Σάββατο 9 Ιουνίου 2012

Γιάννης Ζελιαναίος - Αυτό το ποίημα...



Αυτό το ποίημα είναι για σένα
που τρελαίνεσαι πριν πέσεις στο κρεβάτι
και μουρμουράει η γυναίκα σου για τους απλήρωτους λογαριασμούς
και τρελαίνεται η μάνα σου για τις αδιόρθωτες συμπεριφορές σου
και σου μιλάνε οι φίλοι σου για τις ακάθαρτες σιωπές.

Αυτό το ποίημα είναι για ‘κείνους που μαύρισαν τα χέρια τους
και πίνουν ούζα στου καφενείου την πληρωμή,
που σταυρώνονται στους πάγκους για τρεις κι εξήντα
και τους γαμούν οι τράγοι της πολιτικής,
τα κωλόπαιδα με τις σιδερωμένες γραβάτες.

Αυτό το ποίημα είναι γι’ αυτούς που δεν καταλαβαίνουν 
τους γραφιάδες των free press
‘κείνους που λέν’ τι όμορφα είναι τα βράδια της πόλης
γιατί ποτέ δεν άνοιξαν φάκελο με λογαριασμό
γιατί η μάνα ξεσκάτιζε τα βρακιά τους απ’ τα ερασιτεχνικά μεθύσια
και ο πατέρας φρόντιζε τα πλυμένα τους αρχίδια.

Αυτό το ποίημα είναι για τους μαλάκες ποιητές
που νόμιζαν πως τα λόγια είναι δυο ποτάμια.
Που δεν ρόζιασαν ποτέ τους τις παλάμες
και γίνανε το λουρί ενός ατάλαντου.
Για τα Παρίσια τους
και τις αγύμναστες κωλοτρυπίδες τους
για τους μπαμπάδες στρατηγούς τους
και τις γιαγιάδες νταβατζήδες τους.
Για τα ποτά των 10 ευρώ τους στα μπαρ της γελοιότητας
για το βυζί της μάνας τους που έγινε εικονοστάσι
και τα ημερωμένα μεσημεριάτικα πρωινά τους 
που δεν υπήρχε ποτέ το ξυπνητήρι.

Αυτό το ποίημα είναι για
τους πενηντάρηδες οικοδόμους
που πίνουν ότι βρουν μπροστά τους
μονάχα για να σταματήσουν τα χρόνια
και τις γυναίκες τους που μετράν τις δεκάρες στα μπακάλικα της γειτονιάς μην τυχόν και φάνε ξύλο το βράδυ.

Αυτό το ποίημα είναι για τους χαρτογιακάδες
που έπιασαν τον παπά απ’ τα αρχίδια
και τους παπάδες που έγιναν αρχίδια.
Αυτό το ποίημα είναι για τούτη την πόλη
που δεν κατάλαβε ποτέ από που της ήρθε
και βολεύεται με τα ίδια σκατά
εδώ και κάποιες δεκαετίες
και θα βολεύεται για χρόνια ακόμη
καθώς οι σκύλες θα γαβγίζουν τα βράδια
οι μπεκρήδες θα μετράνε ατυχία
και τ’ αποτσίγαρα θα χορεύουν κλακέτες
πάνω στον ίδιο ρυθμό του θανάτου.

“Ο διάβολος πάνω σε στρατσόχαρτο”, 2009
Πηγή: εδώ


Απαγγέλλει ο Θάνος Ανεστόπουλος:


Παρασκευή 8 Ιουνίου 2012

Κώστας Καρυωτάκης - Οι στίχοι μου



Δικά μου οι στίχοι, απ' το αίμα μου, παιδιά.
Μιλούνε, μα τα λόγια σαν κομμάτια
τα δίνω από την ίδια μου καρδιά,
σα δάκρυα τους τα δίνω από τα μάτια.

Πηγαίνουν με χαμόγελο πικρό,
αφού τη ζωήν ανιστορίζω τόσο.
Ήλιο και μέρα και ήλιο τους φορώ,
ζώνη να τα 'χουν όταν θα νυχτώσω.

Τον ουρανόν ορίζουν, τη γη.
Ομως ρωτιούνται ακόμα σαν τι λείπει
και πλήττουνε και λιώνουν πάντα οι γιοί
μητέρα που γνωρίσανε τη Λύπη.

Το γέλιο του απαλότερου σκοπού,
το πάθος μάταια χύνω του φλαούτου·
είμαι γι' αυτούς ανίδεος ρήγας που
έχασε την αγάπη του λαού του.

Κει ρεύουνε και σβήνουν και ποτέ
δεν παύουνε σιγά-σιγά να κλαίνε.
Αλλού κοιτώντας διάβαινε, Θνητέ·
Λήθη, το πλοίο σου φέρε μου να πλένε.


"Νηπενθή", 1921


Μελοποιημένο από τους Ωχρά Σπειροχαίτη:


Πέμπτη 7 Ιουνίου 2012

Κώστας Καρυωτάκης - Παιδικό



Τώρα η βραδιά,
γλυκιά που φτάνει,
θα μου γλυκάνει
και την καρδιά.

Τ' αστέρια εκεί
θα δω, θα νιώσω
οι άνθρωποι πόσο
είναι κακοί.

Κλαίοντας θα πω:
“Άστρα μου, αστράκια
τ' άλλα παιδάκια
θα τ' αγαπώ.

Ας με χτυπούν
πάντα κι ακόμα.
Θα 'μαι το χώμα
που το πατούν.

Άστρα, καθώς
άστρα και κρίνο,
έτσι θα γίνω
τώρα καλός.”


“Ελεγεία και Σάτιρες”, 1927


Μελοποιημένο από τα Υπόγεια Ρεύματα:


Τετάρτη 6 Ιουνίου 2012

Γιάννης Σκαρίμπας - Ουλαλούμ



Ήταν σα να σε πρόσμενα κυρά,
απόψε που δεν έπνεε όξω ανάσα,
κι έλεγα: Θα 'ρθει απόψε απ' τα νερά, κι από τα δάσα...

Θα 'ρθει αφού φλετράει μου η ψυχή
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι,
και θα μυρίζει φώτα, ήλιο και βροχή το νιο φεγγάρι...

Και να, το κάθισμά σου συγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μου αγριομέντα,
και να μαζί σου κιόλας αρχινώ, χρυσή, κουβέντα...

Πως να... θα μείνει ο κόσμος με το "μπα"
που μ' έλεγε τρελόν, πως είχες γίνει καπνός
και -τάχας- σύγνεφα θαμπά, προς τη σελήνη...

Νύχτωσε και δε φάνηκες εσύ...
Κίνησα να σε βρω στο δρόμο -ωϊμένα!–
μα σκούνταφτες, όπου εσκούνταφτα, χρυσή, κ' εσύ με μένα...

Τόσο πολύ μ' αγάπησες, κυρά,
που άκουγα διπλά τα βήματα μου
πάταγα ‘γω -στραβός- μες στα νερά; κ' εσύ κοντά μου...



Μελοποιημένο από τον Νικόλα Άσιμο:




Live από τον Θάνο Ανεστόπουλο, 
τον Δημήτρη Μητσοτάκη και τους "Ευδαίμονες"



Τρίτη 5 Ιουνίου 2012

Μανόλης Αναγνωστάκης - Επίλογος



Κι όχι αυταπάτες προπαντός.

Το πολύ-πολύ να τους εκλάβεις σα δυό θαμπούς
προβολείς μες στην ομίχλη
Σαν ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν με τη μοναδική λέξη: ζω.
«Γιατί», όπως πολύ σωστά είπε κάποτε κι ο φίλος μου ο Τίτος,
«κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες
κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα.»

Έστω.
Ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου. Κρίνε για να κριθείς.

"Ο στόχος" 1979

Δευτέρα 4 Ιουνίου 2012

Μανόλης Αναγνωστάκης - Κι ήθελε ακόμη


Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει,
όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα.
Έβλεπα τώρα, πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους
τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σα σημαία
καρφώσατε σ’ εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσίς σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.

Εκεί, προσεκτικά, σε μια γωνιά, μαζεύω τάξη,
φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω,
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω.

Όρθιος και μόνος σαν και πρώτα 
περιμένω...


Μελοποιημένο από τον Θ. Μικρούτσικο. 
Ερμηνεύουν τα Υπόγεια Ρεύματα: 



Απαγγέλει ο Μανόλης Αναγνωστάκης:


Κυριακή 3 Ιουνίου 2012

Στρογγυλό Κίτρινο - Όνειρο



Μέσα στη κόλαση ριγμένος
μέσα στα πάθη μου βουλιάζω
στο ίδιο παράδοξο της τέλος
σκορπιέμαι… στις ηδονικές της αυταπάτες,

στο πιο κοντινό μου ψέμα γυρνώ
εκεί όλα γέρνουν θολά
απ' το γλυκό κι υπνωτικό της φιλί
όλα γέρνουν… γέρνουν θολά…



Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

Συνέντευξη - Νικόλας Άσιμος (Fantazio, 9-9-1975, αναδημοσίευση στο Zoo)


Νικόλας Άσιμος – Η μουσική και το κατεστημένο της

Περίοδο μεταβατική περνάει η μουσική μας, το έχουμε ξαναγράψει και είναι διαπίστωση όλων εκείνων, καλλιτεχνών και παραγόντων, που κινούνται στο χώρο του σόου – μπίζνες. Ωστόσο νέοι καλλιτέχνες κάνουν –κι ίσως να είναι φυσικό- την εμφάνιση τους, με φιλοδοξίες και όνειρα, με ενθουσιασμό και την απόφαση να αγωνιστούν ενάντια στο περιβόητο “κατεστημένο”.
Ένας από αυτός, ο νεαρός Νικόλας Άσιμος, που γράφει μόνος τα τραγούδια του, στίχους και μουσική, και που, τελευταία κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο “ο μηχανισμός”,  ένα τραγούδι που, όπως μας είπε ο ίδιος “στέκεται κριτικά απέναντι στο θέμα ενός τραγουδιστή, ενός καλλιτέχνη, ο οποίος λειτουργεί μέσα στο χώρο του σόου μπίζνες, αλλά έχοντας πολιτική τοποθέτηση αντίθετη”.
Όμως, ας αφήσουμε τους στίχους του “Μηχανισμού” να μας μιλήσουν:
“Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής / και να γυρίσω δίσκο
Τι να κάνω ήτανε γραφτό / θέλω δε το θέλω ότι τραγουδώ να το πουλώ να ζήσω.
Όταν πάω στον παραγωγό / πρέπει να βολέψω έτσι το γραφτό
να του γυαλίσει για να το πουλήσει / να ‘χει σαλέπι για να του αρέσει
να έχει θέμα με έρωτα και αίμα / να είναι λόγια, λόγια κομπολόγια
να σας καλοκαρδίσω / για να σας γαλουχήσω
κι από χρέος συναδελφικό / να χαμογελάω στο κοινό”

- Θέλει να χτυπήσεις το κύκλωμα, παρατηρούμε. Βγάζοντας όμως δίσκους μπαίνεις κι εσύ μέσα σε αυτό.
Εγώ, από τοποθέτηση ιδεολογική προσπαθώ να χτυπήσω το κύκλωμα. Γράφω τραγούδια και τα τραγούδια αυτά πρέπει να ακουστούν σε κάποιο μαγαζί η να κυκλοφορήσουν σε δίσκους…  Το θέμα που περισσότερο τώρα μ’ απασχολεί, είναι ότι απ’ τη στιγμή που υπάρχει η επίσημη λογοκρισία, δηλαδή η λογοκρισία του υπουργείου Προεδρίας, οι απαγορεύσεις των ήδη λογοκριμένων τραγουδιών από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση είναι μέτρο χουντικό και παράνομο. Κι έχει σαν αποτέλεσμα να διαιωνίζει την κατάσταση που όλοι ξέρουμε, στο χώρο της τέχνης. Έχοντας τον βραχνά της λογοκρισίας, οι δισκογραφικές εταιρίες, για να έρθω στο χώρο της μουσικής, αναγκάζονται να γυρίζουν τόσα ανόητα πράγματα! Γιατί δυστυχώς, αυτά “περνάνε”.

Φοιτητής της φιλοσοφικής (τώρα τα έχει, σχεδόν, εγκαταλείψει) ο Νικόλας Άσιμος είναι και ηθοποιός, έχει δουλέψει στο θέατρο, παλιότερα με τους φοιτητές στη Θεσσαλονίκη, κι όσο για μπουάτ, έχει εμφανιστεί στο “Λευκό Πύργο” της συμπρωτεύουσας και πέρσι στο “Χνάρι” της Πλάκας.

-Σχεδιάζω τώρα μαζί  με μια ομάδα παιδιών, να δημιουργήσω το “Θέατρο της Φτώχειας”. Μ’  αυτό είχαμε αρχίσει από πέρσι αλλά δώσαμε μόνο τρεις παραστάσεις. Θα είναι το πρώτο πολιτικό καμπαρέ στην Ελλάδα, με τραγούδια και νούμερα πολιτικής φύσεως, με στόχο μας την κατάργηση του συγκεκριμένου τραγουδιστή και της συγκεκριμένης ορχήστρας. Το πρόβλημα μας σε αυτό το θέμα είναι το οικονομικό. Όσο για μένα, από χρόνια τώρα γράφω μουσική και στίχους, προσπαθώντας να θέσω τη δουλειά μου στην υπηρεσία του ιδεολογικού μου πιστεύω.

Τώρα, ο Νικόλας Άσιμος ετοιμάζει τον πρώτο μεγάλο δίσκο του, ο οποίος θα κυκλοφορήσει σύντομα.

Πηγή: www.seidis.blogspot.com

Συνέντευξη - Νικόλας Άσιμος (Ελευθεροτυπία, 11-5-1987)


Συνέντευξη 
στο Γιώργο Βιδάλη, 10 μήνες πριν φύγει.
  
“Είμαι πληνθέτης. Όπου οι άλλοι τοποθετούν συν και λέγονται συνθέτες, εγώ τοποθετώ πλην”.
   Νικόλας Άσιμος, 38 χρονών. Γράφει τραγούδια (μουσική και στίχους), τα τραγουδάει σχεδόν όλα ο ίδιος και τα εκδίδει σε δική του παραγωγή σε κασέτες. Πρόσφατη “αυτοπαραγωγή” του η κασέτα “Στο Φανάρι του Διογένη”, όπου τραγουδά κι η Σωτηρία Λεονάρδου, η πρωταγωνίστρια του “Ρεμπέτικου” του Κ. Φέρρη. Επίσης πέντε τραγούδια του ακούγονται στον καινούργιο δίσκο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου “Χαιρετίσματα”.
   Οργίλος (“Ο βιασμός μου είναι η βία της απάθειάς σας”) και τρυφερός (“Αξίζει να ζουν σαν παιδιά εκείνοι που έχουν καρδιά”), φιλόσοφος (“Κάθε στιγμή είναι τελευταία. Χρειάζεται να κάνει το καλύτερο: να είσαι άψογος και ταπεινός”) και φιλότρελος (“Με κατηγόρησαν ότι είμαι γρήγορος. Αν ήμουν πιο αργός θα τα είχα καταφέρει”) ο Νικόλας Άσιμος είναι - όπως λέει ο ίδιος - αυτοεξόριστος. Διαφορετικός.
   “Όταν άκουσα τον Παπαδόπουλο να λέει “θα πατάξωμεν την αναρχία” αποφάσισα να γίνω η αναρχία που δεν πατάσσεται ποτέ. Γιατί η αναρχία είναι η αρχή του τέλους και το τέλος της αρχής, και δεν είναι ουτοπία”.
   Συλλέκτης έκτοτε…άγριου ξύλου, χουντικού (φοιτητής ων, με τις καταλήψεις στα υπόγεια της Φιλοσοφικής Σχολής της Θεσσαλονίκης) και μεταπολιτευτικού (επέτειος Πολυτεχνείου, δικτατορίας κ.α.), επισκέπτης μερικές φορές ευαγών ψυχιατρικών ιδρυμάτων, ο αυτοδίδακτος Άσιμος (έμαθε μουσική μόνος του παίζοντας για ένα διάστημα μέρα νύχτα κιθάρα) πρωτοεμφανίστηκε το ’71 σ’ ένα μπαρ στο Λευκό Πύργο. Τραγούδια τολμηρά, αντικομφορμιστικά (“Ο παπάς”, “Οι τιράντες”, “Αχ Μαρία” κ.α.) τα οποία θα συνεχίσει να λέει και να γράφει, όπως αργότερα στην Πλάκα, στην “Πέμπτη Εποχή” με το Θανάση Γκαϊφύλια και τον Πάνο Τζαβέλα.
   Ερέθισμα αυτής της συζήτησης για μας, ήταν το άκουσμα για πρώτη φορά των τραγουδιών του, των καινούριων αλλά και παλιότερων. Ένας ποικιλόμορφος μουσικός ήχος (μπαλάντες, ροκ, λαϊκά, κ.α.) κι ένας πικρός σαρκαστικός στίχος, που βάλλει εναντίον του κατεστημένου. Υπάρχει ακόμη στον στίχο του μια απελπισμένη γενναιότητα, ένας πληγωμένος ή ανεκπλήρωτος έρωτας. (“Είναι πανάκριβο στο λέω ν’ αγαπάς”, “Παραδόξως αγαπάω εμένα όπως εσένα”, “Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις”, το παλιό τρυφερό “Παπάκι” που τραγούδησε η Χάρις Αλεξίου κ.α.).
   Τον Άσιμο, που ζει μόνος του σαν σύγχρονος Διογένης σ’ ένα πιθάρι-δωμάτιο 2Χ3, τον συναντήσαμε στο μαγαζί που έχει φτιάξει τα τελευταία χρόνια μπροστά από το “σπίτι” του (βιβλία, αφίσες, παιχνίδια), στην οδό Καλλιδρομίου, στα Εξάρχεια. Δυο μέρες πριν μας είχε φέρει στην εφημερίδα τη μουσική πραμάτεια του, κρατώντας επίσης μαζί του μια απόχη με τον πλανήτη (μια υδρόγειο σφαίρα) που προσπαθεί από καιρό…να σώσει.
   Χειμαρρώδης, αχαλιναγώγητος στη συζήτηση, με λογοπαίγνια, χιουμοριστικούς αφορισμούς και εκλάμψεις, τα βάζει με όλους και με όλα. Μη τον πάρετε στα σοβαρά αλλά ούτε και στα αστεία. Αφουγκραστείτε τον. Κι αν φαίνεται ανεξέλεγκτος στην κουβέντα, την οποία άνοιξε μόνος του πριν καν ακούσει το πρώτο ερώτημα.


Αναλαμβάνω την ευθύνη να μου κάνει μήνυση όλος ο ελληνικός λαός, αν υπάρχει.
Γιατί;
Έχω σκοπό να διαλύσω το έθνος, μπας κι αποκτήσει συνείδηση.
Γιατί βγάζεις τα τραγούδια σου σε κασέτες σαν αυτοπαραγωγός; Δεν τα βρίσκεις με τις εταιρίες;
Με στήνουν, με κοροϊδεύουν. Όλοι κοιτάνε να φάνε το ζουμί από μένα. Γι’ αυτό όλα, ακόμα κι ο μοναδικός δίσκος που έχω βγάλει με σήμα το βουβάλι, δική μου παραγωγή είναι. Τον έδωσα για εκμετάλλευση στο υποκατάστημά μου στη “Μίνως”.
Μπορεί να μην έχω μία αλλά έχω μέγιστη σοφία και στο εξής εγώ θα κυβερνώ το χρήμα. Γιατί εγώ ξέρω που θα το δώσω κι έχω σκοπό στο πρόγραμμά μου να ξαναφτιάξω τις αρχαίες μου τριήρεις και να βάλω κωπηλάτες τα πρεζάκια κι όλους τους ψυχοφαρμακωμένους. Τους δε ψυχίατρους θα τους πετάξω στη θάλασσα σαν σαβούρα.
Είσαι περιθωριακός; Αισθάνεσαι λίγο Διογένης, όπως αυτός της κασέτας σου;
Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει περιθώριο. Το ‘χει φάει ο…πράσινος πετροφάγος, που θα φάει και το γιο μου το Διονύση, που εκμεταλλεύεται το περιθώριο. Ό,τι λέω το ‘χω κάνει. Έχω γίνει ο ίδιος ο Διογένης. Όχι μονάχα στα λόγια μα στην πράξη και στο είναι. Κι ο Μέγας Αλέξανδρος υπήρξε μπούφος! Θα τον είχα κι αυτόν κωπηλάτη στις αρχαίες μου τριήρεις, αν μπορούσε να λύσει το Γόρδιο Δεσμό με την ψυχή του κι όχι με το σπαθί του. Ένα από τα αρχαία μου ονόματα είναι Πέπλος, Μυστήριος και Γρίφος. Είμαι ο Γόρδιος Δεσμός σας. Πολεμήστε να με λύσετε, αλλά με την ψυχή σας και την καρδιά σας κι όχι με το σπαθί σας.
Να μιλήσουμε για ταυτότητα των τρ…
Ταυτότητα τώρα έχω βγάλει, τώρα έγινα Έλλην υπήκοος. Μου την είχαν πάρει. Την βλέπεις; Άνευ θρησκεύματος (τη δείχνει). Αυτό που πιστεύω είναι το αρχαίο δωδεκάθεο των Ελλήνων.
Τι αμφισβητείς, τι ψάχνεις μέσα από τα τραγούδια σου;
Γυρεύω “ανυπότακτες ματιές”, όπως λέω σ’ ένα απ’ αυτά.
Ακούγονται στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση;
Πολεμάω μ’ έναν άνθρωπο που είναι μεγάλος μου εχθρός, τον άνθρωπο που ελέγχει τα δίκτυα. Αλλά όταν τον βρήκα στο δρόμο, κατάλαβα ότι είναι γεννημένος μπούφος κι όχι μπούφος μέσα στον μπούφο όπως είμαι εγώ. Είναι ένας απλός δημόσιος υπάλληλος κι όταν τον ρώτησα γιατί μ’ απαγορεύεις και του μίλαγα για τον άνθρωπο που ελέγχει τα δίκτυα αυτός κατάλαβε λάθος και νόμιζε ότι εννοούσα το τερματοφύλακα της Εθνικής, που έφαγε γκολ εκείνη τη στιγμή…Δεν αφήνουν τραγούδια μου στο ραδιόφωνο όπως το “Καταρρέω”, ο “Σάλιαγκας” ή το “Βενσερέμος” που λέει ο Παπακωνσταντίνου.
Υπάρχουν διάφορα είδη μουσικής στα τραγούδια σου. Πως τα συνδυάζεις όλα αυτά;
Όλες οι μουσικές είναι ένα κι ένας καλλιτέχνης όταν είναι τίμιος και καθαρός έχει δικαίωμα να περνάει μ’ οποιαδήποτε μουσική θέλει - αν μπορεί και να τη φτιάξει - μηνύματα στον κόσμο. Απλώς δεν έχω τα μέσα να τα κάνω όπως θέλω.
Έχεις τόσα όργανα, τόσους μουσικούς σ’ αυτά. Τους πληρώνεις ή έρχονται αφιλοκερδώς;
Τους έχω πληρώσει και με το παραπάνω εκτός από δύο τρεις που είναι εντάξει παιδιά, έρχονται αφιλοκερδώς, όπως π.χ. ο Θύμιος Παπαδόπουλος. Μια τέτοια παραγωγή σε λεφτά, άσε τον κόπο και την υπερεργασία, την πληρώνω δέκα φορές παραπάνω από οποιαδήποτε εταιρία. Δεν εξαπάτησα κανένα, ό,τι έχω πει το έχω κάνει.
Επιβιώνεις με τη μουσική; Πως τη βγάζεις;
Με εκατομμύρια χαμαλίκια από άλλες δουλειές. Μέχρι φούσκες για τα πιτσιρίκια πουλάω.
Στους στίχους σου υπάρχει σαρκασμός αλλά και τρυφερότητα. Πέρα από την εξουσία υπάρχει κι ο έρωτας. Πως συνδυάζεται στην ψυχοσύνθεσή σου;
Δεν βρέθηκε ποτέ καμιά γυναίκα να μ’ αγαπήσει κι ούτε να μου κάνει καμιά δουλειά.
Τι δουλειά;
Ένα αυγό τηγανητό, ας πούμε. Μ’ έχουν εκβιάσει όλες μέχρι θανάτου. Γιατί όλες είναι σκλάβες γεννημένες, προτιμάνε τα χαρέμια. Γι’ αυτό παν απ’ τη μια με τους παπάδες και την άλλη με τους δερβισάδες. Είναι πουλημένες, ειδικά οι φεμινίστριες.
Γιατί ειδικά οι φεμινίστριες;
Όταν πήγα το ’81 να κάνω κατάληψη στο Άγιον Όρος είχα μαζί μου 15 φεμινίστριες. Αυτές πήγαν με τους καλόγερους και μένα κόντεψαν να με σκοτώσουν.
Σ’ ενοχλεί ότι είσαι άγνωστος στο ευρύ κοινό;…Άσημος εμπορικά;
Είμαι ο πιο εμπορικός απ’ όλους. Αν υπάρχει μια συνωμοσία γύρω μου, είναι γιατί φοβούνται τη δύναμή μου. Όλοι είναι βολεμένοι και με νομίζουν ίδιο μ’ αυτούς, μπας και τους φάω τη θέση. Η συνέντευξη που δίνω δεν απευθύνεται σε κομπλεξικούς. Δεν θα φάω τη θέση κανενός. Τον πλανήτη προσπαθώ να ελευθερώσω. Να διαλύσω όλες τις πολεμικές βιομηχανίες, να γκρεμίσω τα τρελάδικα και να κάνω τις εκκλησίες μαγειρεία.
Εκτός από κριτική κάνεις και αυτοκριτική;
Πάντα αυτοσαρκάζομαι. Όταν με λέω μπούφο, πατάτα, σκόρδο και κρεμμύδι. Όταν με λέω γυναίκα, αλλά ποτέ γυναικωτό. Τον εαυτό μου τον έχω αυτοκρίνει όσο κανένας άλλος.
Σε τι πιστεύεις;
Στη γενεσιουργό αιτία που τη θυμήθηκε κι εκείνος ο Παρμενίδης που είχε πει: “Εν το παν”. Όλα τα γενεαλογικά δέντρα Εβραίων, Πόντιων, Θιβετιανών, Ινδών, όλες οι θρησκείες, ανατολικές και δυτικές, βόρειες και νότιες, που βασίζονται όμως σε γενεαλογικά δέντρα και σε φοβερή αλληλεγγύη, προσπαθούσαν να βρουν τον έναν, τον ελευθερωτή. Είτε Χριστός λεγόταν, είτε Βέγγος. Αλλά είμαι πιο αρχαίος απ’ αυτούς, γιατί ξέρω ότι το σύμπαν είναι μια τελεία, η οποία γίνεται γραμμή. Γι’ αυτό μια τελεία να τελειώνει, μία γραμμή τα ξαναρχίζει. Η γενεσιουργός αιτία δεν είναι καν η Εύα, ούτε ο Αδάμ. Γιατί υπήρξαν κότες κι όχι ελευθερωτές.
Υπάρχουν κάποιοι σημαντικοί άνθρωποι που σε επηρέασαν;
Προσπάθησα να καταλάβω τον Ηράκλειτο, τον Διογένη, τον Παρμενίδη, τον Οιδίποδα, τον Διγενή Ακρίτα.
Κι ο πατέρας του αναρχισμού ο Μπακούνιν;
Μπακούνιν, Μαρξ, Λένιν είναι μούμιες, όπως όλοι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι Φαραώ.
Αυτά που ονειρεύεσαι τα έχεις ποτέ βιώσει;
Έχω γίνει γήπεδο και παίξανε όλοι στο κορμί μου και στο είναι όλα τα παιχνίδια των αιώνων, αλλά η πνοή μου θα γενεί το ηφαίστειο της βροχής. Κι έχω μια τελευταία επιθυμία. Γιατί ένα πολέμαρχος πάντα την έχει: Αν με σκοτώσει κάποιος, γιατί δεν πρόκειται να σκοτωθώ μονάχος, ούτε ν’ αυτοκτονήσω, όπως προσπάθησαν μερικοί να με δηλητηριάσουν πληρώνοντας τους απατεώνες γιατρούς τους, θέλω να με ξεχάσετε όλοι. Κι ούτε ποτέ ν’ αναφέρετε το όνομά μου, γιατί δεν θέλω καμία στρέβλωση και καμία δολοφονία στο όνομά μου.
Νιώθεις ριγμένος, ξένος με τους συνανθρώπους σου;
Σε εκατό μαγαζιά έχω δουλέψει και δεν έχω πάρει φράγκο. Έχω τρέξει σε εκδηλώσεις για τον κάθε κυνηγημένο κι αδικημένο και δεν έχω ακούσει καλή κουβέντα. Τώρα ο εαυτός μου αγωνίζεται να θεραπεύσει τις τελευταίες του πληγές που έχουν μείνει.
Πάντως, εξακολουθώ να λέω ή η κοινωνία θα προσαρμοστεί σε μένα ή εγώ σ’ αυτήν!

Πηγή: www.seidis.blogspot.gr

Παρασκευή 1 Ιουνίου 2012

Γιάννης Αγγελάκας - Happyend I, Happyend II


ΗΑΡΡΥΕΝD Ι

- Έι, μάνατζερ, έχω κάτι δάκρυα για πούλημα
- Επιτέλους, πάνω που σε νόμιζα ξοφλημένο!
- Πιο πολύ γι' αυτό έκλαψα
- Έλα στην αγκαλιά μου, μεγάλε μου αρτίστα,
Πληγωμένο μου σκυλί,
Σ' αγαπώ σαν φουσκωμένο πορτοφόλι!


ΗΑΡΡΥΕΝD II

—Έι, μάνατζερ, έχω κάτι φόβους για πούλημα
- Αληθινούς;
- Αληθινούς
- Ανελέητους;
- Ανελέητους
- Πρωτότυπους;
- Ξέρω γω;
- Δώσ' μου κάτι να καταλάβω!
- Να, καμιά φορά φοβάμαι πως ο κόσμος αναπνέει
μες στην κωλοτρυπίδα σου
- Σ' αγαπώ, λατρεμένε μου μπάσταρδε,
σ' αγαπώ σαν τα ρουθούνια μου


"Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;" 1999