Τα κάλαντα από τον Νικόλα Άσιμο

Νικόλας Άσιμος - Το τροχοφόρο

Δε μπαίνω σε λεωφορείο. Δε τα μπορώ. Δε γίνομαι ψάρι σε κονσέρβα εγώ. Γι αυτό και δεν πολυμετακινούμαι. Και κόλλησα Εξάρχεια. Και πηγαίνω με τα πόδια. Το προτιμάω με τα πόδια. Και στου διάολου τη μάνα με τα πόδια, κι ας έχω και το πιτσιρίκι. Πάντως τυχαίνει και το παραβαίνω τούτο δω καταναγκαστικά, καμιά φορά.

Όπως και τότες που θυμάμαι μπήκα μια φορά στον ηλεκτρικό καπνίζοντας τσιγάρο. Πετάγεται μια κλώσσα, μια καρακάξα γκιόσα και μου λέει να το σβύσω γιατί απαγορεύεται. “Κυρία μου”, της λέω, “εάν σας ενοχλεί το τσιγάρο θα το σβύσω, γιατί δε θα το ‘θελα ποτέ να ενοχλώ το διπλανό, αλλά ετούτο το «απαγορεύεται» ποτέ δεν το κατάλαβα, ποτέ μου δε το χώνεψα. Καθότι το μυαλό μου είναι λειψό και φτάνει μέχρι τόσο. “Απαγορεύεται”, μου λέει, “Είναι διαταγή εκ της Αστυνομίας”, και “θα καλέσω την Αστυνομία, χίπυ, αλήτη, γύφτε βρωμερέ. Και μίασμα της κοινωνίας”.

Και τότες άναψα και ‘γω κι αφού το είπα φωναχτά πως δε τα χάφτω τούτα εγώ, και πως δε δέχομαι Αστυνομία ‘γω, παπάδες, δικαστές, καθηγητές και βάλε και δε μπορεί μια κλώσσα, μια καρακάξα γκιόσσα να με καταστείλλει και την παρακαλώ να το βουλώσει, γιατί είμαι και τρελλός με δίπλωμα κι αν αυτή έχει την τσιρίδα εύκολη εγώ σαν θέλω ουρλιάζω σαν τον Ταρζάν.

Είπα αυτό που ήτανε, είπα την αλήθεια. Μόνο που την έριξα κατάμουτρα, πως ήτανε μια κλώσσα, μια καρακάξα γκιόσα.

Και πέσανε επάνω τα θηρία, όχι στη γκιόσσα αλλά σε με, να προστατέψουν δυστυχώς το ασθενές, και την τιμή και την υπόληψη της κυρίας καρακάξας, της οποιαδήποτε κατίνας με μουνί, κι  ας ήτανε η ίδια θωρηκτό, διπλή στα κιλά από εμέ.

Αλλά τι να περιμένεις από αυτούς που δε το βρήκαν το μουνί ποτές, παρά μονάχα στο μπουρδέλλο και περιμένουν στην ουρά και χύνουνε σε δυο λεπτά. Όπως και τότε που τους βάζαν στο στρατό να γαμάνε τα τσουβάλια και να φωνάζουν όλοι τους στρατιωτικά το πως καυλώνουνε μ’ αυτά και χύνουνε για την πατρίδα. Της πατρίδας μας η παρθενιά και τα τσουβάλια. Και έγραψε ο Καλιαρντάρης ο Πετρόπουλος εκείνο το “Μπουρδέλο” και τρέχουν όλοι μα όλοι παλαβοί να το αγοράσουνε. Όπως ανοίγουνε σαν παλαβοί τα αθλητικά για να διαβάσουν τον αγώνα, που τον είδαν με τα μάτια τους, τον είδαν και τον ξέρουν. Όλοι στο τριπ του δύστυχου του σκύλου... με το κουδουνάκι και το φαί. Με το κουδουνάκι σας μαντρώνουν.

Θαυμάζω το κουράγιο σου τυχαία άσχετη πουτάνα. Εσύ καταναγκάστηκες κι αντί να είσαι πιο καθαρή από την άλλη τη λεχρή μικροαστή τη φεμινίστρια κουφάλα την “καταπιεσμένη” που έδεσε το γάιδαρο και υπανδρεύθη και στέλνει το χαμάλη για δουλειά, και δεν πλένει και τα πιάτα, διότι της είναι ταπεινωτικό, και τον βάζει και τα πλένει αυτός καμιά φορά και πάντα είναι κουρασμένη στο κρεβάτι και τον στέλνει στο μπορντέλλο.

Τουλάχιστον εσύ ξαλαφρώνεις έστω κι έτσι αυτόν τον φουκαρά μα και μαλάκα φυσικά. Αλλά κρίμα δυστυχώς για σένα και για μένα δε συμβαίνει ούτε αυτό. Γιατί σαν πέρασα τυχαία μια φορά έξω απ’ το μπορντέλλο, είπα με τους φίλους και τις φίλες μου να μπω στο έτσι για την πλάκα για να δω τι γίνεται. Αλλά σε βρήκα  δυστυχώς και σένα με στολή, φορούσες φόρμα γκριζωπή. Φαίνεται την είδες όπως όλοι τη δουλειά πολύ εργατικά.

Αλλά ας επανέλθω. Επειδή τους είπα πως είμαι ο Ταρζάν, και ήμουν ο Ταρζάν εκείνη τη στιγμή, το επεισόδιο έληξε ειρηνικά και κάπνισα και ειρηνικά και το τσιγάρο, και το ‘σβησα στο πάτωμα. Αλλά το πράγμα δεν έληξε εδώ, γιατί δε βρέθηκε κανένας να καπνίσει. Ούτε να πάρει θέση. Και υπήρχαν και φρικιά εκεί και υπήρχαν και κομμουνιστές και υπήρχαν και αναρχικοί. Όλοι τους μουρμούρηδες βουβοί.    

Αλλά τι να περιμένεις από τα ψάρια. Τα ψάρια τα κλεισμένα σε κονσέρβα.

Πάντως το επεισόδιο μου θύμισε πολύ τους Κρητικούς. Όπου σ’ όλα τα λεωφορεία της γραμμής κρεμάσανε ταμπέλα “Απαγορεύεται το κάπνισμα”. “NO SMOKING” κτλ.

Και σου πετάνε τα μπαγκάζια απ’ τους σταθμούς, γιατί δε δέχονται σκουπίδια αλητών εκεί. Και είναι προοδευτικοί, και είναι μάγκες και αλάνια. Κι έχουνε και σουγιάδες, ρόπαλα και πυροβόλα όπλα, αλλά κινδυνεύεις να σε καθαρίσουν γιατί η κόρη σου κυκλοφορά χωρίς βρακί κι ας είναι τέσσερων (4) χρονώ, και φαίνεται τους άναβε τα αίματα! Τόση τους είναι η στέρηση η σεξουαλική. Και είναι προοδευτικοί! Όπως οι νέοι εκλεγμένοι Δημαρχιακοί που τα κατάφεραν κι αυτοί να περιφράξουν τις πλατείες και τα πάρκα (Πλάκα και αλλαχού). Και να διώξουν τους αλήτες από κει και ν’ ανάβουνε και φώτα στο Μουσείο.

Αλλά τι κάναμε εμείς. Καθίσαμε και τα φάγαμε. Και δεν αντέδρασε κανείς σε τούτο το ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ...

Όπως και τότε που τα έβαλα με κνίτες, ολόκληρο στρατό,

και τους έλεγα πως δεν αρκούν “Να έρθετε τρακόσιοι για να με διαλύσετεε” και σύ μου κράταγες το μπράτσο και ψιθύρισες “Ησύχασε τα πράγματα δεν είναι ακόμη ώριμα”.

“Ώριμα; Μα πότε θα ‘ναι ώριμα; Πότε υπήρξαν ώριμα;” Κάντο λοιπόν, άδραξε τη στιγμή και κάντο τώρα για πάντα και ποτέ. “Αύριο; Μα δεν υπάρχει αύριο! Θα ‘χεις πεθάνει αύριο! Αύριο η φλόγα σβύνει!...

Απο το βιβλίο "Αναζητώντας κροκανθρώπους"

Νικόλας Άσιμος (Για το καθημερινό χαμαλίκι)

Ωρε τι θα μπόραγα να κάνω αν δεν ήτανε το καθημερινό χαμαλίκι.

Θα μπορούσα να ‘χα πράξει αλλιώς και να μην υπήρχε το χαμαλίκι. Αλλά το ξέρω τότε δε θα μπορούσα τίποτα να κάνω.  

Γιατί δε θα ‘μουνα εγώ.

Γιατί θα ήμουν σαν εσάς τους κάλπικους φονιάδες.

Γιατί θα ήμουν σαν εσάς τους φοιτητές, τους κώλους και τους χέστες.

Γιατί θα ήμουνα και ‘γω σαν τους αριστερούς, σαν τους “αναρχικούς” και τα πρεζόνια.

Γιατί θα ρούφαγα ακόμα από τη μαμά και το μπαμπά.

Γιατί θα ρούφαγα τους γύρω.

Γιατί στα λόγια θα ‘μουνα ο πρώτος του χωριού ο γκράντεπαναστάτης.

Γιατί θα ήμουν σαν και σένα πούστη.

Γιατί θα ήμουν σαν και σένα φεμινίστρια κουφάλα.

Γιατί θα τα ‘θελα όλα και ‘γω δικά μου.

Γιατί θα μ’ ενδιέφερε να μη μου πέσει η μύτη.

Γιατί θα φόραγα και ‘γω το προσωπείο.

Γιατί θε να ‘χα το ‘να πόδι εδώ και τ’ άλλο απ’ την άλλη.

Γιατί στο πρώτο ζόρι θα ‘χα να καταφύγω σ’ αυτούς που μου ‘ναι ξένοι και δικοί.

Γιατί θα ήμουν κόσμος, κόσμος μες στον κοσμάκη.

Γιατί δε θα ‘μουνα εγώ.

Το προτιμώ το χαμαλίκι.

Αλλά δε τη μπορώ τη μέθοδο. Δεν την αντέχω.

Η μέθοδος του προτιμότερου όταν την εφαρμόζω με σκοτώνει.

Ηλί, ηλί, λαμά σαβαχθανί. Μου ‘ρθε κάποτε η φράση στο κεφάλι. 

Ρώτησα τι σημαίνει.

“Πατέρα, πατέρα, γιατί μ’ εγκαταλείπεις”. 

Κι αυτό ήταν ηλίθιο, όπως το χαμαλίκι.

Χειρότερο απ’ αυτό.

Νάχα τη δύναμη να πω ξανά το “δε μου επιτρέπεται να θέλω”.

Απο το ανέκδοτο βιβλίο "Αναζητώντας κροκανθρώπους"

Νικόλας Άσιμος (Τώρα πια δεν εξηγώ)

Ρώτησε κάποιος κάποτε. Παλάβωσες Νικόλα; Γυρίζεις γύρω-γύρω τ’ άγαλμα της πλατείας κι επιταχύνεις το ρυθμό κι έχουν περάσει ώρες; Εγώ απάντησα τότε αυτά: Όλοι, ο καθένας, η καθεμιά κάνετε κύκλους παρ’ όλο που πάτε ευθεία. Γυρίζετε σα σβούρες και δε παίρνετε χαμπάρι. Προκειμένου να κάνω κύκλους εγώ μπαίνω μέσα στον κύκλο και τον αντιμετωπίζω. Παρ’ όλο που βρίσκομαι ακόμα στην περιφέρεια, θα φτάσω και στο κέντρο. Πάντως το θυμάμαι. Είχα απαντήσει. Μίλαγα ακόμα με τους ανθρώπους.

Τώρα πια δεν εξηγώ. Τόχω σταματήσει.

Απο το ανέκδοτο βιβλίο "Αναζητώντας κροκανθρώπους"

Συνέντευξη - Νικόλας Άσιμος (Fantazio, 9-9-1975, αναδημοσίευση στο Zoo)

Νικόλας Άσιμος – Η μουσική και το κατεστημένο της

Περίοδο μεταβατική περνάει η μουσική μας, το έχουμε ξαναγράψει και είναι διαπίστωση όλων εκείνων, καλλιτεχνών και παραγόντων, που κινούνται στο χώρο του σόου – μπίζνες. Ωστόσο νέοι καλλιτέχνες κάνουν –κι ίσως να είναι φυσικό- την εμφάνιση τους, με φιλοδοξίες και όνειρα, με ενθουσιασμό και την απόφαση να αγωνιστούν ενάντια στο περιβόητο “κατεστημένο”.

Ένας από αυτός, ο νεαρός Νικόλας Άσιμος, που γράφει μόνος τα τραγούδια του, στίχους και μουσική, και που, τελευταία κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο “ο μηχανισμός”,  ένα τραγούδι που, όπως μας είπε ο ίδιος “στέκεται κριτικά απέναντι στο θέμα ενός τραγουδιστή, ενός καλλιτέχνη, ο οποίος λειτουργεί μέσα στο χώρο του σόου μπίζνες, αλλά έχοντας πολιτική τοποθέτηση αντίθετη”.

Όμως, ας αφήσουμε τους στίχους του “Μηχανισμού” να μας μιλήσουν:

“Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής / και να γυρίσω δίσκο

Τι να κάνω ήτανε γραφτό / θέλω δε το θέλω ότι τραγουδώ να το πουλώ να ζήσω.

Όταν πάω στον παραγωγό / πρέπει να βολέψω έτσι το γραφτό

να του γυαλίσει για να το πουλήσει / να ‘χει σαλέπι για να του αρέσει

να έχει θέμα με έρωτα και αίμα / να είναι λόγια, λόγια κομπολόγια

να σας καλοκαρδίσω / για να σας γαλουχήσω

κι από χρέος συναδελφικό / να χαμογελάω στο κοινό”

- Θέλει να χτυπήσεις το κύκλωμα, παρατηρούμε. Βγάζοντας όμως δίσκους μπαίνεις κι εσύ μέσα σε αυτό.

Εγώ, από τοποθέτηση ιδεολογική προσπαθώ να χτυπήσω το κύκλωμα. Γράφω τραγούδια και τα τραγούδια αυτά πρέπει να ακουστούν σε κάποιο μαγαζί η να κυκλοφορήσουν σε δίσκους…  Το θέμα που περισσότερο τώρα μ’ απασχολεί, είναι ότι απ’ τη στιγμή που υπάρχει η επίσημη λογοκρισία, δηλαδή η λογοκρισία του υπουργείου Προεδρίας, οι απαγορεύσεις των ήδη λογοκριμένων τραγουδιών από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση είναι μέτρο χουντικό και παράνομο. Κι έχει σαν αποτέλεσμα να διαιωνίζει την κατάσταση που όλοι ξέρουμε, στο χώρο της τέχνης. Έχοντας τον βραχνά της λογοκρισίας, οι δισκογραφικές εταιρίες, για να έρθω στο χώρο της μουσικής, αναγκάζονται να γυρίζουν τόσα ανόητα πράγματα! Γιατί δυστυχώς, αυτά “περνάνε”.

Φοιτητής της φιλοσοφικής (τώρα τα έχει, σχεδόν, εγκαταλείψει) ο Νικόλας Άσιμος είναι και ηθοποιός, έχει δουλέψει στο θέατρο, παλιότερα με τους φοιτητές στη Θεσσαλονίκη, κι όσο για μπουάτ, έχει εμφανιστεί στο “Λευκό Πύργο” της συμπρωτεύουσας και πέρσι στο “Χνάρι” της Πλάκας.

-Σχεδιάζω τώρα μαζί  με μια ομάδα παιδιών, να δημιουργήσω το “Θέατρο της Φτώχειας”. Μ’  αυτό είχαμε αρχίσει από πέρσι αλλά δώσαμε μόνο τρεις παραστάσεις. Θα είναι το πρώτο πολιτικό καμπαρέ στην Ελλάδα, με τραγούδια και νούμερα πολιτικής φύσεως, με στόχο μας την κατάργηση του συγκεκριμένου τραγουδιστή και της συγκεκριμένης ορχήστρας. Το πρόβλημα μας σε αυτό το θέμα είναι το οικονομικό. Όσο για μένα, από χρόνια τώρα γράφω μουσική και στίχους, προσπαθώντας να θέσω τη δουλειά μου στην υπηρεσία του ιδεολογικού μου πιστεύω.

Τώρα, ο Νικόλας Άσιμος ετοιμάζει τον πρώτο μεγάλο δίσκο του, ο οποίος θα κυκλοφορήσει σύντομα.

Πηγή: www.seidis.blogspot.com

Συνέντευξη - Νικόλας Άσιμος (Ελευθεροτυπία, 11-5-1987)

Συνέντευξη στο Γιώργο Βιδάλη, 10 μήνες πριν φύγει.

  

“Είμαι πληνθέτης. Όπου οι άλλοι τοποθετούν συν και λέγονται συνθέτες, εγώ τοποθετώ πλην”.

   Νικόλας Άσιμος, 38 χρονών. Γράφει τραγούδια (μουσική και στίχους), τα τραγουδάει σχεδόν όλα ο ίδιος και τα εκδίδει σε δική του παραγωγή σε κασέτες. Πρόσφατη “αυτοπαραγωγή” του η κασέτα “Στο Φανάρι του Διογένη”, όπου τραγουδά κι η Σωτηρία Λεονάρδου, η πρωταγωνίστρια του “Ρεμπέτικου” του Κ. Φέρρη. Επίσης πέντε τραγούδια του ακούγονται στον καινούργιο δίσκο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου “Χαιρετίσματα”.

   Οργίλος (“Ο βιασμός μου είναι η βία της απάθειάς σας”) και τρυφερός (“Αξίζει να ζουν σαν παιδιά εκείνοι που έχουν καρδιά”), φιλόσοφος (“Κάθε στιγμή είναι τελευταία. Χρειάζεται να κάνει το καλύτερο: να είσαι άψογος και ταπεινός”) και φιλότρελος (“Με κατηγόρησαν ότι είμαι γρήγορος. Αν ήμουν πιο αργός θα τα είχα καταφέρει”) ο Νικόλας Άσιμος είναι - όπως λέει ο ίδιος - αυτοεξόριστος. Διαφορετικός.

   “Όταν άκουσα τον Παπαδόπουλο να λέει “θα πατάξωμεν την αναρχία” αποφάσισα να γίνω η αναρχία που δεν πατάσσεται ποτέ. Γιατί η αναρχία είναι η αρχή του τέλους και το τέλος της αρχής, και δεν είναι ουτοπία”.

   Συλλέκτης έκτοτε…άγριου ξύλου, χουντικού (φοιτητής ων, με τις καταλήψεις στα υπόγεια της Φιλοσοφικής Σχολής της Θεσσαλονίκης) και μεταπολιτευτικού (επέτειος Πολυτεχνείου, δικτατορίας κ.α.), επισκέπτης μερικές φορές ευαγών ψυχιατρικών ιδρυμάτων, ο αυτοδίδακτος Άσιμος (έμαθε μουσική μόνος του παίζοντας για ένα διάστημα μέρα νύχτα κιθάρα) πρωτοεμφανίστηκε το ’71 σ’ ένα μπαρ στο Λευκό Πύργο. Τραγούδια τολμηρά, αντικομφορμιστικά (“Ο παπάς”, “Οι τιράντες”, “Αχ Μαρία” κ.α.) τα οποία θα συνεχίσει να λέει και να γράφει, όπως αργότερα στην Πλάκα, στην “Πέμπτη Εποχή” με το Θανάση Γκαϊφύλια και τον Πάνο Τζαβέλα.

   Ερέθισμα αυτής της συζήτησης για μας, ήταν το άκουσμα για πρώτη φορά των τραγουδιών του, των καινούριων αλλά και παλιότερων. Ένας ποικιλόμορφος μουσικός ήχος (μπαλάντες, ροκ, λαϊκά, κ.α.) κι ένας πικρός σαρκαστικός στίχος, που βάλλει εναντίον του κατεστημένου. Υπάρχει ακόμη στον στίχο του μια απελπισμένη γενναιότητα, ένας πληγωμένος ή ανεκπλήρωτος έρωτας. (“Είναι πανάκριβο στο λέω ν’ αγαπάς”, “Παραδόξως αγαπάω εμένα όπως εσένα”, “Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις”, το παλιό τρυφερό “Παπάκι” που τραγούδησε η Χάρις Αλεξίου κ.α.).

   Τον Άσιμο, που ζει μόνος του σαν σύγχρονος Διογένης σ’ ένα πιθάρι-δωμάτιο 2Χ3, τον συναντήσαμε στο μαγαζί που έχει φτιάξει τα τελευταία χρόνια μπροστά από το “σπίτι” του (βιβλία, αφίσες, παιχνίδια), στην οδό Καλλιδρομίου, στα Εξάρχεια. Δυο μέρες πριν μας είχε φέρει στην εφημερίδα τη μουσική πραμάτεια του, κρατώντας επίσης μαζί του μια απόχη με τον πλανήτη (μια υδρόγειο σφαίρα) που προσπαθεί από καιρό…να σώσει.

   Χειμαρρώδης, αχαλιναγώγητος στη συζήτηση, με λογοπαίγνια, χιουμοριστικούς αφορισμούς και εκλάμψεις, τα βάζει με όλους και με όλα. Μη τον πάρετε στα σοβαρά αλλά ούτε και στα αστεία. Αφουγκραστείτε τον. Κι αν φαίνεται ανεξέλεγκτος στην κουβέντα, την οποία άνοιξε μόνος του πριν καν ακούσει το πρώτο ερώτημα.

Αναλαμβάνω την ευθύνη να μου κάνει μήνυση όλος ο ελληνικός λαός, αν υπάρχει.

Γιατί;

Έχω σκοπό να διαλύσω το έθνος, μπας κι αποκτήσει συνείδηση.

Γιατί βγάζεις τα τραγούδια σου σε κασέτες σαν αυτοπαραγωγός; Δεν τα βρίσκεις με τις εταιρίες;

Με στήνουν, με κοροϊδεύουν. Όλοι κοιτάνε να φάνε το ζουμί από μένα. Γι’ αυτό όλα, ακόμα κι ο μοναδικός δίσκος που έχω βγάλει με σήμα το βουβάλι, δική μου παραγωγή είναι. Τον έδωσα για εκμετάλλευση στο υποκατάστημά μου στη “Μίνως”.

Μπορεί να μην έχω μία αλλά έχω μέγιστη σοφία και στο εξής εγώ θα κυβερνώ το χρήμα. Γιατί εγώ ξέρω που θα το δώσω κι έχω σκοπό στο πρόγραμμά μου να ξαναφτιάξω τις αρχαίες μου τριήρεις και να βάλω κωπηλάτες τα πρεζάκια κι όλους τους ψυχοφαρμακωμένους. Τους δε ψυχίατρους θα τους πετάξω στη θάλασσα σαν σαβούρα.

Είσαι περιθωριακός; Αισθάνεσαι λίγο Διογένης, όπως αυτός της κασέτας σου;

Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει περιθώριο. Το ‘χει φάει ο…πράσινος πετροφάγος, που θα φάει και το γιο μου το Διονύση, που εκμεταλλεύεται το περιθώριο. Ό,τι λέω το ‘χω κάνει. Έχω γίνει ο ίδιος ο Διογένης. Όχι μονάχα στα λόγια μα στην πράξη και στο είναι. Κι ο Μέγας Αλέξανδρος υπήρξε μπούφος! Θα τον είχα κι αυτόν κωπηλάτη στις αρχαίες μου τριήρεις, αν μπορούσε να λύσει το Γόρδιο Δεσμό με την ψυχή του κι όχι με το σπαθί του. Ένα από τα αρχαία μου ονόματα είναι Πέπλος, Μυστήριος και Γρίφος. Είμαι ο Γόρδιος Δεσμός σας. Πολεμήστε να με λύσετε, αλλά με την ψυχή σας και την καρδιά σας κι όχι με το σπαθί σας.

Να μιλήσουμε για ταυτότητα των τρ…

Ταυτότητα τώρα έχω βγάλει, τώρα έγινα Έλλην υπήκοος. Μου την είχαν πάρει. Την βλέπεις; Άνευ θρησκεύματος (τη δείχνει). Αυτό που πιστεύω είναι το αρχαίο δωδεκάθεο των Ελλήνων.

Τι αμφισβητείς, τι ψάχνεις μέσα από τα τραγούδια σου;

Γυρεύω “ανυπότακτες ματιές”, όπως λέω σ’ ένα απ’ αυτά.

Ακούγονται στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση;

Πολεμάω μ’ έναν άνθρωπο που είναι μεγάλος μου εχθρός, τον άνθρωπο που ελέγχει τα δίκτυα. Αλλά όταν τον βρήκα στο δρόμο, κατάλαβα ότι είναι γεννημένος μπούφος κι όχι μπούφος μέσα στον μπούφο όπως είμαι εγώ. Είναι ένας απλός δημόσιος υπάλληλος κι όταν τον ρώτησα γιατί μ’ απαγορεύεις και του μίλαγα για τον άνθρωπο που ελέγχει τα δίκτυα αυτός κατάλαβε λάθος και νόμιζε ότι εννοούσα το τερματοφύλακα της Εθνικής, που έφαγε γκολ εκείνη τη στιγμή…Δεν αφήνουν τραγούδια μου στο ραδιόφωνο όπως το “Καταρρέω”, ο “Σάλιαγκας” ή το “Βενσερέμος” που λέει ο Παπακωνσταντίνου.

Υπάρχουν διάφορα είδη μουσικής στα τραγούδια σου. Πως τα συνδυάζεις όλα αυτά;

Όλες οι μουσικές είναι ένα κι ένας καλλιτέχνης όταν είναι τίμιος και καθαρός έχει δικαίωμα να περνάει μ’ οποιαδήποτε μουσική θέλει - αν μπορεί και να τη φτιάξει - μηνύματα στον κόσμο. Απλώς δεν έχω τα μέσα να τα κάνω όπως θέλω.

Έχεις τόσα όργανα, τόσους μουσικούς σ’ αυτά. Τους πληρώνεις ή έρχονται αφιλοκερδώς;

Τους έχω πληρώσει και με το παραπάνω εκτός από δύο τρεις που είναι εντάξει παιδιά, έρχονται αφιλοκερδώς, όπως π.χ. ο Θύμιος Παπαδόπουλος. Μια τέτοια παραγωγή σε λεφτά, άσε τον κόπο και την υπερεργασία, την πληρώνω δέκα φορές παραπάνω από οποιαδήποτε εταιρία. Δεν εξαπάτησα κανένα, ό,τι έχω πει το έχω κάνει.

Επιβιώνεις με τη μουσική; Πως τη βγάζεις;

Με εκατομμύρια χαμαλίκια από άλλες δουλειές. Μέχρι φούσκες για τα πιτσιρίκια πουλάω.

Στους στίχους σου υπάρχει σαρκασμός αλλά και τρυφερότητα. Πέρα από την εξουσία υπάρχει κι ο έρωτας. Πως συνδυάζεται στην ψυχοσύνθεσή σου;

Δεν βρέθηκε ποτέ καμιά γυναίκα να μ’ αγαπήσει κι ούτε να μου κάνει καμιά δουλειά.

Τι δουλειά;

Ένα αυγό τηγανητό, ας πούμε. Μ’ έχουν εκβιάσει όλες μέχρι θανάτου. Γιατί όλες είναι σκλάβες γεννημένες, προτιμάνε τα χαρέμια. Γι’ αυτό παν απ’ τη μια με τους παπάδες και την άλλη με τους δερβισάδες. Είναι πουλημένες, ειδικά οι φεμινίστριες.

Γιατί ειδικά οι φεμινίστριες;

Όταν πήγα το ’81 να κάνω κατάληψη στο Άγιον Όρος είχα μαζί μου 15 φεμινίστριες. Αυτές πήγαν με τους καλόγερους και μένα κόντεψαν να με σκοτώσουν.

Σ’ ενοχλεί ότι είσαι άγνωστος στο ευρύ κοινό;…Άσημος εμπορικά;

Είμαι ο πιο εμπορικός απ’ όλους. Αν υπάρχει μια συνωμοσία γύρω μου, είναι γιατί φοβούνται τη δύναμή μου. Όλοι είναι βολεμένοι και με νομίζουν ίδιο μ’ αυτούς, μπας και τους φάω τη θέση. Η συνέντευξη που δίνω δεν απευθύνεται σε κομπλεξικούς. Δεν θα φάω τη θέση κανενός. Τον πλανήτη προσπαθώ να ελευθερώσω. Να διαλύσω όλες τις πολεμικές βιομηχανίες, να γκρεμίσω τα τρελάδικα και να κάνω τις εκκλησίες μαγειρεία.

Εκτός από κριτική κάνεις και αυτοκριτική;

Πάντα αυτοσαρκάζομαι. Όταν με λέω μπούφο, πατάτα, σκόρδο και κρεμμύδι. Όταν με λέω γυναίκα, αλλά ποτέ γυναικωτό. Τον εαυτό μου τον έχω αυτοκρίνει όσο κανένας άλλος.

Σε τι πιστεύεις;

Στη γενεσιουργό αιτία που τη θυμήθηκε κι εκείνος ο Παρμενίδης που είχε πει: “Εν το παν”. Όλα τα γενεαλογικά δέντρα Εβραίων, Πόντιων, Θιβετιανών, Ινδών, όλες οι θρησκείες, ανατολικές και δυτικές, βόρειες και νότιες, που βασίζονται όμως σε γενεαλογικά δέντρα και σε φοβερή αλληλεγγύη, προσπαθούσαν να βρουν τον έναν, τον ελευθερωτή. Είτε Χριστός λεγόταν, είτε Βέγγος. Αλλά είμαι πιο αρχαίος απ’ αυτούς, γιατί ξέρω ότι το σύμπαν είναι μια τελεία, η οποία γίνεται γραμμή. Γι’ αυτό μια τελεία να τελειώνει, μία γραμμή τα ξαναρχίζει. Η γενεσιουργός αιτία δεν είναι καν η Εύα, ούτε ο Αδάμ. Γιατί υπήρξαν κότες κι όχι ελευθερωτές.

Υπάρχουν κάποιοι σημαντικοί άνθρωποι που σε επηρέασαν;

Προσπάθησα να καταλάβω τον Ηράκλειτο, τον Διογένη, τον Παρμενίδη, τον Οιδίποδα, τον Διγενή Ακρίτα.

Κι ο πατέρας του αναρχισμού ο Μπακούνιν;

Μπακούνιν, Μαρξ, Λένιν είναι μούμιες, όπως όλοι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι Φαραώ.

Αυτά που ονειρεύεσαι τα έχεις ποτέ βιώσει;

Έχω γίνει γήπεδο και παίξανε όλοι στο κορμί μου και στο είναι όλα τα παιχνίδια των αιώνων, αλλά η πνοή μου θα γενεί το ηφαίστειο της βροχής. Κι έχω μια τελευταία επιθυμία. Γιατί ένα πολέμαρχος πάντα την έχει: Αν με σκοτώσει κάποιος, γιατί δεν πρόκειται να σκοτωθώ μονάχος, ούτε ν’ αυτοκτονήσω, όπως προσπάθησαν μερικοί να με δηλητηριάσουν πληρώνοντας τους απατεώνες γιατρούς τους, θέλω να με ξεχάσετε όλοι. Κι ούτε ποτέ ν’ αναφέρετε το όνομά μου, γιατί δεν θέλω καμία στρέβλωση και καμία δολοφονία στο όνομά μου.

Νιώθεις ριγμένος, ξένος με τους συνανθρώπους σου;

Σε εκατό μαγαζιά έχω δουλέψει και δεν έχω πάρει φράγκο. Έχω τρέξει σε εκδηλώσεις για τον κάθε κυνηγημένο κι αδικημένο και δεν έχω ακούσει καλή κουβέντα. Τώρα ο εαυτός μου αγωνίζεται να θεραπεύσει τις τελευταίες του πληγές που έχουν μείνει.

Πάντως, εξακολουθώ να λέω ή η κοινωνία θα προσαρμοστεί σε μένα ή εγώ σ’ αυτήν!

Πηγή: www.seidis.blogspot.gr

Ν. Ασιμος για τις ανθρώπινες συνήθειες

Τα ζώα μπορεί να φωνάζουνε και να πλακώνονται στις μπουνιές.

Ποτέ όμως δε χρησιμοποιούν τη σπιουνιά, τους μπάτσους, ή άλλα συγγενή ζώα για να λύσουν τις προσωπικές τους διαφορές, πράγμα που συνηθίζεται στην κοινωνία των ανθρώπων,

που δεν είναι δυστυχώς ζώα.

Η κοινωνία των ανδρών είναι σιχαμερή.

Η κοινωνία των γυναικών το ίδιο.

Ζήτω η κοινωνία των παιδιών και των ζώων, όχι όλων.

Αυτών που δεν έχουν αποχτήσει ακόμη ανθρώπινες συνήθειες.

Απο το ανέκδοτο βιβλίο "Αναζητώντας κροκανθρώπους"