

“Ελεγεία και Σάτιρες”, 1927

Μελοποιημένο απο Υπόγεια Ρεύματα:

Απαγγέλλει ο Μανώλης Αναγνωστάκης:

Γιάννης Αγγελάκας - Λάθος κίνηση

Καθισμένος ένα ολόκληρο απόγευμα

Στην παλιά μπαλωμένη μου πολυθρόνα

Μην περιμένοντας κανέναν να μου χτυπήσει την πόρτα

και κανέναν να με χαϊδέψει

και κανέναν να με μαστιγώσει

και κανέναν να με δεχτεί

και κανέναν να με απορρίψει

Ένιωσα να με πλησιάζει κάτι

που θα μπορούσε να 'ταν η ευτυχία

Τότε σηκώθηκα να σημειώσω αυτές τις λέξεις

Και όλα πήγανε στράφι

"Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;" 1999

Γιάννης Αγγελάκας - Η εποχή των σκιών

Είμαστε εδώ

Χωρίς να είμαστε

Αναπνέουμε

Περπατάμε

Μισούμε

Αγαπάμε

Αγοράζουμε

Πουλάμε

Μόνο και μόνο

Για να δικαιολογούμε

Την απουσία μας

Πώς μπορεί να ονομάζεται

Ένας κόσμος

Φτιαγμένος από σκιές

Ανύπαρκτων σωμάτων

Οι καθρέφτες αποτυπώνουν

Εντυπώσεις δυνατών ψευδαισθήσεων πόνου

Είμαστε όλοι

Ασθενικά αιμορραγούντα φαντάσματα

Μάταια προσπαθούμε ν' αφήσουμε τα χνάρια μας

Για την εποχή των πραγμάτων

Που θα ακολουθήσει

Τη δικιά μας εποχή των σκιών

"Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;", 1999

Γιάννης Αγγελάκας - ...να σταθείς ξανά στα πόδια σου

Απόψε κανείς δε μπορεί να σε πείσει

Για κάποια ουσία που αναπνέει δήθεν

Πίσω απ’ τις μπαγιάτικες εικόνες

Δέξου τον πιο στεγνό ύπνο

Κι ως το πρωί εγώ θα σκαρφιστώ

Χίλιες αλλόκοτες ιδέες

Στιχάκια γνωμικά και μαγγανείες

Μπας και μπορέσεις να σταθείς

Ξανά στα πόδια σου

“Σάλια,μισόλογα και τρύπιοι στίχοι”, 1995

Antony Burk - Σ’ ένα κουτάλι νερό

Μου λες πως φταίνε όλοι αυτοί

γνωστοί και άγνωστοι εχθροί

που εμπόδια βάζουν

διαρκώς στο πέρασμά σου.

Όμως δε σκέφτηκες ποτέ

πως είναι η σκέψη σου κουτέ

που σου μικραίνει συνεχώς

το ανάστημα σου, το ανάστημά σου…

Ξανά πνίγηκες πάλι

μέσα σ' ένα κουτάλι νερό

και βαράς το κεφάλι

βλαστημάς τον καιρό.

Σε είδα πάλι στο σταθμό

χωρίς βαλίτσα ούτε παλτό

να περιμένεις κάποιο τρένο

που δε θα 'ρθει.

Πότε θα μάθεις πως ο νους

εκτός απο τους ουρανούς

μπορεί φαντάσματα και κόλαση

να πλάθει να πλάθει…

Πώς γίνεται να ξεκινάς

μακρύ ταξίδι στο χιονιά

χωρίς παλτό,

χωρίς νταλκά, χωρίς ελπίδα.

Άγρια θηρία θα σε βρουν

και λαιστρυγόνες θε να μπουν

μες το μυαλό, μες την καρδιά

σαν καταιγίδα.. καταιγίδα.

Ξανά πνίγηκες πάλι

μέσα σ' ένα κουτάλι νερό

και βαράς το κεφάλι

βλαστημάς τον καιρό.

Στίχοι: Μάριος Στρόφαλης. Μουσική: Ανδρέας Θωμόπουλος.

Το τραγούδι υπάρχει στον δίσκο "Χωρίς βαλίτσα και παλτό" του Γιάννη Κούτρα. Στο βίντεο ακούγεται η διασκευή όπως παρουσιάστηκε στην ταινία "Να μ' αγαπάς".

Κώστας Καρυωτάκης - Οι στίχοι μου

Δικά μου οι στίχοι, απ' το αίμα μου, παιδιά.

Μιλούνε, μα τα λόγια σαν κομμάτια

τα δίνω από την ίδια μου καρδιά,

σα δάκρυα τους τα δίνω από τα μάτια.

Πηγαίνουν με χαμόγελο πικρό,

αφού τη ζωήν ανιστορίζω τόσο.

Ήλιο και μέρα και ήλιο τους φορώ,

ζώνη να τα 'χουν όταν θα νυχτώσω.

Τον ουρανόν ορίζουν, τη γη.

Ομως ρωτιούνται ακόμα σαν τι λείπει

και πλήττουνε και λιώνουν πάντα οι γιοί

μητέρα που γνωρίσανε τη Λύπη.

Το γέλιο του απαλότερου σκοπού,

το πάθος μάταια χύνω του φλαούτου·

είμαι γι' αυτούς ανίδεος ρήγας που

έχασε την αγάπη του λαού του.

Κει ρεύουνε και σβήνουν και ποτέ

δεν παύουνε σιγά-σιγά να κλαίνε.

Αλλού κοιτώντας διάβαινε, Θνητέ·

Λήθη, το πλοίο σου φέρε μου να πλένε.


"Νηπενθή", 1921

Μελοποιημένο από τους Ωχρά Σπειροχαίτη: