Ο Γ. Ρίτσος μιλάει για τη τιμωρία και τις απαγορεύσεις...

)

Μια μέρα θα κυκλοφορώ με φτερά...

Μια μέρα θα κυκλοφορώ με φτερά

από τα αποκόμματα των εφημερίδων

που έγραψαν για την ελευθερία

και θα ψάξω να σου μιλήσω

για την επικίνδυνη συνήθεια που έχω

να ονειρεύομαι

ένα κίνητρο για τη ζωή

και μια υστεροφημία για το θάνατο.

Μ’ ακούς;

ή μήπως σκέπασαν τις αισθήσεις σου

οι σειρήνες των ασθενοφόρων;

Στο ιστορικό μου να διαγράψεις οριστικά

τη σκοτεινή ένδειξη

«Καταθλιπτικός».

Επιπόλαιη διάγνωση, βλέπεις.

Με τούτο μονάχα να την αποκαταστήσεις:

«Ονειρόπληκτος».

Και με αποσιωπητικά να τη συνοδεύσεις.

Να μη στέκει εκεί έξω δίχως συντροφιά.

Σα να έχει - τάχα

και κάτι ἀλλο πάντα να σου πει.

Σε παρακαλώ...

μη μ' αφήνεις να ξεχάσω.

Φίλιππος Αγγελής - Μη μ' αφήνεις να ξεχάσω

"Το αγαπημένο παιδί της Μοναξιάς"

Πηγή

Ideas are always free...

Πηγή: http://anarhogatoulis.blogspot.gr

"Πάρτε μας όλους μέσα" Γιώργος Τσίγκος

Kύριε Δικαστά
μην αφήσετε έναν νέο άνθρωπο

να πεθάνει

μέσα στη φυλακή

γιατί αρνήθηκε την στείρα πραγματικότητά σας,

ονειρεύτηκε την ελευθερία.

Πάρτε εμένα,

ένα εξιλαστήριο θύμα δεν θέλετε έτσι κι αλλιώς;

Στα κλουβιά σας κλεισμένοι

τηλεβιώνετε την ενυδριακή ονείρωξη του θερμοκηπίου

παρατηρώντας τον βιασμό της μάνας γης

υποδυόμενοι την ανθρώπινη φιλευσπλαχνία

κροκοδειλίζετε στις εργατικές δολοφονίες

ψηφοθηρίζετε στο μέλλον των παιδιών μας

νομοσχεδιάζετε την δημόσια λογική της μίζας.

Γι αυτό σας λέω κύριε Εισαγγελέα

πάρτε εμένα, πάρτε μας όλους στην κοινωνία φυλακή σας

αυτό δεν ευαγγελίζεστε;

Γι αυτό δεν πατρονάρετε την τραπεζοτοκογλυφία;

την υστερία αγοράς διαμερισματοανθρωποκλουβιών;

τον εθισμό εθνοδιαδικτυακής ψυχοσωματικής βίας;

την παιδοφιλία της χρηματιστηριακής παιδείας;

Πάρτε εμένα κύριε Δικαστά

πάρτε όλους μας μέσα, είμαστε πολλοί

θα χρειαστείτε κι άλλες φυλακές

πιο μεγάλες από τα εμπορικά κέντρα

τις δασωμένες κομματόσκυλες μεζονέτες

έχουμε πολύ μεγάλα όνειρα ελευθερίας

γιατί είμαστε επικίνδυνοι εραστές της ζωής

πυροδοτούμε τις εκρηκτικές καρδιές μας

κάθε μέρα, νύχτα, κάθε στιγμή

στροβιλιζόμαστε στην ηδονή των φλεγόμενων ματιών

που καθρεπτίζονται στις σπασμένες βιτρίνες της υπερμάρκετεπιβίωσης

παρατηρούμενοι από την ανέραστη ψυχορομποτική

καμεροκοινωνία της εκλογοαπατούμενης ηδονοβλεψίας σας.

Γι αυτό σου λεω κυρ Δικαστά μου

πάρε εμένα, πάρε τους φίλους μου

το ανήλικο παιδί μου

είναι επικίνδυνο σου λέω

Αμφισβητεί

Αρνείται

Απειθαρχεί

Έχει οράματα και ιδανικά

Θα μολύνει το γιο σου, τη κόρη σου

Με τον πιο ανελέητο ιό

Καταστροφής προαιώνιου θεοκρατούμενου συστήματος,

έχει παιδικά αγνά αισθήματα

είναι ικανός να σπείρει

σε μια στείρα μπατσοκρατική μήτρα

χιλιάδες οπλισμένους αγκάθινους αγριανθούς

με ελευθερία σκέψης...

Γι αυτό σου λέω κυρ Δικαστά μου

Πάρε μας όλους μέσα

στη ζεστή ιδρυματική προνοιακή ταξική ασφάλειά σου

Στο μεγάλο συρματοπλεγμένο στρατόπεδο

της τσιμεντένιας ανεξαρτοάρχουσας

ηθικοπλαστικής καρδιάς σου.

Κάνε το εθνικό καθήκον σου...

Πάρε μας όλους μέσα

Εψές Μιχάλη, Αλέξη

Σήμερα μας λένε Θοδωρή

Το Αύριο ποτέ δεν σταματά

Κι έχει το όνομα του παιδιού σου

Ποτέ δεν ξέρεις...

Πηγή

Persepolis

'Ηθελα να γίνω η δικαιοσύνη, η αγάπη και η οργή του θεού, όλα σε ένα.

--Αύριο θα γίνει διαδήλωση

--Μαμά, μπαμπά! Θέλω να έρθω και γω μαζί σας αύριο!

--Πού?

--Να διαδηλώσω στο δρόμο!

--Είναι πολύ επικίνδυνο. Πυροβολούν ανθρώπους!

--Μα για να πετύχει μια επανάσταση πρέπει να την υποστηρίξει όλος ο λαός.

--Μπορείς να πάρεις μέρος αργότερα.                   

--Ναι! Καλά! Όταν θα χει τελειώσει. Σας  παρακαλώ.

--Στο κρεβάτι σου αμέσως τώρα.

--Μα..

Κάθε βράδυ συζητούσα επί μακρόν με το θεό.

--Θεέ! Μα που είσαι επιτέλους?

Εκείνη, όμως, τη νύχτα δεν ήρθε...

--Εσύ, σταμάτα!

Ήταν το γυναικείο τμήμα των φρουρών της επανάστασης. Η δουλειά τους ήταν να μας επαναφέρουν στον ίσιο δρόμο.

--Γιατί φοράς παπούτσια πανκ? Δε ντρέπεσαι να φοράς τόσο στενό τζιν? Φόρα σωστά τη μαντίλα σου, πουτανάκι!

--Από τότε που επικράτησε η ισλαμική επανάσταση, δεν έχουμε πια πολιτικούς κρατούμενους!

--Κυρία! Πώς τολμάτε να μας λέτε τέτοια ψέματα?

--Σατράπι! ΑΠΟΒΑΛΛΕΣΑΙ!

--Σήμερα πήγα και βρήκα τη διευθύντρια. Με διαβεβαίωσε ότι δεν σου έκανε αναφορά αυτή τη φορά, αλλά λαμβάνοντας υπ' όψιν το χαρακτήρα σου, σκεφτήκαμε ότι θα ήταν καλύτερα να έφευγες από τη χώρα.

--Τι?

                        ...

--Μην ξεχάσεις ποτέ ποια είσαι!

--Όχι, δεν θα το ξεχάσω ποτέ...

Καμιά κραυγή στον κόσμο δεν μπορούσε να απαλύνει τον πόνο και την οργή μου.

Πηγή: www.unconsciousforareason.blogspot.gr 

Ναζίμ Χικμέτ - Μας αιχμαλώτισαν...

26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1946

Μας αιχμαλώτισαν,

μας έριξαν στη φυλακή:

εμένα μέσα στα τείχη

εσένα έξω απ΄τα τείχη.

Ασήμαντη υπόθεση η δική μας.

Το χειρότερο είναι

να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του:

συνειδητά, ασύνειδα…

Έτσι κατάντησαν τους περισσότερους ανθρώπους,

τίμιους, καλούς, προκομένους ανθρώπους,

κι άξιους ν’ αγαπηθούν όσο εγώ αγαπάω εσένα…

"Τα ποιήματα των 9-10 μ.μ."

Jim Morrison - Όταν οι άλλοι απαιτούν...

"Όταν οι άλλοι απαιτούν, να γίνουμε αυτό που θέλουν να είμαστε, μας αναγκάζουν να σκοτώσουμε αυτό που πραγματικά είμαστε. Είναι ένα είδος διακριτικού φόνου... Οι περισσότεροι γονείς και συγγενείς διαπράττουν αυτό τον φόνο, με χαμόγελα στα πρόσωπα τους."

Τίτος Πατρίκιος - Δυο άνθρωποι

Αν είδες ποτέ στη μέση του δρόμου

δυο ανθρώπους να τους πηγαίνουν με χειροπέδες

δεν αποκλείεται ο ένας να ήμουν εγώ

που με ξαναστέλναν εξορία.

Και κείνο το πρωί είχα σαν και σένα τόσα όνειρα

για τη δουλειά που θα βρισκα,

για έναν περίπατο στα φώτα και την άσφαλτο,

για λίγο ήλιο...

Και κείνος

που ξαφνικά τα σίδερα τον δέσαν στο κορμί μου

είχε και κείνος χαραγμένα τα όνειρά του

στο αυστηρό του πρόσωπο.

(Τον πήρανε χαράματα στις έξι από τη γυναίκα του).

'Οταν βλέπεις στο δρόμο δυο ανθρώπους

με χειροπέδες

μη νομίσεις τίποτα περισσότερο

μη νομίσεις τίποτα λιγότερο.

Δυο άνθρωποι.

Σαν και σένα.

Αζίζ Νεσίν - Σώπα, μη μιλάς

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή,

κόψ' τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους

κι αν ο λόγος είναι αργυρός

η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί

έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε: "σώπασε".

Στο σχολείο μού κρύψανε την αλήθεια τη μισή,

μου λέγανε: "εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!"

Με φίλησε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:

"κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ....σώπα!"

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.

Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσι μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου

η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,

"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,

"θα βρεις το μπελά σου, σώπα".

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι

"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,

κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα"

Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά και τα 'μαθα να σωπαίνουν,

η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική κι ήξερε να σωπαίνει.

Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε "Σώπα".

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε:

"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"

Μπορεί να μην είχαμε με δ' αύτους γνωριμίες ζηλευτές

με τους γείτονες, μας ένωνε όμως το Σώπα.

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος,

σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,

σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.

Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.

Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.

Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
Και μαζευτήκαμε πολλοί, μία πολιτεία ολόκληρη, 
μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,

τα πάντα κι όλα πολύ.

Εύκολα, μόνο με το Σώπα.

Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου

κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις,

ξερίζωσε τη γλώσσα σου

και κάν' τη να σωπάσει.

Κόψ' τη σύρριζα. Πέτα την στα σκυλιά.

Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή

που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.

Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου

και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς,

χωρίς να μιλάς να λες "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς"

Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

Και δεν θα μιλάς, θα γίνεις φαφλατάς,

θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ' την αμέσως.

Δεν έχεις περιθώρια. Γίνε μουγκός.

Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις

Κόψε τη γλώσσα σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός

στα σχέδια και στα όνειρά μου.

Ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς

κρατώ τη γλώσσα μου,

γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω

και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω

και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,

με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα,

με μια κραυγή που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ!....

Απαγγέλλει η Μαριέτα Ριάλδη:

ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΒΟΥΛΩΣΩ!

ΟΣΕΣ ΚΙ ΑΝ ΧΤΙΖΟΥΝ ΦΥΛΑΚΕΣ...

ΓΙΑ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΜΑΣ...

Γιάννης Αγγελάκας - Μπαλωμένες απόχες

 Θα 'ρθουν καιροί

Που ακόμη και τα βαλσαμωμένα πουλιά

Θα ανοίξουν

Τις φτερούγες τους

Και θα αποχωρήσουν περήφανα

από τις βιτρίνες μας.

Και εμείς

Οι δήθεν ζωντανοί και παντοδύναμοι

Πιο ηττημένοι από ποτέ

Θα τα κυνηγάμε ασθμαίνοντας

Και θα ανεμίζουν στον αέρα

Ανήμπορες

Οι μπαλωμένες μας απόχες

"Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;" 1999