Μικρόκοσμος - Nazim Hikmet

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω

μες στις Ινδίες μέσα στην πόλη της Καλκούτας.

Φράξαν το δρόμο σ' έναν άνθρωπο

αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.

Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι

να υψώσω το κεφάλι στ' αστροφώτιστα διαστήματα.

Θα πείτε, τ' άστρα είναι μακριά

κι η γη μας τόση δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ' άστρα

εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.

Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,

πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,

είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,

είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.

Ναζίμ Χικμέτ - Δε μας σκότωσαν ακόμα...

5 ΟΚΤΩΒΡΗ 1945

Ξέρουμε κ’ οι δύο, αγαπημένη,

μας έμαθαν:

να πεινάμε, να κρυώνουμε,

να πεθαίνουμε στην κούραση

και να ζούμε μακριά ο ένας απ’ τον άλλο.

Δε μας ανάγκασαν ακόμα να σκοτώσουμε

και δε μας σκότωσαν ακόμα.

Ξέρουμε κ’ οι δυο, αγαπημένη,

μπορούμε να μάθουμε στους άλλους:

να αγωνίζονται για τους ανθρώπους,

και κάθε μέρα λίγο πιο βαθιά,

λίγο πιο ωραία

ν’ αγαπάνε...

"Τα ποιήματα των 9-10 μ.μ."

Ναζίμ Χικμέτ - Μας αιχμαλώτισαν...

26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1946

Μας αιχμαλώτισαν,

μας έριξαν στη φυλακή:

εμένα μέσα στα τείχη

εσένα έξω απ΄τα τείχη.

Ασήμαντη υπόθεση η δική μας.

Το χειρότερο είναι

να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του:

συνειδητά, ασύνειδα…

Έτσι κατάντησαν τους περισσότερους ανθρώπους,

τίμιους, καλούς, προκομένους ανθρώπους,

κι άξιους ν’ αγαπηθούν όσο εγώ αγαπάω εσένα…

"Τα ποιήματα των 9-10 μ.μ."