Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

Εξομολόγηση - Αικατερίνη Τεμπέλη


Τρέφομαι με τηλεοπτικά προγράμματα.

Φορτίζω την καρδιά μου κάθε μέρα.

Οι μπαταρίες πια έγιναν τόσο απαραίτητες, όσο ποτέ δεν υπήρξαν τα οράματα.

Περνάω το χρόνο μου διαβάζοντας e-mail -η ποίηση είναι εξαιρετικά επώδυνη.

Ξεχνάω συνεχώς το password της συνείδησής μου.

Χρειάζομαι τις καταστροφές οπωσδήποτε. Να θυμάμαι ότι είμαι ζωντανή…

Δοξάζω το πλαστικό και το νίκελ, τα κινητά τηλέφωνα και τους σταρ ανεξαιρέτως.

Δεν φαντάζομαι χρόνο χωρίς καλώδια. Πώς να περάσει μια νύχτα στο σκοτάδι;

Έχω εικονικό σπίτι, εικονικά ζωάκια, εικονικούς φίλους κι εικονικό σεξ. Όλο τον κόσμο σε ένα πληκτρολόγιο.

Θα ‘θελα να ταξιδεύω αλλά είναι τόσο τρομακτικό, να κουβαλάς παντού μόνο τον εαυτό σου.

Δεν θέλω ν’ απαντήσω σ’ άλλες ερωτήσεις. Απαιτώ την τετράγωνη λογική.

Να μην ακούω πια, για τις σκουριές των δακρύων και για τους ιριδισμούς των νυσταγμένων τρένων.

Η γενιά μου είναι κουρασμένη. Από αναλύσεις, εξηγήσεις, ιδεολογίες, επαναστάσεις, ετεροπροσδιορισμούς και μισαλλοδοξίες.

Κουρασμένη απ’ τα ερωτικά τραγούδια, τις φοβίες, τον αριβισμό και τα πυροτεχνήματα.

Δεν ξέρουμε πως καίει η χαρά το νου και πως σπαράζει η ψυχή στην ωραιότητα.

Απ’ όλα τα χρώματα μας άφησαν το γκρίζο, μα ένα κόκκινο στοιχειώνει τα όνειρα μας.

Λένε πως αυτομόλησε ο Θεός αλλά εγώ πιστεύω σε μιαν Έξοδο Κινδύνου.


Πηγή: http://aikaterinitempeli.wordpress.com

2 σχόλια:

aikaterinitempeli είπε...

Αυτή τη φορά, δεν θα γράψω μόνο ευχαριστώ,
δεν θα αρκεστώ στο ότι με συγκινεί η ευαισθησία που δείχνεις στις λέξεις μου,
αλλά θα ευχηθώ κι από καρδιάς να υπάρχει Έξοδος Κινδύνου
κάθε φορά που την χρειάζεσαι,
αφού "η ζωή μας είναι σουγιάδες
σε βρώμικα αδιέξοδα.."

Να 'σαι καλά!

vaso είπε...

Υπάρχει πάντα μια έξοδος κινδύνου..
η ποίηση...
όσο επώδυνη κι αν είναι, την προτιμώ.
Κι εσύ να 'σαι καλά.