Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2014

Στη Χώρα Των Λωτοφάγων - Σ.Γραμμένος & Χ. Θηβαίος




Θυμάμαι έναν παππού να λέει ιστορίες
κρατώντας μες στα χέρια του παλιές φωτογραφίες
πως έφυγε στα είκοσι πήγε στη Γερμανία
δούλευε σ' εργοστάσια κοιμότανε στα κρύα.

Πως έφτασε λαθραία ως την Αμερική
να μένει σε ένα υπόγειο μαζί με άλλους δέκα
γνώρισε όλους τους λαούς που υπάρχουν στη γη
απ' το Κονγκό τη Σαϊγκόν τ' Αλγέρι και τη Μέκκα.

Λάντζα στην Αμέρικα
στην Γερμανία εργάτης
τα μάτια σου τα γέρικα
πληγές μιας βόλτας σκάρτης.

Και είχε να μου λέει χιλιάδες ιστορίες
για υπόγειους τεκέδες για στέκια γι αλητείες
πως πέρασε τα χρόνια του και φύγανε τα νιάτα
πως τα λιμάνια πέρναγε και πόσα έπλυνε πιάτα.

Τον είδα αρκετές φορές πλατεία Βικτορίας
εκεί όπου τον γνώρισα τ' απόγευμα μιας Τρίτης
τα ενενήντα κόντευε και λόγο ευγενείας
σίγουρος είμαι πως ποτέ δεν ήτανε αλήτης.

Πάνε δυο χρόνια που έφυγε μα εγώ δεν θα ξεχάσω
τις ιστορίες του πάππου που τον ελέγαν Τάσο
πως είχε πάντοτε μαζί φαί και λίγες παστες
κι έλεγε για τ' αδέρφια μου εδώ τους μετανάστες.

Σε ξένα μέρη άγνωστα
σε γράφανε σε λίστες
τώρα κοιτάς τα άρρωστα
τα εγγόνια σου φασίστες.





Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2014

Όνειρο Μέσα σ’ ένα όνειρο - Edgar Allan Poe




Δέξου το φιλί αυτό στο μέτωπο!
Και, φεύγοντας μακριά σου τώρα,
Έτσι άφησέ με να ομολογήσω-
Ότι δεν έχεις άδικο, εσύ που θεωρείς
Ότι οι μέρες μου υπήρξαν ένα όνειρο:
Κι όμως κι αν η ελπίδα έχει πετάξει μακριά
Σε μια νύκτα, ή σε μια μέρα,
Μέσα σε μια οπτασία, ή σε καμιά
Είναι ως εκ τούτου λιγότερο χαμένη;
Όλα όσα βλέπουμε ή ό,τι φαινόμαστε
Δεν είναι παρά ένα όνειρο μέσα σ’ ένα όνειρο.

Στέκομαι μεσ' το βρυχηθμό
Μιας κυματοδαρμένης ακτής,
Και μεσ' το χέρι μου κρατώ
Κόκκους απ’ τη χρυσαφένια άμμο-
Πόσο λίγοι! Κι όμως πώς γλιστρούν
Μεσ’ απ’ τα δάκτυλα μου προς την άβυσσο,
Ενώ θρηνώ- ενώ θρηνώ!
Ω Θεέ! Δεν μπορώ να τους συγκρατήσω
Με μια πιο σφιχτή λαβή;
Ω Θεέ! Δεν μπορώ να γλιτώσω
Μονάχα έναν απ’ το ανηλεές κύμα;
Είναι όλα όσα βλέπουμε ή ό,τι φαινόμαστε
μόνο ένα όνειρο μέσα σ’ ένα όνειρο;



Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014

Mια ζωή ματαιόδοξοι... - Χρόνης Μίσσιος





"Το κακό με τους ανθρώπους 
είναι ότι θυσιάζουν τη ζωή τους 
για να πετύχουν άχρηστα πράγματα, 
ενώ θα μπορούσαν να τα ζήσουν με τη φαντασία τους. 
Όμως, δυστυχώς, 
οι πιο πολλοί άνθρωποι τα όνειρά τους 
δεν τα κάνουν για να χαρούνε το άρωμά τους, 
αλλά για να μπούνε στο μάτι των άλλων, 
να τους ζηλέψουν ή να τους καμαρώσουν οι άλλοι, 
μια ζωή ματαιόδοξοι, 
ακόμη και στα όνειρά τους"



Χρόνης Μίσσιος, Το κλειδί είναι κάτω από το γεράνι, εκδ. Γράμματα http://chronismissios.wordpress.com

Τετάρτη 12 Μαρτίου 2014

Μπρεχτ: Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε...




ΑΚΟΥΜΕ: ΔΕ ΘΕΛΕΙΣ ΠΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣ


Α

Ακούμε: δε θέλεις πια να δουλέψεις μαζί μας.
Γονάτισες. Δε μπορείς άλλο να τρέχεις.
Κουράστηκες. Δε μπορείς πια να μαθαίνεις καινούργια.
Ξόφλησες.
Κανείς δε μπορεί να σου ζητήσει να κάνεις πια τίποτα.

Μάθε λοιπόν:
Εμείς το ζητάμε.

Σαν κουραστείς κι αποκοιμηθείς
Κανείς δε θα σε ξυπνήσει πια να πει:
Σήκω, το φαΐ είναι έτοιμο.
Γιατί να υπάρχει έτοιμο φαΐ;
Σαν δεν μπορείς άλλο να τρέχεις,
θα μείνεις ξαπλωμένος.
Κανείς δε θα σε ψάξει για να πει:
έγινε επανάσταση, τα εργοστάσια σε περιμένουν.
Γιατί να ’χει γίνει επανάσταση;
Όταν πεθάνεις θα σε θάψουν
Είτε φταις που πέθανες, είτε όχι.

Λες:
Πολύν καιρό αγωνίστηκες. Δε μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς.
Άκου λοιπόν:
Είτε φταις είτε όχι
Σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις.

Β

Λες: Πολύν καιρό έλπιζες
Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις.
Έλπιζες τι;
Πώς ο αγώνας θαν’ εύκολος;

Δεν είν’ έτσι.
Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.

Είναι τέτοια που:
Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο
Δεν έχουμε ελπίδα.
Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει
Θα χαθούμε.

Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.

Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του
Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.
Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.


Πέμπτη 3 Οκτωβρίου 2013

Active Member - Το τελευταίο τους χαρτί είναι η πείνα κι οι ναζί...


Γεμίσαμε φιλάνθρωπους τώρα στη φτώχεια και στη πείνα
ουρές μεγάλες τα συσσίτια στην Αθήνα
ξαμολημένα τα σκυλιά του έθνους εξαγοράζουν
ντύνουν, ταΐζουν και συνάμα τρομάζουν

Η αλληλεγγύη έπιασε γκόμενο τον φόβο τους, είδες;
μοιράζουν τις πατάτες μαζί με τις πατρίδες
και εσύ απελπισμένε μασάς στο ύστερο του τρόμου
τους χαρίζεις το βασίλειο του δρόμου

Λαός λερός και στα βάσανα ακόμα πιο λερός
πόσο θα ήθελα να μην ήσουν μίζερος
να προτιμάς καρφωμένο πισώπλατα μαχαίρι
παρά ένα πιάτο φαγητό από ενός φασίστα το χέρι!




Το τελευταίο τους χαρτί είναι η πείνα και οι ναζί
για να σε πείσουν στην ανάγκη να διαλέξεις μαγαζί
όλα τα καθάρματα το στήσαν μαζί μα αργεί
ακόμα η ώρα που για να χαρούν οι σκυλογιοί…