Ο Τιμονιέρης (Αλκίνοος Ιωαννίδης)

Μη λες πολλά, μη θες πολλά, μην κάνεις το δικό σου

μην πας ψηλά, μη θες πολλά, μείνε στο μερτικό σου.

Μείνε στο μαύρο σου κενό, στη γκρίζα σου την πόλη

μην έχεις μνήμη, μη ρωτάς, κάνε όπως κάνουν όλοι.

Στη Χώρα Των Λωτοφάγων - Σ.Γραμμένος & Χ. Θηβαίος

Θυμάμαι έναν παππού να λέει ιστορίες

κρατώντας μες στα χέρια του παλιές φωτογραφίες

πως έφυγε στα είκοσι πήγε στη Γερμανία

δούλευε σ' εργοστάσια κοιμότανε στα κρύα.

Πως έφτασε λαθραία ως την Αμερική

να μένει σε ένα υπόγειο μαζί με άλλους δέκα

γνώρισε όλους τους λαούς που υπάρχουν στη γη

απ' το Κονγκό τη Σαϊγκόν τ' Αλγέρι και τη Μέκκα.

Λάντζα στην Αμέρικα

στην Γερμανία εργάτης

τα μάτια σου τα γέρικα

πληγές μιας βόλτας σκάρτης.

Και είχε να μου λέει χιλιάδες ιστορίες

για υπόγειους τεκέδες για στέκια γι αλητείες

πως πέρασε τα χρόνια του και φύγανε τα νιάτα

πως τα λιμάνια πέρναγε και πόσα έπλυνε πιάτα.

Τον είδα αρκετές φορές πλατεία Βικτορίας

εκεί όπου τον γνώρισα τ' απόγευμα μιας Τρίτης

τα ενενήντα κόντευε και λόγο ευγενείας

σίγουρος είμαι πως ποτέ δεν ήτανε αλήτης.

Πάνε δυο χρόνια που έφυγε μα εγώ δεν θα ξεχάσω

τις ιστορίες του πάππου που τον ελέγαν Τάσο

πως είχε πάντοτε μαζί φαί και λίγες παστες

κι έλεγε για τ' αδέρφια μου εδώ τους μετανάστες.

Σε ξένα μέρη άγνωστα

σε γράφανε σε λίστες

τώρα κοιτάς τα άρρωστα

τα εγγόνια σου φασίστες.

Active Member - Το τελευταίο τους χαρτί είναι η πείνα κι οι ναζί...

Γεμίσαμε φιλάνθρωπους τώρα στη φτώχεια και στη πείνα

ουρές μεγάλες τα συσσίτια στην Αθήνα

ξαμολημένα τα σκυλιά του έθνους εξαγοράζουν

ντύνουν, ταΐζουν και συνάμα τρομάζουν

Η αλληλεγγύη έπιασε γκόμενο τον φόβο τους, είδες;

μοιράζουν τις πατάτες μαζί με τις πατρίδες

και εσύ απελπισμένε μασάς στο ύστερο του τρόμου

τους χαρίζεις το βασίλειο του δρόμου

Λαός λερός και στα βάσανα ακόμα πιο λερός

πόσο θα ήθελα να μην ήσουν μίζερος

να προτιμάς καρφωμένο πισώπλατα μαχαίρι

παρά ένα πιάτο φαγητό από ενός φασίστα το χέρι!

Το τελευταίο τους χαρτί είναι η πείνα και οι ναζί

για να σε πείσουν στην ανάγκη να διαλέξεις μαγαζί

όλα τα καθάρματα το στήσαν μαζί μα αργεί

ακόμα η ώρα που για να χαρούν οι σκυλογιοί…

ΈΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ μη το γελάς μωρό μου...

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα (Διάφανα Κρίνα)

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα

στεκότανε κοντά στη φωτιά

και δυο μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα

από μια αγάπη παλιά: " ποτέ πια " !

Κράτα την εικόνα...

Κράτα την εικόνα ενός παιδιού θλιμμένου,

που κοιτάει την μάνα του στα μάτια.

Θα 'χεις την αίσθηση του κόσμου αυτού του γαμημένου

και ένα λόγο να αστράψουν τα μασάτια.

Κράτα τη φάτσα κάθε πολιτικάντη και παππά

που 'χει του ασπάλακα την όψη.

Κάθε φασίστα, πατριώτη και γαμωμανά,

να βλέπεις το αίμα στου σπαθιού τη κόψη...

Με το ζερβό...

Γεννήθηκα και πήγα σχολείο πάνω στη Χούντα

με δασκάλους και παπάδες δοχεία συγκοινωνούντα,

ψυχές σαβανωμένες, θεόρατες σκιές

στου έθνους του αθάνατου τις μυρμηγκοφωλιές.

Μαζική παραγωγή, κρέατα ντόπια στο τσιγκέλι,

όμως μας φύλαγαν εξόριστοι αγγέλοι.

Ρόζοι στα παιδικά μας χέρια απ' του δασκάλου το ξύλο

που έβγαζε μίσος στον εχθρό και περηφάνια στο φίλο.

Η γραφή με το ζερβό άνοιγε τραύματα,

ξομολογήσεις σε δοσίλογους παπάδες και θυμιάματα.

Τα προσκοπάκια με τα μπλε σωβρακάκια

γινήκαν μπάτσοι που ξεσπούσαν σε προσφυγικά σπιτάκια.

Είναι όλα ίδια, παππού, κι ας αλλάξαν όψη

ντροπή μεγάλη στου σπαθιού την τρομερή την κόψη

που όσο κι αν κόψει κεφάλια, γλώσσες και χέρια

ποτέ του δε θα φτάσει να κόψει από τ' αστέρια.

Είναι όλα εδώ παππού, τον ίδιο κύκλο κάνουν,

πλανιούνται οικτρά πως ποτέ δε θα πεθάνουν.

Σκέψη κοινόχρηστη, θαμμένη σε τόπο επώνυμο

κι έτσι το χώμα που έχεις μπει δεν είναι γόνιμο.

Κάνε με σου 'χα πει μεγάλη μπόρα

να τους πνίξω όλους μέσα στη δικιά τους σαπίλα,

σου 'πα να με κάνεις δράκο

να σας φυλάω απ' τους φασίστες, μονάχα εγώ.

Πάντα σου ζήταγα να φτιάξεις ένα ασπρόμαυρο σακάκι

να φοράω με της "Αυγής" τα φύλλα.

Παππού, μάθε με, σου 'λεγα για να τους τη σπάω,

να γράφω με το ζερβό.

Είναι όλα ίδια, μάστρο Μίκη, ίδια γελάνε οι φοβισμένοι,

ίδιος ο λήθαργος, ίδιοι κι οι πλανεμένοι.

Ίδια κι εύκολα το τίποτα ακόμα αλλάζει χρώματα,

ο χρόνος ράβει μ' ίδια λόγια τα στριφώματα.

Στα χώματα για λίπασμα οι πρώτοι νεκροί,

ζωντανοί οι πονηροί, βαλσαμωμένοι καιροί.

Ίδια ακούνε οι γειτόνοι τη φωνή σου,

θα ξέχναγα ό,τι σκάρωσα για ένα κρασί μαζί σου.

Στο ίδιο μέρος που ξερνάν, πάνε και στέκονται,

δεν αντιστέκονται, τα πάντα δέχονται, τα ίδια φίδια έρπονται.

Αφορισμένοι οι άτακτοι κι οι πρόσφυγες

από τους άπληστους, νευρωτικούς αυτόχθονες.

Ίδια όπως τ' άφησες παππού, σφιχτά και αποπνικτικά,

ίδιο συμπεθεριό, ίδια ελαφρυντικά.

Μάτια στραμμένα σ' αποκλίνοντες κυκλώνες,

σάπιοι αιώνες με μπουντέλια αρχαίες κολώνες.

Τρελοί χειμώνες, κι αυτή εδώ η πιο παράξενη ράτσα

κάνει την ίδια ειρωνική και βαριά γκριμάτσα

-δήθεν καπάτσα- τη βλέπω, και την είδες από παιδί

ψάχνω ό,τι έψαχνες μια πορφυρένια γη…

Με το ζερβό - Active Member

Μια εκδοχή...

Φαντάσου έναν κόσμο

που τα λεφτά θα ήταν περιττά

και οι μοίρες των ανθρώπων

δε θα εξαρτιόνταν απ' αυτά.

Θα μπορούσες να περπατάς

χωρίς φόβο νύχτα στους δρόμους

και δεν θα υπήρχε ανάγκη

για κλέφτες και αστυνόμους.

Πώς θα 'ταν άραγε να ζεις

με την φύση σε αρμονία

κι οι ζωγραφιές μικρών παιδιών

ν' απεικόνιζαν τοπία,

ανθισμένα κι όχι κατεστραμμένα

από βομβαρδισμούς,

μόνο να υπήρχε ειρήνη

χωρίς άλλους νεκρούς.

Χωρίς φανατισμό

χωρίς τα πάντα να ‘βγαιναν σε πλειστηριασμό

ο άνθρωπος στον άνθρωπο

να 'δειχνε σεβασμό.

Να μπορούσα στη ζωή μου

να βάλω μια τάξη

να πέρναγα εύκολα

από τη θεωρία στην πράξη.

Μια εκδοχή που λίγοι μάλλον έχουνε σκεφτεί

κι οι πιο πολλοί ποτέ τους δεν έχουνε φανταστεί

Πως θα γινόταν σε όλα αυτά να πεις απλώς ένα… σταμάτα.

Γι' αυτό λοιπόν φωνάζω και ρωτώ: πες μου πώς θα ‘ταν;

Ένα αιρετικό τραγούδι

Αφεντικά μην κλαίτε - Σπυριδούλα

Ποτέ δεν ήθελα να πάω σχολείο

ούτε αριθμούς ούτε προπαίδειες να μάθω

κάθε πρωί στο ανοιχτό βιβλίο

όλα τα μέλλοντα που μου 'μελλε να πάθω.

Δασκάλοι μου μην κλαίτε

το κάνω για καλό

και όλα αυτά που λέτε

ρίξτε τα στο γιαλό.

Ποτέ δεν ήθελα να πάω στρατιώτης

και να ξεπλύνω το βρώμικο το χρήμα

προμήθειες στα όνειρα της νιότης

για την πατρίδα σας δε δίνω ούτε ρανίδα.

Λοχίες μου μην κλαίτε

το κάνω για καλό

και όλα αυτά που λέτε

ρίξτε τα στο γιαλό.

Με πήρανε τα άτιμα τα χρόνια

με μάθανε το γράμμα να διαβάζω

να σε σκοτώνω κι ούτε να διστάζω

χωρίς ντροπή και έλεος και συμπόνια.

Αφεντικά μην κλαίτε

το κάνω για καλό

και όλα αυτά που λέτε

ρίξτε τα στο γιαλό.

Living In A Bad Dream

Σύνθεση μουσικής &  Επιμέλεια βίντεο: Τριανταφυλλίδης Σάββας

Πηγή: http://stixo-mythia.blogspot.gr

Μια Διαπίστωση

Μια θητεία είναι η ζωή

που ζούμε σου λέω στην ουσία

ίδιος είναι ο κάθε ρόλος

μόνο που αλλάζει ονομασία,

με μισθωτή αγγαρεία μου μοιάζει

αυτό που εσύ το λες δουλειά,

θέλεις δεν θέλεις μπαίνεις στο λούκι

κι ας μην το θες πραγματικά.

Μα είναι τα πράγματα έτσι φτιαγμένα

δε μπορείς να κάνεις αλλιώς

και πάντα περιμένεις στην σειρά σου

πότε θα γίνεις παλιός,

μα αν δεν έχεις το κατάλληλο το μέσο

την σωστή μετάθεση για να πάρεις

θα μείνεις για πάντα ένας νέος

και πάντα θα τρέχεις μα ποτέ δεν θα φτάνεις.

Μέχρι τη στιγμή που θα καταλάβεις

πως δεν είσαι αυτός που θα 'θελες να ήσουν

αντιρρήσεις δεν επιτρέπονται

στο πειθαρχείο μπορεί να σε κλείσουν.

Μη συνεχίζεις άλλο πηγαίνεις για στέρηση εξόδου

στρατιωτάκια πανομοιότυπα στο όνομα της προόδου.

Δε θα μιλήσω για την εξαίρεση

παρά μονάχα για τον κανόνα

μοιάζει ο κόσμος αυτός που ζούμε

με έναν οργανωμένο στρατώνα.

Μόνο που υπάρχει μία αλήθεια

τόσο απλή όσο και σκληρή

απ' τη ζωή βλέπεις κανείς

δεν μπορεί να πάρει αναβολή.

Στεκόμαστε όλοι προσοχή

χωρίς να ξέρουμε γιατί

λίγοι γλιτώνουνε το χακί

και άλλοι το 'χουνε μέσα τους μια ζωή!

Κι αυτοί που ξέφυγαν

πάντοτε θα πληρώνουνε κάποιο τίμημα

άλλοι στην απομόνωση,

άλλοι τρελοί, δεν τίθεται ζήτημα.

Κι έτσι λοιπόν κυλάνε οι μέρες

χωρίς καμιά αλλαγή

οι μέρες γίνονται μήνες,

οι μήνες χρόνια, μια ολόκληρη ζωή.

Κοίτα πως πέρασαν, λες,

μοιάζουν σαν να 'τανε χτες, χρόνια χαμένα

που 'ναι τα όνειρα πες

σίγουρα όμως δεν είναι εκπληρωμένα.

Εγκλωβισμένοι σε μια πόλη

που όλοι είναι βολεμένοι, τι απομένει

πες μου πώς να γνωριστούνε

πέντε εκατομμύρια ξένοι

συνωστισμένοι, σαν νεοσύλλεκτοι

που δεν ξέρουν τι τους περιμένει,

στ' αλήθεια λοιπόν πες μου τι συμβαίνει.

Μήπως πρέπει να συμβιβαστώ

και να μην μιλήσω, άδεια να ζητήσω

ή να τ' αφήσω όλα πίσω

ποτέ να μην γυρίσω και να λιποτακτήσω.

Το ξέρω υπάρχουν και αυτοί

που τα 'χουν καταφέρει με κόπο και αγώνα

μα δεν αναφέρομαι στην εξαίρεση

παρά μόνο στον κανόνα.

Τα πάντα ανέχεσαι… άμοιρε γείτονα

Όταν χορταίνουν οι ποιητάδες

αλλάζουν ρότα κι όλες οι αράδες που ξεφουρνίζανε

(κάποιοι βαθαίνουν στον μικρό τους εαυτό)

Όταν σωπαίνουν τραγουδιστάδες

σιχαίνομαι όλες τις Έλλάδες που εσύ φαντάστηκες

(μα τι να κάνω πια δε μπορώ)

Όταν γεμίζουνε οι φυλλάδες

κρύβεται πίσω απ’ τις συστάδες, ψέμα με υπόσταση

(κι όνειρα σκοτώνονται άπιαστα)

Όταν ακούς στα ραδιόφωνα

δικαστές που έχουν μικρόφωνα, φώναξε “ΕΝΟΧΟΣ”!

(μπροστά στις βρώμικες φωνές)

έτσι χαλιούνται για όσα σκάρωσαν

και ξενερώνουν που δε σε σταυρώσαν· χάνεται ο έλεγχος

(μ’ ακόμα φταις)

Όταν φοβάσαι το αφεντικό σου,

ξέρεις ποιο είναι το μερτικό σου, γι’ αυτό μη βιάζεσαι

(είσαι σαν όλα τ’ άβουλα σώματα)

Όταν του διάολου δεις το χέρι,

κάπου προσεύχονται καλογέροι, μόνο για πάρτη τους

(με δανεικές προσευχές)

Κι όταν μιλάνε οι δεσποτάδες,

σκάβουν στη κόλαση χαραμάδες, βγάζουν το άχτι τους

(γεννιούνται μόνο ένοχες)

Όταν μιλάς για λευτεριά,

κοίτα και λίγο απ’ τη μεριά, εδώ που βρίσκεσαι

(η σκέψη για ελευθερία είναι ανθός)

Μπορεί να σου ‘βγαλαν τις χειροπέδες,

όμως σου κρέμασαν τρεις τενεκέδες κι ούτε που θίγεσαι

(η ελευθερία όμως, είναι καρπός)

Κι όταν θα μοιάζεις με τάφου πλάκα

να μη σ’ ακούσω ποτέ μαλάκα να μου κλαίγεσαι

(κι αναρωτιέμαι πως θα σε γλίτωνα)

Γιατί καυχιέσαι ότι έχεις τρόπο

να επιβιώνεις σ’ αυτόν τον τόπο

τα πάντα ανέχεσαι… άμοιρε γείτονα

Για να τη σπάσεις στους καιρούς... τραγούδα και γέλα!

Γυμνοί βασιλιάδες, γυμνοί προφήτες

με τις πλάτες του θεού ξαναβαφτίζονται θύτες

κι εμείς οι αλήτες παντού σ' αυτή την πλάση

φτιάχνουμε ξόρκι που δεν ξέρουμε αν θα πιάσει.

Μα δε μας νοιάζει, πες το βλακεία και τρέλα,

έλα κι εσύ, προλαβαίνεις, τραγούδα και γέλα

για τους περήφανους που άδικα φεύγουν?

εγώ είμαι πάντα μ' αυτούς που πεθαίνουν.

Για την Παλαιστίνη - τραγούδα και γέλα

Για την κοιλάδα - τραγούδα και γέλα

Για τα Βαλκάνια - τραγούδα και γέλα

Και για την Κύπρο - τραγούδα και γέλα

Για τη Γένοβα - τραγούδα και γέλα

Για το Σηάτλ - τραγούδα και γέλα

Για τ' άσπρα κελιά - τραγούδα και γέλα

Για τους νεκρούς - τραγούδα και γέλα

Για τον Μάρκος - τραγούδα και γέλα

Για τον Γκάντι - τραγούδα και γέλα

Για τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ - τραγούδα και γέλα

Για τον Αλλιέντε - τραγούδα και γέλα

Για τον Τσε Γκεβάρα - τραγούδα και γέλα

Για τον εχθρό μας - τραγούδα και γέλα

Για το φονιά μας - τραγούδα και γέλα

Για τ' όνειρό μας - τραγούδα και γέλα

Τραγούδα στα παιδιά με τα σταυρωμένα χέρια,

τραγούδα στις μανάδες με τα μαύρα τσεμπέρια,

τραγούδα για όσους σκάβουν μ' ίδρώτα τη γη,

τραγούδα σ' όσους με γέλιο ξεπλένουν την οργή.

Τραγούδα τα όνειρα που δε προλάβαν να στεριώσουν

και τους ήρωες που πεθάναν πριν να προδώσουν,

για όσα αρνιέται να χωρέσει ανθρώπου ο νους

τους συρματοπλεγμένους ουρανούς.

Τραγούδα όλα τ' αδύνατα να γίνουν δυνατά,

τραγούδα γη νερό αέρα και φωτιά,

αντί για δάκρυα γέλα, το θάνατο ξεγέλα,

για μένα και για σένα τραγούδα και γέλα.

Το μόνο που θέλω είναι να τους δω να τρέχουν!

.....γιατί δεν περιμέναν τέτοιου είδους αντιδράσεις

απ' τη γενιά μας που την κοίμησαν σχολεία και τηλεοράσεις

ώρα να δράσεις αποφάσεις αγνοώντας

βγαίνουμε και επεμβαίνουμε ξανά τρομοκρατώντας

όντας σώφρων πολίτης, θεωρούμαι αλήτης

γιατί δεν είμαι γιάπι, δεν είμαι χρυσαυγίτης

γιατί ποτέ δεν θέλησα να πάω με τα νερά τους

του κράτους.. δεν θέλω να χωθώ στο σύστημά τους

ραγιά τους, σκλάβο τους, ποτέ τους δεν θα μ' έχουν

το μόνο που θέλω είναι να τους δω, να τρέχουν!