ΈΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ μη το γελάς μωρό μου...

Όταν κοπάζει ο θόρυβος - Τίτος Πατρίκιος

Για το ψωμί το δίκιο την αλήθεια, ίσως και να μη φτάνει μια ζωή.

Μα τη ζωή μου την ένιωσα ζωή μες στον αγώνα, αδέλφια.

Και για να μάθω να μιλώ, όταν ο τρόμος τα στόματα βουβαίνει

να μάθω να ανορθώνομαι, όταν θεριεύει ο θάνατος

για να μπορώ τα ίδια τα λάθη μας να αντέχω

πόσες αδυναμίες έπρεπε να κατανικήσω,

με πόσες πρέπει κάθε στιγμή να αντιπαλεύω.

Όμως μονάχα τούτη την αδυναμία, συγχωρήστε μου,

όταν κοπάζει ο θόρυβος και μένω μοναχός

με ένα μου αγαπημένο πρόσωπο,

για την αγάπη του που ολόκληρος διψάω δεν μπορώ ν’ αγωνιστώ.

Αν την επιδιώξω τη χάνω.

Αν τη διεκδικήσω τη σκοτώνω.

Αδέλφια μου συγχωρήστε με, μα η αγάπη που πιο βαθιά γυρεύω,

πρέπει να μου δοθεί μονάχη.

Πηγή: http://www.fryktories.gr

Γιάννης Ρίτσος - Ο επαναστάτης

Στην Κοιλάδα με τους Ροδώνες - Νίκος Εγγονόπουλος

«Αλήθεια - των αδυνάτων αδύνατο

ποτές δεν εκατάφερα να καταλάβω /

αυτά τα όντα που δεν βλέπουνε

το τερατώδες κοινό γνώρισμα τ’ ανθρώπου /

το εφήμερο της παράλογης ζωής του

κι ανακαλύπτουνε διαφορές

γιομάτοι μίσος διαφορές

σε χρώμα δέρματος /φυλή / θρησκεία»

Απόσπασμα από το βιβλίο «Στην Κοιλάδα με τους Ροδώνες», 1978 

Πηγή: http://www.unhcr.gr

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα (Διάφανα Κρίνα)

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα

στεκότανε κοντά στη φωτιά

και δυο μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα

από μια αγάπη παλιά: " ποτέ πια " !

Η ανορεξία της ύπαρξης - Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Δεν πεινάω, δεν πονάω, δε βρωμάω

ίσως κάπου βαθιά να υποφέρω και να μην το ξέρω

κάνω πως γελάω

δεν επιθυμώ το αδύνατο

ούτε το δυνατό

τα απαγορευμένα για μένα σώματα

δε μου χορταίνουν τη ματιά.

Τον ουρανό καμιά φορά

κοιτάω με λαχτάρα

την ώρα που ο ήλιος σβήνει τη λάμψη του

κι ο γαλανός εραστής παραδίνεται

στη γοητεία της νύχτας.

Η μόνη μου συμμετοχή

στο στροβίλισμα του κόσμου

είναι η ανάσα μου που βγαίνει σταθερή.

Αλλά νιώθω και μια άλλη

παράξενη συμμετοχή∙

αγωνία με πιάνει ξαφνικά

για τον ανθρώπινο πόνο.

Απλώνεται πάνω στη γη

σαν τελετουργικό τραπεζομάντιλο

που μουσκεμένο στο αίμα

σκεπάζει μύθους και θεούς

αιώνια αναγεννιέται

και με τη ζωή ταυτίζεται.

Ναι, τώρα θέλω να κλάψω

αλλά στέρεψε ως και των δακρύων μου η πηγή.

"Η ανορεξία της ύπαρξης", 2011

Κάθε Άνθρωπος Μια Ξεχωριστή Ιστορία - Χρόνης Μίσσιος

Ξέρουν γράμματα, διαβάζουν, γράφουν και δεν καταλαβαίνουν ποτέ πως ο κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος ολόκληρος, είναι μια ολόκληρη ιστορία.

Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως όταν ο άνθρωπος ξαναποκτήσει την ανθρωπιά του, όταν ξαναρχίσει να δημιουργεί ανθρώπινο πολιτισμό, να γράφει πια την ιστορία κάθετα, όχι για λαούς και για μάζες, αλλά για τον Παύλο, για τη Ρηνιώ, για την Ελένη, για το μαστρο-Στέφανο, τότε μοναχά οι άνθρωποι θα ξέρουν τι κοστίζει η ιστορία, τι κοστίζει η συμμετοχή, τι θα πει η φράση «εκατό χιλιάδες νεκροί» ή «βασανίζεται ένας άνθρωπος σε κάποια ασφάλεια». Τότε οι άνθρωποι θα ξέρουν τι θα πει φυλακή, τι σημαίνουν τα πολιτικά λάθη.

Γιάννης Αγγελάκας - Η Αυτοκρατορία των Ανάπηρων

Κοιτάζομαι προσεκτικά στον καθρέφτη.

Ένα μεταλλικό πολύχρωμο ελατήριο

στη θέση της γλώσσας

μπαινοβγαίνει ρυθμικά μέσα-έξω στο στόμα μου.

Όσο το παρατηρώ τόσο ομορφότερο μου φαίνεται

διαλύοντας και τις τελευταίες υποψίες μου.

Θεέ μου εκείνο το σαρκώδες τερατούργημα που μου χάρισες

ναι και καλά γλώσσα

το ξεφορτώθηκα.

Όταν δεν το χρειάζεται κανείς καλύτερα να το κόβει.

Στην αρχή σου φαίνεται άβολο

αλλ’ όμως σαν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη

χίλιες φορές πιο όμορφος πιο ελαφρύς

αποζημιώνεσαι για τα καλά.

Περνάω όλες σχεδόν τις ελεύθερες ώρες μου μπροστά στον

        καθρέφτη.

Κοιτάζοντας κάθε καινούργιο μου εξάρτημα

το διασκεδάζω μέχρι να εξαντληθώ πραγματικά.

Τα μάτια μου αναβοσβήνουν χρώματα

με τα πρωτότυπα εσωτερικά τους φωτοκύτταρα.

Δεν δακρύζουν πια

έχε γεια αποκρουστικό πρώην βάσανο.

Με τους ακουστικούς ηλεκτρονικούς ρυθμιστές μου

τ’ απογεύματα

ανεβάζω την ένταση όλων αυτών των χαρούμενων ήχων

που στέλνουν στ’ αυτιά μου

οι γλυκόγκριζοι καμπούρηδες απ’ το δρόμο

καθώς βολτάρουν με τ’ ανοξείδωτα κουρδιστά ποδαράκια

τους

ανοιγοκλείνοντας μαγνητικά βλέφαρα

τιτιβίζοντας σα σεληνιακά πτηνά με τα γλωσσικά τους

ελατήρια.

Δεν μπορώ να το κρύψω.

Νιώθω την τέλεια έξαψη του να μη μπορώ να ‘μια πια

δυστυχισμένος.

Ζω σε μια γλυκιά πατρίδα.

Ζω στην Αυτοκρατορία των Ανάπηρων.

“Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι”, 1995

Γιάννης Αγγελάκας - Αχ έρωτα

Γυρνά το βλέμμα του

Κι από μακριά

Πίσω απ’ τις ράχες των άστρων

Βλέπει το θάνατο κομψά να ανατέλλει

Λέει

Θ' ανοιγοκλείσω τα μάτια μου

Και θα τον εξαφανίσω

Τα κλείνει τ' ανοίγει

Και βρίσκεται με μιας

Στην αγκαλιά του

“Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι”, 1995

Σόνια - Κατερίνα Γώγου

Έγειρε το χλωμό κεφάλι της μ’ ένα λυγμό

κι αποκοιμήθηκε

για πάντα

Πάνω της ο ουρανός ορεινός

άγονο τοπίο - σκοτεινός -

πέτρες μόνο και βράχια κι ούτε βροχή….

Νύφη εσύ με πασαλειμμένο το στόμα σου κόκκινο

τούλια χέρια λιωμένα δαντελωτά

προσφέρανε ικετευτικά

ένα ματσάκι κρινάκια

Γύρω στο χώμα οι φίλες σου

θλιμμένες και βαμμένες υπερβολικά

σουρσίματα αλλόκοτα κάνανε

σαν για να τις προσέξουνε

και παίξουν σε κάποια ταινία

Να αυτό το δαχτυλίδι ποίημα παιδικό

Λόγος Τιμής

αυτή την ώρα που οι Μελλοντικοί

το πέταγμα των αετών μαθαίνουν

αυτή την ώρα που το κούτελό σου

δείχνει εκείνο που δε φαίνεται

την ίδια πάντα ώρα

που οι ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΦΑΛΤΣΕΤΕΣ

τους Διαφορετικούς σκοτώνουν…

"Απόντες", 1986