Η τάξη που θα 'φερνε την αλλαγή αποκοιμήθηκε

Γώγου - "εδώ η ζωή μας ταύρος με καρφωμένα χιλιάδες φασιστικά μαχαιράκια"

8

Σάπια. /Σάπια θέματα/ μουχλιασμένοι τόμοι ύπουλες βιβλιοθήκες

λέξεις τσανακογλύφτες λέξεις δούλες / στημένες μηχανές

λέξεις κομπίνες

εδώ η ζωή μας ταύρος με καρφωμένα χιλιάδες

φασιστικά μαχαιράκια

ξερνάει μαύρα τα αίματα μας

και σεις ζωγραφίζετε νεκρές φύσεις

σε κλιμακτήριες εκδόσεις να κονομάει ο ΕΟΤ.

Κόμματα – σημεία στίξης

οικολογία – αρχαίοι πρόδρομοι μας δείχνουν δρόμους

μονάχα με την όπισθεν

παραχωμένοι σε βαθιούς λάκκους οι καλοί

δημόσια έργα και τζίφρες επιφανών

περνάνε άσφαλτο πάνω τους

ένα μεγάλο στρογγυλό κουτί σαν κάλπη η γη

να ρίχνουμε την ψήφο μας

ό,τι χρώμα και να παίρνει η σαλαμάντρα

δεξιά είναι

Κάτι ψόφιες γαζίες αναλάβανε την άνοιξη

οι ρίζες δεν είναι για να γυρίζουμε πίσω

είναι για να βγάζουνε κλαριά

άμα δε βγάζουνε

είναι παλούκια καυσόξυλα

οδοφράγματα Μπροστά Μπροστά κι άλλο!

τόσο θέλει

απ’ την υποταγή στην εξέγερση

απ’ το όλοι ή κανένας

απ’ το όλα ή τίποτα

και μείς / μας μπάζουνε απ’ την είσοδο υπηρεσίας

στο πόδι τρώμε τ’ αποφάγια τους

παλιομοδίτικο φουλάρι φοράμε στο λαιμό μας

την ψόφια γάτα του πολιτισμού

τώρα δεν είμαι μονάχη μου πια

έχω έπιασα επαφή

δε φοβάμαι κανένανε

καμώνομαι πως ζω αυτή τη ζωή κι ετοιμάζω την άλλη

μέρα ντάλα μεσημέρι θ’ αρπάξω πινέλα και κουβά

θα σηκώσουμε τα πλακόστρωτα

θα κάνω μια μεγάλη βροχή με προκηρύξεις

συνθήματα προτροπής

σφαίρες – λέξεις στο χαρτί

γράμματα με πέτσες κι αίμα

η ποίησή μας ψυχοσωματική –

κανένας σας πια δε μπορεί να μας χωρίσει

και τη ζωή μου

κι όποιος κοτάει ας κάνει προς τα δω χειροβομβίδα

με τραβηγμένη περόνη.

"Ιδιώνυμο" 1980

Σόνια - Κατερίνα Γώγου

Έγειρε το χλωμό κεφάλι της μ’ ένα λυγμό

κι αποκοιμήθηκε

για πάντα

Πάνω της ο ουρανός ορεινός

άγονο τοπίο - σκοτεινός -

πέτρες μόνο και βράχια κι ούτε βροχή….

Νύφη εσύ με πασαλειμμένο το στόμα σου κόκκινο

τούλια χέρια λιωμένα δαντελωτά

προσφέρανε ικετευτικά

ένα ματσάκι κρινάκια

Γύρω στο χώμα οι φίλες σου

θλιμμένες και βαμμένες υπερβολικά

σουρσίματα αλλόκοτα κάνανε

σαν για να τις προσέξουνε

και παίξουν σε κάποια ταινία

Να αυτό το δαχτυλίδι ποίημα παιδικό

Λόγος Τιμής

αυτή την ώρα που οι Μελλοντικοί

το πέταγμα των αετών μαθαίνουν

αυτή την ώρα που το κούτελό σου

δείχνει εκείνο που δε φαίνεται

την ίδια πάντα ώρα

που οι ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΦΑΛΤΣΕΤΕΣ

τους Διαφορετικούς σκοτώνουν…

"Απόντες", 1986

Πως με κοιτάζει έτσι - Κατερίνα Γώγου

Πώς με κοιτάζει έτσι

αυτό το άσπρο κομμάτι χαρτί

πώς με κοιτάζει έτσι το φεγγάρι...

Πώς θροΐζει μέσα μου

αυτό τον παγωμένο χάρτη στο βυθό

πώς με κοιτάει έτσι το φεγγάρι...

Ποιανού καιρού το λυπημένο δάχτυλο

κρυμμένο πίσω από δάση και βουνά

δείχνει παντού και πουθενά

τι θέλει το φεγγάρι...

Ποιανού αλόγου τρελαμένου το χλιμίντρισμα

κάνει τόση αντήχηση μέσα μου

μου διογκώνει το Εγώ μου...

Ποιανής σελήνης έκλειψη

ποιου φεγγαριού η χάση

μαζί σηκώνει μέσα μου

άμπωτη και παλίρροια δίδυμες αδερφές μου...

πώς με κοιτ...

Πώς σκύβει έτσι πάνω στο στόμα μου να δει

αν ανασαίνω ο Καρυωτάκης...

" Απόντες", 1986

Κατερίνα Γώγου - Δε γίνεται να σηκωθώ

Δεν μπορώ. Δε γίνεται να σηκωθώ. Δεν κοιμάμαι.

Ξημέρωμα. Στερητικά.

Βαριά. Πολύ. Εκ γονιδίου η χαρμάνα. Η ψυχολογική.

Σεντόνια ύπνου αργά θροΐζουνε

αργά με τυλίγουνε

πολύ σιγά με πάνε

διάφανα σχήματα

Νορμιζόν

ρευστές μορφές

ρευστά σχήματα περνούνε

ήρεμα μεταξύ τους χαϊδεύονται

μέχρι να σταθεροποιηθούν σουβλερά σαγόνια

σατανικών πεθαμένων.

Όχι. Κρυώνω. Ζεσταίνομαι.

Καυτό πάγο στους κροτάφους μου βάζουν ν’ ανακουφιστώ…

Κοίτα! Μαμά, κοίτα! Γελάνε!

Πως λάμπουν τα δόντια τους! Α… χρυσές μασέλες φοράνε!

Πως δεν τους τις έκλεψαν. Κατοχή έχουμε. 1940…

Σε λίγο, μαμά, θα γεννηθώ. Κι ο πατέρας

στην αυλή, κάτω στον βοτανικό, με τη μάνικα

με μεγάλη πίεση, με το νερό, θα με πνίξει…

Πλάι μου, με γυρισμένη την πλάτη

να μην τηνε δώ, η Παναγία μου κάνει πως κοιμάται…

Στο νερό που φοβάμαι έρπω…

Πνίγομαι.

Γι αυτήν μόνο.

Καθρεφτίζομαι στον καθρέφτη

ηδονίζομαι με το στόμα μου

που ‘χει κολλήσει στ’ αυτί μου.

Άλλο τίποτα. Τίποτ’ άλλο δε βλέπω.

Η όρασή μου: στόμα κι αυτί.

Φύσα, μαμά

μαμά, φύσα… φ… φ…

φύσα να σβήσει το κόκκινο φως

ψηλά στην πόρτα

στον θάλαμο

στο καμαρίνι

εκείνο σου λέω το φως

στη Σελήνη μου.

Μου σηκώνει κύματα οργής

κύματα πανικού

σβήσ’ το τώρα

τώρα, μαμά.

Οι νοσοκόμοι κοιμούνται.


"Με λένε οδύσσεια", 2002

Κατερίνα Γώγου - Ξημέρωμα της άλλης μέρας. 4 και 10’

Δεν κοιμάμαι. Στερητικά. Βαριά. «Ψυχολογική χαρμάνα».

Η μητέρα μου, δε σας το’πα, είναι η Παναγία.

Κάνει πως κοιμάται…

Σέρνομαι στο μπάνιο. Γι’ αυτήν. Μόνο γι’ αυτήν.

Κάθομαι κάτω απ’ το παγωμένο νερό.

Το στόμα μου έχει στραβώσει. Κοιτάω στον καθρέφτη.

Δε βλέπω.

Έχασα και την όραση.

Αυτό το ταξίδι ξέρω. Να πεθαίνω

Και ν’ ανασταίνομαι.

Συμβουλές να πάω σε πνευματικό. «Είμαι δαιμονισμένη»!

Μεσαίωνας. Είμαι γι’ αυτούς

Που κάνανε τσάρκα τουριστική στο Σινά

Και στ’ Άγιον Όρος

Είμαι μάγισσα. Αχ, θεούλη μου

Ας με κάψουνε πρώτη.

Αλήθεια, γιατί δε γερνάω;

Η αιωνία νεότης! Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ.

Τα κόκκαλά μου;

Σαν να πλακώσανε όλοι οι ζητάδες Αθηνών και προαστίων.

"Με λένε οδύσσεια", 2002 

Κατερίνα Γώγου - Θα γεννηθώ

1940. Σε λίγο. Θα γεννηθώ.

Και είκοσι πέντε ημερών, πίσω απ' τις παλιές σιδερογραμμές

στο σινεμά "Λαού". Βοτανικός εκεί. Μεταξουργείο. Κολωνός.

Πάλι πατέρας

με φροντίδα περισσή

στην αυλή

με πίεση στη μάνικα

θα φροντίσει να πάω από πνιγμό

γιατί ως γνωστόν

ήμουνα κορίτσι.

Απέναντι απ' το σπίτι μας

γκαράζ που το' χαν Γερμανοί

κι η μάνα μου έβαζε κινίνο στις ρώγες

να μη θηλάζω άλλο.

Μου είπε περήφανη πως το κατάλαβα

και το πρώτο το έφτυνα.

Όμως δεν έτρωγε

δεν είχε γάλα άλλο

όμως ήμουνα από πάντα μου μόνη μου

ήθελα εκεί να κοιμόμουν!

Τι θα γινόμουν άραγε, θεέ μου

αν δε μου ‘χες δώσει δώρο θυσίας

την ποίηση;

Από που, πως νεκρή ζωντανή, εδώ θα κρατιόμουν;

"Με λένε οδύσσεια", 2002

Κατερίνα Γώγου - Σ’ ένα κόκκινο μπαλόνι

Σε ενοχοποιούν

όχι τόσο οι πράξεις σου

σε ενοχοποιούν οι σκέψεις

οι σχέσεις σου

κάτι χαμόγελα που έσβησες

κάτι μαλακισμένες εικόνες που κουβαλάς

σχεδόν ηλιοβασίλεμα.

Σε ενοχοποιεί η αθωότητά σου

και αυτά που της χρωστάς.

Κάτι λάθη

και κάτι πάθη.

Και έτσι είσαι ζωγραφισμένος

σ' ένα κόκκινο μπαλόνι που ανεβαίνει

δε μιλάει

ανεβαίνει πάνω απ’ την πόλη.

Εσύ Τζιμάκο, πήγες

θα’ φαγες ραδίκια

αλλά τώρα κανείς σας δεν είναι…

Κόμπος πατέρα…

Κι εγώ βρούβες και βρούβες και βρούβες.

Και πάλι μάσησα

πως έχω εσάς

να μην κλαίω – και ούτε ΑΝΑ-σφάλειες.

Η Κατερίνα είμαι, μωρέ.

Πού στην ευχή είσαστε; Πού, ρε;

"Με λένε οδύσσεια" 2002

Ένα ποίημα της Κ. Γώγου εκτός ποιητικών συλλογών

Μη με σταματάς. Ονειρεύομαι.

Ζήσαμε σκυμμένοι αιώνες αδικίας.

Αιώνες μοναξιάς.

Τώρα μη. Μη με σταματάς.

Τώρα κι εδώ για πάντα και παντού.

Ονειρεύομαι ελευθερία.

Μέσα απ' του καθένα

την πανέμορφη ιδιαιτερότητα

ν' αποκαταστήσουμε

του Σύμπαντος την Αρμονία.

Ας παίξουμε. Η γνώση είναι χαρά.

Δεν είναι επιστράτευση απ' τα σχολεία

Ονειρεύομαι γιατί αγαπώ.

Μεγάλα όνειρα στον ουρανό.

Εργάτες με δικά τους εργοστάσια

συμβάλουν στην παγκόσμια σοκολατοποιία.

Ονειρεύομαι γιατί ΞΕΡΩ και ΜΠΟΡΩ.

Οι τράπεζες γεννάνε τους «ληστές».

Οι φυλακές τους «τρομοκράτες»

Η μοναξιά τους «απροσάρμοστους».

Το προϊόν την «ανάγκη»

Τα σύνορα τους στρατούς.

Όλα η ιδιοχτησία.

Βία γεννάει η Βία.

Μη ρωτάς. Μη με σταματάς.

Είναι τώρα ν' αποκαταστήσουμε

του ηθικού δικαίου την υπέρτατη πράξη.

Να κάνουμε ποίημα τη Ζωή.

Και τη Ζωή πράξη.

Είναι ένα όνειρο που μπορώ μπορώ μπορώ

Σ' ΑΓΑΠΩ

και δεν με σταματάς δεν ονειρεύομαι. Ζω.

Απλώνω τα χέρια

στον Ερωτά στην αλληλεγγύη

στην Ελευθερία.

Όσες φορές χρειαστεί κι απ' την αρχή.

Υπερασπίζομαι την ΑΝΑΡΧΙΑ.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Άναρχος, Τεύχος 1, Εκδόσεις Κολεκτίβα Άναρχος, Αθήνα, Νοέμβριος 1983.

Πηγή: "Κατερίνα Γώγου: Έρωτας θανάτου" - Αγάπη Βιργινία Σπυράτου

Συνέντευξη - Κατερίνα Γώγου «ΤΑ ΝΕΑ 1-5-1991»

Η Κατερίνα Γώγου, δεν είναι μια περίπτωση από εκείνες που βολεύονται εύκολα στη συνείδηση όλων μας.

Είναι από αυτούς που αμαρτάνουν και δε ζητάνε άφεση παρά μόνο από την ψυχή τους.

Είναι από εκείνα τα σκαριά που μένουν αταξίδευτα κι ας ταξιδεύουν τον κόσμο.

Και για ν’ αρχίσω αυτή την ιστορία: ήταν ένα μικρό καράβι, που ήταν αταξίδευτο. Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι, ίσαμε τον θάνατο…

  Στέκει απέναντι μου αμίλητη.

  Επιφυλακτική: Λοιπόν, τι θες; Μια συνέντευξη για κατανάλωση; Θες να γίνω βορά σε διαθέσεις που μισώ;

  Επιθετική: Δημοσιογράφος; Είναι βέβαιη ότι θέλεις μια συνέντευξη με τη Γώγου;

  Περήφανη: Και τι δηλαδή; Θαρρείς πως εδώ που βρίσκομαι χωρίς ΤΙΠΟΤΑ, δεν έχω το κουράγιο να πω την αλήθεια;

  Απολογητική: Μη και σε κουράζω, με τα δικά μου; Είδα, είπα κι έκανα πολλά.

  Εξομολογητική: Με φώναζε ο πατέρας στο καφενείο και μου ‘λεγε απειλητικά: «Φύγε κι έλα πίσω σε μια ώρα να σε δείρω». Κι έφευγα. Κι έτρεμα. Και παρακαλούσα το Θεό να περάσει γρήγορα εκείνη η μια ώρα. Τυραννιόμουν σαν μικρός Χριστός κι έλεγα: πότε θα ‘ρθει η ώρα να με δείρει, να λυτρωθώ! Στο τέλος αποζητούσα την τιμωρία ως λύτρωση…

  Λυτρωμένη: Έμεινα δύο χρόνια στη σιωπή. Δεμένη σ’ ένα κρεβάτι τρέλας και μοναξιάς. Σώπασα. Έκλαψα. Έπιασα πάτο, μωρέ, και είμαι εδώ μπροστά σου! Ζαλίζομαι ακόμη με το πρώτο ουίσκι. Τα χάπια, που μου ‘δωσαν οι γιατροί είναι, λένε, βαριά. Δε κυλάω, αλλά και δεν μπορώ ακόμη να σταθώ στον ανήφορο. Κι είναι ανήφορος αδελφέ! Ανήφορος! Αλλά, κοίτα με! Είναι τέσσερις μήνες, που καθάρισα με το νοσοκομείο, με τα γιατρικά. Πριν λίγες μέρες πήγα να πιάσω δουλειά στο «Ρόδον». Στη μέση της πρόβας ίδρωνα. Δε μπορούσα να σταθώ.

  Σταθερή: Το βιογραφικό μου είναι μικρό και γνωστό: Γεννήθηκε στην Αθήνα. Δουλεύει από 5 χρονών σε παιδικούς θιάσους. Δεκάδες ταινίες με τη Φίνος-Φιλμ. Επιθεώρηση στη λεωφόρο Αλεξάνδρας και αρχαία τραγωδία με τον Κάρολο Κουν. Δύο βραβεία ερμηνείας στη Θεσσαλονίκη. Έξι ποιητικές συλλογές. Πάνω από 50 εκδόσεις.

  Σαφής: «Κι ανυπόδητη κι άρρωστη γύρναγα. Κρύωνα. Κι όπου έστρεψα όξος και πρέζα και χολή».

  Άπελπις:… Η μάνα, ολομόναχη σε γηροκομείο. Το παιδί το «κρατάνε» στα Εξάρχεια κι εγώ τις νύχτες σηκώνομαι και γράφω στίχους σαν να ‘ναι μόνο αυτή η γλώσσα που ξέρω να μιλώ…

  Πικραμένη: «Με λένε – τ’ όνομα μου βγαίνει από τ’ όνομα του μεγαλύτερου κινδυνευτή της πατρίδας μου – με λένε Οδύσσεια.»

Τρόμος

  «Καταμεσίς της θάλασσας, χωρίς σκαρί, χωρίς συντρόφους και πανιά, στ’ απόκρημνα νερά, χωρίς, σ’ εμένα γυρισμό, μόνο να ταξιδεύω». (Από τη νέα δουλειά της Κατερίνας Γώγου).

  Μου το δίνει γραμμένο σ’ ένα λευκό χαρτί. Έξι η ώρα απογευματινή. Ζαλισμένη από τα φάρμακα. Η φωνή της αργή, σαν κορδέλα γραφομηχανής. Τα ίχνη του τρόμου σβησμένα με μπλάνκο πάνω στα μάτια της.

  Να σου πω για τους καταραμένους ποιητές. Σκεφτήκατε ποτέ πόσοι πολύ έχουν πεθάνει τρελοί, μόνοι, ξοφλημένοι, με μια σύριγγα στις φλέβες, κι όμως τόσο ωραίοι, τόσο μεγάλοι;

  Να σου πω για την ηρωίνη και τους εμπόρους, που κατέκλυσαν τη ζωή μας. Μπήκαν στα σπίτια μας. Είναι παντού!

  Για τις φυλακές που κλείνουν κάτι ψυχές λεύτερες.

  Για το ροκ που αντιστέκεται και την παραπληροφόρηση που τσακίζει.

  Για τις ηλίθιες ταινίες και την κατρακύλα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η πιο ανόητη ταινία κοστίζει 50.000.000 και κάτι καινούριοι σαν τον Γιώργο Κορδέλα πασχίζουν να κάνουν σινεμά με τις σάρκες της ψυχής τους…

  Να σου πω για το βιβλίο, που ετοιμάζω με τον Θανάση τον Καστανιώτη. Να βγω να μιλήσω για όσα έζησα στα δύο χρόνια της σιωπής.

  Εγώ! Στον φόβο μπαίνω μέσα.

Όταν φοβάσαι, δε κρύβεσαι…

  Το βιβλίο μου θα ’ναι μια ποιητική βιογραφία. Από μόνη της η ζωή μου είναι έτσι…

  Κι έτσι γράφουν αυτοί, που πρόκειται να… πεθάνουν. Το σωματικό θάνατο τον έχω βιώσει. Για τον θάνατο της ψυχής μου μιλώ…

Κι ως τότε, αλλάζω, ψάχνω, μαθαίνω. Ζητάω ακόμη της Ισότητα, την Αδελφότητα, την Αλληλεγγύη, την Ελευθερία.

  Με τι; Η γλώσσα μας, ένα από τα ομορφότερα δώρα ανθρώπου σε άνθρωπο, καταλύθηκε. Έγινε ένα τρομώδες μοναχικό παραλήρημα. Οι λέξεις και οι έννοιες αποκωδικοποιήθηκαν. Η μαγεία των αριθμών μετατράπηκε σε: πόσα;

-Δεν υπάρχει τίποτε για στήριγμα

Δεν είμαι σοφή. Ούτε φιλόσοφος, ούτε διανοούμενη. Από εμπειρική γνώση πιστεύω, πως σε κάθε άνθρωπο μένει – με ό,τι όνομα του δίνουν - ένας Χριστός. Για μένα Θεός είναι η Αλήθεια!

Επανάσταση

-Και βρήκες την αλήθεια, που γύρεψες στο Κίνημα, ή στέκεις σήμερα εδώ, μπροστά μου, μια Επαναστάτρια χωρίς αιτία;

Απ’ όσο μπορώ να θυμάμαι πάντα τα ίδια πίστευα για ό,τι έλεγα και για ό,τι έβλεπα. Και πάντα με τις λέξεις: βλάκα ή αναρχοτρομοκράτισσα με λιθοβολούσαν. Ύστερα από χρόνια τροτσκιστικής και μπερδεμένης αναρχοκουμουνιστικής ακαμψίας, όπως ήταν φυσικό έσπασα! Πέρασα σ’ ένα με δύναμη συναισθηματικό άναρχο Χριστιανισμό, που θα τον υπερασπιστώ με όλες μου τις δυνάμεις.

  Τη λένε Οδύσσεια. Παλεύει να γυρίσει…

  Η Κατερίνα Γώγου. Ένα χάρτινο καραβάκι, που ταξιδεύει σε πείσμα όλων. Κουνήστε του το χέρι…

Συνέντευξη στην Ελένη Σπανοπούλου

Πηγή: www.black-tracker.gr

Συνέντευξη - Κατερίνα Γώγου «Ελευθεροτυπία 24-5-1988»

Ένα ακόμη βιβλίο από την Κατερίνα Γώγου «Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών» (Εκδόσεις «Καστανιώτη»). Το πέμπτο μετά τα: «Τρία κλικ αριστερά» (1979, 17 εκδόσεις), «Ιδιώνυμο» (1982, 15 εκδόσεις), «Το ξύλινο παλτό» (1982, 10 εκδόσεις), «Απόντες» (1986, 4 εκδόσεις).  

Μακρύς ο τίτλος, βραχύ το περιεχόμενο, λευκές οι αριστερές σελίδες. Η Κατερίνα με νέο πρόσωπο – και στο γραφτό της και στην εμφάνιση της. Με λίγο περισσότερο βάρος, με τις έγνοιες της, με «τα πάνω και τα κάτω» της. Έτοιμη να γελάσει, αλλά και να κλάψει. Με την έγνοια να γίνει γνωστό το «παρών» που δίνει με το νέο της βιβλίο, αλλά και, άβολη με τη δημοσιότητα, να προσπαθεί να καταλάβει αν κάνουμε συνέντευξη ή φιλική κουβέντα – δύο περίπου χρόνια αφ’ ότου τα είχαμε πει.

Τι έγινε από τότε;

Αυτά είναι δικά μας…

Μου είχες πει τότε, ότι το να γράφεις και να βγάζεις ένα βιβλίο είναι για σένα μια κίνηση αναγκαιότητας, για να μην τρελαθείς, για να μην αυτοκτονήσεις.

Είναι και κάτι άλλο. Εκτίθεσαι. Βγάζεις την ψυχή σου στο φως. Και υπάρχουν κι αυτοί που βλέπουν κι αλληθωρίζουν. Γι αυτό λέω ότι υπάρχει και η διαπόμπευση.

Δεν είμαστε έτσι κι αλλιώς εκτεθειμένοι;

Έτσι κι αλλιώς. Μόνο που τα γραφτά μένουν.

Έλεγες ακόμη, ότι σου συνέβησαν κάποια πράγματα που σε καθιστούσαν ανασφαλή. Αισθάνεσαι το ίδιο;

Όχι, νομίζω ότι έχω μεγαλώσει, και το μεγαλώνω σημαίνει ότι χρειάζομαι όλο και λιγότερα. Για μένα…

Και είναι καλό αυτό;

Ναι, όσο λιγότερα χρειάζεσαι, τόσο αποδεσμεύεσαι από τις ανασφάλειες σου.

Το νέο σου βιβλίο παρουσιάζει μια αντίφαση: μεγάλος τίτλος, λιτό, επιγραμματικό σχεδόν, το περιεχόμενο.

Αν διάβασες το βιβλίο, ο τίτλος είναι μέσα.

Πως έφτασες σ’ αυτή την αφαίρεση;

Ήταν η πρώτη φορά που έγραφα χωρίς ν’ αλλάζω τίποτα. Δεν διέγραψα, ούτε διόρθωσα τίποτα.

Αυτό είναι μια κατάκτηση.

Δε μπορώ να ξέρω εγώ.

Θα ‘λεγε κανείς πως είναι μια λακωνική αυτοβιογραφία.

Ένα κομμάτι. Ένα ποιητικό ανηφορικό οδοιπορικό και εύχομαι να τελειώσει εδώ αυτός ο κύκλος, να ‘χω να πω χαρούμενα πράγματα. Γιατί η ζωή έχει γίνει σαν κινούμενη άμμος. Θα ‘θελα να γράψω ένα βιβλίο που να δίνει χαρά, δύναμη και καλή ενέργεια.

Ήταν τόσο άσχημα αυτά τα δύο χρόνια;

Ναι…

«Προκάλεσα με πάθος τη ζωή» λες σε κάποιο στίχο. Πως την προκάλεσες;

Έπαιζα μαζί της. Κι άμα παίζεις με τη ζωή, παίζεις και με το θάνατο - αν και νομίζω ότι το βιβλίο είναι πιο καθαρό από το λόγο μου. Κάπου λέει: «Λόγος τραυλίζων, ψυχή πάσχουσα».

Τώρα παίζεις με την ζωή;

Νομίζω παίζει αυτή μαζί μου και ίσως να προσπαθεί να μου μάθει κάτι που δεν το έμαθα και τώρα με παιδεύει, με την έννοια της γνώσης, της πραγματικής γνώσης.

Αλλά αυτή θέλει το χρόνο της για να κατακτηθεί.

Ναι, κι εγώ νομίζω ότι άργησα.

Ο θάνατος σε απασχολεί;

Ναι, πάντα. Είναι αυτό που δεν ξέρω και θέλω να μάθω.

Μόνο που το μαθαίνεις μια και καλή.

Ναι…

Κάπου αλλού λες: «Δέντρο ήμουνα κι έσπασα. Μου σπάσαν όλα τα κλαδιά». Απελπιστικό είναι.

Αλήθεια είναι. Και την αλήθεια όταν την ονοματίζεις παύει να είναι απελπιστική. Είναι σαν να ξορκίζεις το κακό. Αυτό που λες εσύ απελπισία, για μένα ήταν απελευθέρωση. Δε θα μπορούσα τώρα να γράψω το «Τρία κλικ αριστερά».

Γιατί;

Το «Κλικ» ήταν σε μια εποχή οριακή, αγωνιστική, επαναστατική. Υπήρχε μια έξαρση, όλοι πιστεύαμε τότε ότι μπορούμε, και καλά κάναμε δηλαδή και το πιστεύαμε. Κι εγώ πιστεύω τώρα με την ίδια δύναμη, αλλά αλλιώς, κι έχω τις ίδιες ηθικές αξίες μέσα μου. Δηλαδή όπως σ’ ένα στίχο εκεί που λέω «Στάθηκα στη σιωπή να ακούσω τη σιωπή μου». Πρέπει να το κάνουμε όλοι μας… Με βάζεις τώρα να κάνω τη δασκάλα, που τάχα τα ξέρει όλα… Αν πάντως πιστεύουνε κάποιοι ότι μ’ αυτό το βιβλίο έσπασα και δεν είμαι ο βράχος που θα ήθελαν, ίσως… Τώρα μπορώ περισσότερα. Τώρα μπορώ πολύ πιο καθαρά να αγαπήσω τον άνθρωπο. Τώρα είμαι πιο καθαρή όταν λέω εμείς…

Το βιβλίο τελειώνει με τις λέξεις «Μια μέρα λοιπόν…», που είναι σαν μια ανάσα, έτοιμη να πεις κάτι άλλο. Έτσι είναι;

Αφήνω να πει ο καθένας το δικό του. Γι αυτό έχω λευκές κόλλες, για να μπορούν να ζωγραφίσουν, να γράψουν κάτι δικό τους. Είναι λίγο σαν τετράδιο έτσι το ήθελα.

Έχεις διάθεση να ξαναγράψεις;

Κάθε φορά που βγάζω ένα βιβλίο νομίζω ότι είναι το τελευταίο, και όταν πίνω σκίζω τα βιβλία μου. Έπειτα μου ξανάρχεται η διάθεση…

Οπότε, γράφοντας ή όχι, τι θέλει να κάνει η Κατερίνα;

Δε ξέρει… Η Κατερίνα θέλει να κάνει ταινίες, να παίξει ξανά θέατρο. Η Κατερίνα θέλει να ερωτευτεί, θέλει να ζήσει, θέλει τους φίλους της πίσω…

ΔΗΜ. ΓΙΩΝΗΣ

Πηγή: www.black-tracker.gr