Σημαίνοντας Θάνατο - Τόμας Στερνς Έλιοτ

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα (Διάφανα Κρίνα)

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα

στεκότανε κοντά στη φωτιά

και δυο μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα

από μια αγάπη παλιά: " ποτέ πια " !

Γιάννης Αγγελάκας - Αχ έρωτα

Γυρνά το βλέμμα του

Κι από μακριά

Πίσω απ’ τις ράχες των άστρων

Βλέπει το θάνατο κομψά να ανατέλλει

Λέει

Θ' ανοιγοκλείσω τα μάτια μου

Και θα τον εξαφανίσω

Τα κλείνει τ' ανοίγει

Και βρίσκεται με μιας

Στην αγκαλιά του

“Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι”, 1995

Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ... - Κώστας Καρυωτάκης

Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος

του κόσμου, δώθε απ' τ' όνειρο και κείθε απ' τη γη!

Οταν απομακρύνθηκεν ο τελευταίος μας φίλος,

ήρθαμε αγάλι σέρνοντας την αιώνια πληγή.

Με μάτι βλέπουμε αδειανό, με βήμα τσακισμένο

τον ίδιο δρόμο παίρνουμε καθένας μοναχός,

νοιώθουμε τ' άρρωστο κορμί, που εβάρυνε, σαν ξένο,

υπόκωφος από μακριά η φωνή μας φτάνει αχός.

Η ζωή διαβαίνει, πέρα στον ορίζοντα σειρήνα,

μα θάνατο, καθημερνό θάνατο, με χολή

μόνο, για μας η ζωή θα φέρει, όσο αν γελά η αχτίνα

του ήλιου και οι αύρες πνέουνε. Κι είμαστε νέοι, πολύ

νέοι, και μας άφησεν εδώ, μια νύχτα, σ' ένα βράχο,

το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά,

χάνεται και ρωτιόμαστε τι να 'χουμε, τι να 'χω,

που σβήνουμε όλοι, φεύγουμ' έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!

“Ελεγεία και Σάτιρες”, 1927

Διονύσης Καψάλης - Μέρες Αργίας 1995

ΙΧ.

Ξέρω πως θα 'ρθει και δεν θα 'μαι όπως είμαι,

να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου·

μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου,

εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι.

Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει,

δεν θα ρωτήσω αναιδώς, που το κεντρί σου;

γονιός δεν θα 'ναι να μου πει, σήκω και ντύσου

καιρός να ζήσουμε, παιδί μου, ξημερώνει.

Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μου,

κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη,

θα 'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει

όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου·

δεν θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει,

δεν θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου.

Απόσπασμα που μελοποιήθηκε από τα Διάφανα Κρίνα:

Τόμας Στερνς Έλιοτ - Οι κούφιοι άνθρωποι

“αυτοί που πέρασαν

με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο βασίλειο

μας θυμούνται -αν καθόλου μας θυμούνται-

σαν κούφιους ανθρώπους

σα βαλσαμωμένους”

Από το ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ - Υπόγειες Κινηματογραφικές  Παραγωγές.

Πάνω στο ομώνυμο ποίημα του T.S. Eliot.

Μουσική : Ωχρά Σπειροχαίτη.

Μετάφραση : Αριστοτέλης Νικολαΐδης