Κατερίνα Γώγου - Η ζωή μας είναι σουγιαδιές

1

Η ζωή μας είναι σουγιαδιές

σε βρώμικα αδιέξοδα

σάπια δόντια ξεθωριασμένα συνθήματα

μπάσσο βεστιάριο

μυρουδιές από κάτουρα αντισηπτικά

και χαλασμένα σπέρματα. Ξεσκισμένες αφίσσες.

Πάνω-κάτω. Πάνω-κάτω, η Πατησίων.

Η ζωή μας είναι η Πατησίων.

Το ROL που δε ρυπαίνει τη θάλασσα

κι ο Μητροπάνος μπήκε στη ζωή μας

μας τον έφαγε η Δεξαμενή κι αυτόν

σαν τις ψηλόκωλες.

Εμείς εκεί.

Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε

την ίδια διαδρομή.

Ξεφτίλα-μοναξιά-απελπισία. Κι ανάποδα.

Εντάξει. Δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε.

Μονάχα όταν βρέχει

βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας. Και καπνίζουμε.

Η ζωή μας είναι

άσκοπα λαχανητά

σε κανονισμένες απεργίες

ρουφιάνους και περιπολικά.

Γι' αυτό σου λέω.

Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε

να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε.

Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε.

Μη. Βρέχει. Δόσμου τσιγάρο.

"Τρία κλικ αριστερά", 1978

Απαγγέλει η Κ. Γώγου σε μουσική του Κ. Σφέτσα

απο το άλμπουμ "Στο δρόμο" 1981

Κατερίνα Γώγου - Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

3

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών

Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μετς.

Κάνουν ό,τι λάχει.

Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών

φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους

διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος

επαγγελματίες επαναστάτες

παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν

τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν

αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται.

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

στις ταράτσες παλιών σπιτιών

Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.

Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια

μανταλάκια  

τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια

σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες

απειλητικές σιωπές κολπίτιδες

ερωτεύονται ομοφυλόφιλους

τριχομονάδες καθυστέρηση

το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο

σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.

Κάνουν ό,τι λάχει.

Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου

γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.

Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα

γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο

γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα

γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει.

Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα

στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.

Οι φίλοι μου.

"Τρία κλικ αριστερά", 1978

Κατερίνα Γώγου - 25 Μαΐου

 21

 Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα

 και θα βγω στους δρόμους 

 όπως και χτες. 

 Και δεν θα συλλογιέμαι παρά 

 ένα κομμάτι από τον πατέρα 

 κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα  -αυτά που μ' άφησαν- 

 και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν. 

 Και τους φίλους μας που χάθηκαν. 

 Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα 

 ίσα ολόισα στη φωτιά 

 και θα μπω όπως και χτες 

 φωνάζοντας "φασίστες!!" 

 στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες 

 μ' ένα κόκκινο λάβαρο 

 ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο. 

 Θ' ανοίξω την πόρτα 

 και είναι -όχι πως φοβάμαι- 

 μα να θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα 

 και πως εσύ πρέπει να μάθεις 

 να μην κατεβαίνεις στο δρόμο 

 χωρίς όπλα όπως εγώ 

 - γιατί εγώ δεν πρόλαβα- 

 γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ 

 "έτσι"  "αόριστα" 

 σπασμένη σε κομματάκια 

 από θάλασσα, χρόνια παιδικά 

 και κόκκινα λάβαρα. 

 Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα 

 και θα χαθώ 

 με τ΄όνειρο της επανάστασης 

 μες την απέραντη μοναξιά 

 των δρόμων που θα καίγονται, 

 μες την απέραντη μοναξιά 

 των χάρτινων οδοφραγμάτων 

 με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!- 

 Προβοκάτορας.

  
"Τρία κλικ αριστερά", 1978

Κώστας Καρυωτάκης - Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων

Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι,

σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,

μαραίνονται οι Βερλαίν· τους απομένει

πλούτος η ρίμα πλούσια και αργυρή.

Οι Ουγκό με “Τιμωρίες” την τρομερή

των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.

Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή

μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι.

Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι,

και αν οι Μπωντλαίρ εζήσανε νεκροί,

η Αθανασία τους είναι χαρισμένη.

Κανένας όμως δεν ανιστορεί

και το έρεβος εσκέπασε βαρύ

τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.

Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή

μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που' ναι.

Του κόσμου η καταφρόνια τούς βαραίνει

κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι κι ωχροί,

στην τραγική απάτη τους δομένοι

πως κάπου πέρα η Δόξα καρτερεί,

παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.

Μα ξέροντας πως όλοι τούς ξεχνούνε,

νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή

μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι.

Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:

“Ποιος άδοξος ποιητής” θέλω να πούνε

“την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή

μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που 'ναι;”

"Νηπενθή" 1921

Κική Δημουλά - Πανσέληνος

Το πρωί

 εκτάκτως σύννεφα του Αυγούστου μερικά

πέρα στο βάθος του ορίζοντα που τρέμει

σα να τον διατρέχουν

ρίγη μολυβιά

και το βράδυ

ψύχραιμη λιτανεία πανσέληνου

μες στα στενά και αδιέξοδα σοκάκια

μιας κάρτας σου που έλαβα

«… κουράστηκα

… λυπάμαι. Χαιρετώ»

με κούριερ εντός της σήμερον επίδοση.

Τι βιαστικός

λες και χωρίς πανσέληνο αύριο

δε θα 'βλεπες να εκλείψω.

"Μεταφερθήκαμε Παραπλεύρως" 2007

Γιώργος Σεφέρης - Φυγή

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας

έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε

ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό

ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο

μέσα στο πρωινό χορτάρι

ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε

να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε

σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν

να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε

με τόσο πάθος.

Κι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε

μ᾿ όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες

κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα

εκείνου του ανθρώπου

κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη

μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε

μέσα στη φυγή.

Γιάννης Αγγελάκας - Μπαλωμένες απόχες

 Θα 'ρθουν καιροί

Που ακόμη και τα βαλσαμωμένα πουλιά

Θα ανοίξουν

Τις φτερούγες τους

Και θα αποχωρήσουν περήφανα

από τις βιτρίνες μας.

Και εμείς

Οι δήθεν ζωντανοί και παντοδύναμοι

Πιο ηττημένοι από ποτέ

Θα τα κυνηγάμε ασθμαίνοντας

Και θα ανεμίζουν στον αέρα

Ανήμπορες

Οι μπαλωμένες μας απόχες

"Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;" 1999

Κωνσταντίνος Καβάφης - Όσο μπορείς 1913

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,

μες στις πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηγαίνοντάς την,

γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την

στων σχέσεων και των συναναστροφών

την καθημερινήν ανοησία,

ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.


Απαγγέλλει ο Σ.Στρατηγός:

Κωνσταντίνος Καβάφης - Το πρώτο σκαλί 1899

 

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν

μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·

«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω

κ' ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.

Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.

Αλλοίμονον, είν' υψηλή το βλέπω,

πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·

και απ' το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι

ποτέ δεν θ' αναιβώ ο δυστυχισμένος».

Ειπ' ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια

ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.

Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει

νάσαι υπερήφανος κ' ευτυχισμένος.

Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·

τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.

Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο

πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.

Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο

πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι

πολίτης εις των ιδεών την πόλι.

Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι

και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.

Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας

που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.

Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·

τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».

AKROSTOIXIDA - TO ANTHELLINIKO (ONEIREUTIS MIX)

Εδώ στα μέρη μου δε βρίσκω πέτρα να κρυφτώ

δε βρίσκω κάτι λίγο περήφανος να νιώσω

Ξεμωράθηκαν οι μέρες δε θέλω να ονειρευτώ

και αν το έκανα κι αυτό θα μου ‘λέγαν να πληρώσω.

Αυτό το χώμα από παλιά κλέφτικα μου σφυρίζει,

με τραβάει για να με κάνει ένα φθηνό μικροαστό.

Κι αυτή η σημαία στο νου μου, ποτέ δεν ανεμίζει,

γιατί σέρνω μέσα μου κάτι το ανθελληνικό...