Αικατερίνη Τεμπέλη - Hotel des Rouges

Αν κάτι έχω ζηλέψει στη ζωή μου, αυτό είναι τ’ άσπρα σεντόνια. Τα κολλαρισμένα άσπρα σεντόνια των ξενοδοχείων, που κοιμούνται πάνω τους τόσοι άνθρωποι, κλαίνε, γελάνε, κάνουν έρωτα, διαβάζουν, πεθαίνουν, κι όμως… Όταν πας εσύ, ο νέος πελάτης, σε υποδέχονται άσπιλα. Κουβαλούν κάτι απ’ τη σιωπή που σεργιανάει σ’ όλα τα ξενοδοχεία Γ΄ θέσης, κάτι απ’ τους γέρους κυρίους που σε κοιτούν υποψιασμένοι στη ρεσεψιόν, κάτι απ’ τα παλιωμένα έπιπλα με το γδαρμένο, τόπους-τόπους, ξύλο…

Το ξέρεις καλά πως κάτι κουβαλούν, αλλά στο δέρμα σου φαντάζουν τόσο αθώα, τόσο καινούργια, τόσο άπιαστα. Σέρνεις τα δάχτυλα πάνω τους και αισθάνεσαι την ικανοποίηση του να δημιουργείς πτυχές. Σε κυριεύει η ψευδαίσθηση ότι εσύ πρώτος θα τα τσαλακώσεις. Κι όμως, όταν φύγεις, καλά το ξέρεις, θα μπουν στο πλυντήριο, θα σιδερωθούν και θα επιστρέψουν στο ίδιο κρεβάτι, το ίδιο αθώα, όπως σου παρουσιάστηκαν και σένα.

Ζηλεύω που δεν είμαι ένα άσπρο σεντόνι ξενοδοχείου. Ζηλεύω που δεν μπορώ να ξεγράψω –τόσο εύκολα όπως αυτά-, τους ανθρώπους που κοιμούνται στην αγκαλιά μου, τους ανθρώπους που με τσαλακώνουν αλλά κι αυτούς που με χαϊδεύουν στοργικά κι ακουμπούν πάνω μου ξένοιαστα.

Θα ΄θελα να μην έχω μνήμη. Να κυλιέμαι σε μυρωδιές, γεύσεις, χρώματα, ήχους και να ‘μαι ευτυχισμένος. Κι ύστερα να κοιμάμαι αθώος, τον ύπνο ενός μικρού παιδιού και να ξυπνώ ξανά tabula rasa. Όχι τόσο, γιατί το παρόν είναι οδυνηρό, όσο γιατί το παρελθόν είναι αξεπέραστο.

Αλήθεια, ποιος ηλίθιος είπε, ότι ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές; Ο χρόνος μολύνει τις πληγές, ξανά και ξανά, έτσι που να αισθάνεσαι πως γεννήθηκες μαζί τους, πως θέριεψες μαζί τους και πως θα πεθάνεις μαζί τους. Αυτό το τελευταίο είναι που δεν αντέχεται. Κοιτιέσαι στον καθρέφτη, μετράς τις πρώτες άσπρες τρίχες, τις πρώτες αχνές ρυτίδες και τις ίδιες παλιές πληγές.

Λες θα σπάσω τον καθρέφτη, θα λυτρωθώ βλέποντας τα κομματάκια του γυαλιού να χοροπηδάνε δαιμονισμένα εδώ κι εκεί, κι ύστερα θα χορέψω ξυπόλητος ένα ζεϊμπέκικο, έτσι για την πάρτη μου και θα ξοφλήσω τους λογαριασμούς μου με τη ζωή. Χα! Aπό δω πήγαν κι άλλοι. Δεν βαριέσαι όμως… Πήγαν και ξαναπήγαν. Σιγά μην φτάνανε στο τέρμα.

Hotel des Rouges… Ένα κλαδί αγγίζει το μπαλκόνι μου. Γραπώνομαι πάνω του με μια πείνα πρωτόγνωρη. Χαζεύω τ’ αυτοκίνητα που τρέχουν δαιμονισμένα, το βουητό των περιστατικών, τα μπαλκόνια με τ’ απλωμένα ρούχα, τα λευκά σεντόνια… Κρατάω την ανάσα μου και θυμάμαι. Γίνομαι ένα με κείνο το ξερό κλαδί. Κολλάω πάνω του. Επιχειρώ τη Λήθη. Ταξίδι στο κέντρο της Μιλτιάδου…

Πηγή: http://aikaterinitempeli.wordpress.com

Αφεντικά μην κλαίτε - Σπυριδούλα

Ποτέ δεν ήθελα να πάω σχολείο

ούτε αριθμούς ούτε προπαίδειες να μάθω

κάθε πρωί στο ανοιχτό βιβλίο

όλα τα μέλλοντα που μου 'μελλε να πάθω.

Δασκάλοι μου μην κλαίτε

το κάνω για καλό

και όλα αυτά που λέτε

ρίξτε τα στο γιαλό.

Ποτέ δεν ήθελα να πάω στρατιώτης

και να ξεπλύνω το βρώμικο το χρήμα

προμήθειες στα όνειρα της νιότης

για την πατρίδα σας δε δίνω ούτε ρανίδα.

Λοχίες μου μην κλαίτε

το κάνω για καλό

και όλα αυτά που λέτε

ρίξτε τα στο γιαλό.

Με πήρανε τα άτιμα τα χρόνια

με μάθανε το γράμμα να διαβάζω

να σε σκοτώνω κι ούτε να διστάζω

χωρίς ντροπή και έλεος και συμπόνια.

Αφεντικά μην κλαίτε

το κάνω για καλό

και όλα αυτά που λέτε

ρίξτε τα στο γιαλό.

Φώτης Αγγουλές - Ναγκασάκι

Ε, Τσάρλυ, τραβήξου από τον ήλιο.

Σήμερα, έπεσε η Ατομική...

Σήμερα, στα λιμάνια,

οι σωματέμποροι κι οι πορτοφολάδες

μπορούν να περηφανεύονται

που δεν έγιναν εφευρέτες...

Σήμερα, θα μπορούσε 

να λέει στην προσευχή της,

μια πόρνη:

"Θεέ μου, σ' ευχαριστώ,

που δεν γέννησα...".

Από τη συλλογή Φουτσιγιάμα, 1962.

Μελοποιημένο απο τους Ωχρά Σπειροχαίτη:

Μπαλάντα για την έγκριση του κόσμου - Μπέρτολτ Μπρεχτ

Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός.

Και να που, σήμερα, μου δείξανε τον κόσμο τους.

Μόνο το ματωμένο δάχτυλό τους είδα μπρός.

Και είπα ευθύς: «Μ' αρέσει ο νόμος τους».

Τον κόσμο αντίκρισα μεσ' απ' τα ρόπαλά τους.

Στάθηκα κι είδα, ολημερίς, με προσοχή.

Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους.

Και σαν με ρώτησαν «Σε διασκεδάζει;», είπα: «Πολύ!»

Κι από την ώρα εκείνη, λέω «Ναι» σε όλα.

Κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω.

Για να μη με τυλίξουνε σε καμιά κόλλα,

ό,τι κανένας δεν εγκρίνει, το εγκρίνω.

Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα.

Μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια.

Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα:

«Καλά τους κάνουν - για του έθνους την ομόνοια!»

Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές

κι ήθελα να φωνάξω: «Σταματήστε!»

Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές,

μ' άκουσα να φωνάζω: «Ζήτω! Προχωρήστε!"»

Δεν μου αρέσει η φτήνεια κι η κακομοιριά.

Γι' αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου.

Αλλά στου βρώμικου σας κόσμου τη βρωμιά

ταιριάζει, βέβαια- το ξέρω- κι η έγκρισή μου.

(1930)

Μιχάλης Κατσαρός - Η διαθήκη μου

Αντισταθείτε

σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι

και λέει : καλά είμαι εδώ.

Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι

και λέει : Δόξα σοι ο Θεός.

Αντισταθείτε

στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών

στον κοντό άνθρωπο του γραφείου

στην εταιρία εισαγωγαί - εξαγωγαί

στην κρατική εκπαίδευση

στο φόρο

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε

σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες

ατέλειωτες τις παρελάσεις

σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει σμύρναν

σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται

μεγάλοι

στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε

στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες

σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε

πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι

σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή

δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα

στις κολακίες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις

απο γραφιάδες και δειλούς για το σοφό

αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών

και διαβατηρίων

στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη

διπλωματία

στα εργοστάσια πολεμικών υλών

σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια

στα θούρια

στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους

στους θεατές

στον άνεμο

σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς

στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας

ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την

Ελευθερία.

Και συ λοιπόν

στέκεσαι έτσι βουβός με τόσες παραιτήσεις

απο φωνή

απο τροφή

απο άλογο

απο σπίτι

στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος:

Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν.

Πηγή: εδώ

Ναζίμ Χικμέτ - Δε μας σκότωσαν ακόμα...

5 ΟΚΤΩΒΡΗ 1945

Ξέρουμε κ’ οι δύο, αγαπημένη,

μας έμαθαν:

να πεινάμε, να κρυώνουμε,

να πεθαίνουμε στην κούραση

και να ζούμε μακριά ο ένας απ’ τον άλλο.

Δε μας ανάγκασαν ακόμα να σκοτώσουμε

και δε μας σκότωσαν ακόμα.

Ξέρουμε κ’ οι δυο, αγαπημένη,

μπορούμε να μάθουμε στους άλλους:

να αγωνίζονται για τους ανθρώπους,

και κάθε μέρα λίγο πιο βαθιά,

λίγο πιο ωραία

ν’ αγαπάνε...

"Τα ποιήματα των 9-10 μ.μ."

Living In A Bad Dream

Σύνθεση μουσικής &  Επιμέλεια βίντεο: Τριανταφυλλίδης Σάββας

Πηγή: http://stixo-mythia.blogspot.gr

Ναζίμ Χικμέτ - Μας αιχμαλώτισαν...

26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1946

Μας αιχμαλώτισαν,

μας έριξαν στη φυλακή:

εμένα μέσα στα τείχη

εσένα έξω απ΄τα τείχη.

Ασήμαντη υπόθεση η δική μας.

Το χειρότερο είναι

να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του:

συνειδητά, ασύνειδα…

Έτσι κατάντησαν τους περισσότερους ανθρώπους,

τίμιους, καλούς, προκομένους ανθρώπους,

κι άξιους ν’ αγαπηθούν όσο εγώ αγαπάω εσένα…

"Τα ποιήματα των 9-10 μ.μ."

Μια Διαπίστωση

Μια θητεία είναι η ζωή

που ζούμε σου λέω στην ουσία

ίδιος είναι ο κάθε ρόλος

μόνο που αλλάζει ονομασία,

με μισθωτή αγγαρεία μου μοιάζει

αυτό που εσύ το λες δουλειά,

θέλεις δεν θέλεις μπαίνεις στο λούκι

κι ας μην το θες πραγματικά.

Μα είναι τα πράγματα έτσι φτιαγμένα

δε μπορείς να κάνεις αλλιώς

και πάντα περιμένεις στην σειρά σου

πότε θα γίνεις παλιός,

μα αν δεν έχεις το κατάλληλο το μέσο

την σωστή μετάθεση για να πάρεις

θα μείνεις για πάντα ένας νέος

και πάντα θα τρέχεις μα ποτέ δεν θα φτάνεις.

Μέχρι τη στιγμή που θα καταλάβεις

πως δεν είσαι αυτός που θα 'θελες να ήσουν

αντιρρήσεις δεν επιτρέπονται

στο πειθαρχείο μπορεί να σε κλείσουν.

Μη συνεχίζεις άλλο πηγαίνεις για στέρηση εξόδου

στρατιωτάκια πανομοιότυπα στο όνομα της προόδου.

Δε θα μιλήσω για την εξαίρεση

παρά μονάχα για τον κανόνα

μοιάζει ο κόσμος αυτός που ζούμε

με έναν οργανωμένο στρατώνα.

Μόνο που υπάρχει μία αλήθεια

τόσο απλή όσο και σκληρή

απ' τη ζωή βλέπεις κανείς

δεν μπορεί να πάρει αναβολή.

Στεκόμαστε όλοι προσοχή

χωρίς να ξέρουμε γιατί

λίγοι γλιτώνουνε το χακί

και άλλοι το 'χουνε μέσα τους μια ζωή!

Κι αυτοί που ξέφυγαν

πάντοτε θα πληρώνουνε κάποιο τίμημα

άλλοι στην απομόνωση,

άλλοι τρελοί, δεν τίθεται ζήτημα.

Κι έτσι λοιπόν κυλάνε οι μέρες

χωρίς καμιά αλλαγή

οι μέρες γίνονται μήνες,

οι μήνες χρόνια, μια ολόκληρη ζωή.

Κοίτα πως πέρασαν, λες,

μοιάζουν σαν να 'τανε χτες, χρόνια χαμένα

που 'ναι τα όνειρα πες

σίγουρα όμως δεν είναι εκπληρωμένα.

Εγκλωβισμένοι σε μια πόλη

που όλοι είναι βολεμένοι, τι απομένει

πες μου πώς να γνωριστούνε

πέντε εκατομμύρια ξένοι

συνωστισμένοι, σαν νεοσύλλεκτοι

που δεν ξέρουν τι τους περιμένει,

στ' αλήθεια λοιπόν πες μου τι συμβαίνει.

Μήπως πρέπει να συμβιβαστώ

και να μην μιλήσω, άδεια να ζητήσω

ή να τ' αφήσω όλα πίσω

ποτέ να μην γυρίσω και να λιποτακτήσω.

Το ξέρω υπάρχουν και αυτοί

που τα 'χουν καταφέρει με κόπο και αγώνα

μα δεν αναφέρομαι στην εξαίρεση

παρά μόνο στον κανόνα.

Μια απειλή για την κοινωνία...

Πηγή: www.panx.gr