Κατερίνα Γώγου - Το ξύλινο παλτό 1982 (Αποσπάσματα)

“Κοιτώντας τα πόδια μου

που βγάζουνε ρίζες

ξέρει πως πιο πολύ από όλα τα δέντρα σιχαίνομαι

γιατί είναι ακίνητα”

---

“οι μπάτσοι με πολιτικά

μπλοκάρανε τα νούμερα

οι μπάτσοι με πολιτικά

καλούν το νούμερο μου

οι φίλοι μου τώρα θα ‘χουν όλοι κρεμαστεί

στα μακριά καλώδια του

κανείς δεν απαντάει

ο ντίλερ καρφώνει τη σύριγγα στον αυτόματο τηλεφωνητή

σφίγγω το λουρί στο μπράτσο μου

…«στον επόμενο τόνο»…”

---

“Άσπρη είναι η άρια φυλή

η σιωπή

τα λευκά κελιά

το ψύχος

το χιόνι

οι άσπρες μπλούζες των γιατρών

τα νεκροσέντονα

η ηρωίνη.

Αυτά λίγο πρόχειρα

Για την αποκατάσταση του μαύρου.”

---

“Η μνήμη των πουλιών είναι η διάταξη των άστρων

Η μνήμη των ανθρώπων είν’ τα ταξίδια των πουλιών

Και οι πάσσαλοι -ταξίδια κοπαδιών-

Που τους κρατάνε κάτω…”

---

“Τώρα από δω

αλλάζω λαλιά

κώδικα και νοηματική

κανένας βολεμένος κανένας αδρανής

δε θα συνουσιάζεται μαζί μου.

Κανείς δε θα ταυτίζεται.

Κανένας δε θα κρύβεται

πίσω απ’ τα συμπονετικά του αισθήματα

κατανόησης

για την τρέλα του «άλλου».

Θάνατος στις τέχνες και στα γράμματα

που παίρνουν το ρόλο της ζωής.

Σας έμαθα τώρα σας ξέρω καλά.”

---

“Κόβουν εδώ πίσω με κοφτερές δαγκωνιές

την τελευταία μου κοινωνική άμυνα

αυτό που οι άνθρωποι συνήθιζαν να ονοματίζουν μυαλό μου

γι αυτό τώρα εμένα που με βλέπετε, δεν τρώω, δεν κλαίω, δεν φοβάμαι, δεν βλέπω, δεν μιλώ, δεν εκκενώνω, δεν αντιστέκομαι,

είμαι αυτάρκης και λεία των νεκρών φωσφορίζουσα

θα προχωρήσω.“

---

“Έζησα πολλούς ανούσιους θανάτους φτάνοντας στον υπέρτατο εξαγνισμό τις νύχτες. Και ειδικότερα εκείνη ακριβώς την ώρα όπου οι σκύλοι γίνονται λύκοι, λαμβάνοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους σαν τάξεις. Γκρίζοι ή άσπροι.

Θα μπορούσε κανείς να πει αργότερα πως αυτά είναι αποκυήματα της φαντασίας μου ή ότι πληρώθηκα να τα γράψω με σκοτεινό και απώτερο σκοπό να τρομοκρατήσω τον αποχαυνωτικό εγωιστικό ύπνο των ανθρώπων, ιδίως κατά τας μεσημβρινάς ώρας Ιουνίου Ιουλίου Αυγούστου.

Όμως παρακαλώ, παρακαλώ πολύ να με πιστέψετε, γιατί δεν υπάρχει εξευτελιστικότερος θάνατος από το να μη σε πιστεύουνε αυτοί που εσύ πιστεύεις.”

Κατερίνα Γώγου - Ιδιώνυμο 1980 (Αποσπάσματα)

“πως τσούκου τσούκου

αργά μεθοδικά μας αλλοιώνουνε

να καθορίζουμε τη στάση μας στη ζωή

από το στυλ της καρέκλας.”

---

“Πόσο ακριβή είν' αδερφέ μου η ζωή

πόσο φτηνήνανε τα είδη κουράγιο ρε.”

---

“εδώ η ζωή μας ταύρος με καρφωμένα χιλιάδες

φασιστικά μαχαιράκια”

---

“ένα μεγάλο στρογγυλό κουτί σαν κάλπη η γη

να ρίχνουμε την ψήφο μας

ό,τι χρώμα και να παίρνει η σαλαμάντρα

δεξιά είναι”

---

“παλαιομοδίτικο φουλάρι φοράμε στο λαιμό μας

την ψόφια γάτα του πολιτισμού”

---

“Η μοναξιά

Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά

και μετριέται πιάτο-πιάτο

μαζί με το κομμάτια τους στον πάτο του φωταγωγού.”

---

“την ώρα που θα πέφτει το τελευταίο καδρόνι

πέρα μακριά ανεμίζουν πουλιά

βάλε τα χέρια στις άδειες τσέπες σου

άνοιξε βήμα μη νοιαστείς για την ώρα

άνοιξε το στόμα σου ξύπνα τους ένοικους της γης

βάλε λόγια και δική σου μουσική

ξελαρυγγιάσου με την αγριοφωνάρα σου

- Η ζωή –

δεν είναι ένα κλειστό ταξίδι

που ήταν

α-α-αταξίδευτο.”

---

“Άμα κατέβεις από δω

θα σου δείξω κάτι μεγάλα φτερά που μου φυτρώσανε

Θα σου δείξω

πόσο ανάλαφρα πέταγα

πηγαίνοντας στην απαγορευμένη συγκέντρωση

γιατί σφύριζε στο χέρι μου

μια βαριά αλυσίδα.”

---

“Αν καμιά φορά με πιάσεις να λέω ψέματα

- σταμάτα να σου πω -

μη βιάζεσαι και με λες ψεύτρα..

Είναι τώρα που δεν μπορώ να ξεχωρίσω πια

και μπερδεύω το όνειρο

και που αρχίζει η αλήθεια....”

---

“Γι' αυτό άμα κάνει κανείς μια κίνηση έτσι

για να μας χαϊδέψει

κάνουμε εμείς μια κίνηση πίσω

σα να μη φάμε ξύλο.

Γι' αυτό αν τύχει και μ' αγαπήσεις

πρόσεχε σε παρακαλώ πολύ πολύ

πώς θα μ' αγκαλιάσεις. Πονάει εδώ.

Κι εδώ. Κι εκεί. Μη! Κι εδώ .

Κι εκεί.”

---

“Πάρε με λοιπόν από δω.

Θέλω να σου δείξω τα καλοκαιριάτικα θέατρα

πώς ζούνε το χειμώνα

Πόσο άδεια είναι τα σχολικά όταν έχουν αργία

κι όλους τους φίλους που φύγανε

και δεν μπορούν πια να με προδώσουν

πάμε από δω πάμε εκδρομή σε μέρος που δεν έγινε

αφού στο ‘χω γράψει στο ‘χω πει

όπου κι αν πάτησα άφηνα αίμα

γι’ αυτό δεν μπορώ ποτέ πού να σταθώ

κι όλο αλλάζω σεντόνια”

---

“Αν θες είναι καλύτερα - καλύτερο -

να κοιμηθούμε αγκαλιά

δε θα βήχω τη νύχτα

δε θα τραβάω τα σεντόνια

θα λουστώ

θα 'μια φρόνιμη

ακούνητη

θα 'μαι σαν πεθαμένη

μη με ξεχάσεις όμως το πρωί

γιατί έχω ακούσει πολλούς ανθρώπους έτσι

που το 'καναν για να μην ενοχλούν τους δίπλα

ή κι έτσι γι' αστείο

και δεν ξαναξυπνήσανε

κι ούτε που παίξανε πoτέ.”

---

“οι ρίζες δεν είναι για να γυρίζουμε πίσω

είναι για να βγάζουνε κλαριά

άμα δε βγάζουνε

είναι παλούκια καυσόξυλα

οδοφράγματα Μπροστά Μπροστά κι άλλο!

τόσο θέλει

απ’ την υποταγή στην εξέγερση

απ’ το όλοι η κανένας

απ’ το όλα η τίποτα”

---

“Πάρε με ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ μου

η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή

προσπίπτω στα φοβερά μπούτια σου

πάρε με απ’ το γήινο κόσμο.

Χρόνια αφήνω το παράθυρο ανοιχτό

περιμένοντας εσένα και τα UFO

δεν αντέχω άλλο τους θνητούς

είμαι ανάμεσα φθοράς και αφθαρσίας.

Πάρε με απ’ το χέρι

Ανέβασε με στους ανεξερεύνητους πλανήτες

Δείξε μου να πετάω

Πάνω απ’ τα γήινα και τα συμπλέγματα μου”

---

“Μη βάλεις πάλι τις φωνές και μουρμουράς μονάχη σου

πως όλο ζω με ψέματα

έμαθα και το παιδί κι είμαι ονειροπαρμένη.

Δε ξέρω όμως μάνα άλλο τρόπο να ζω.

Είναι ένας τρόπος κι αυτός μάνα να ζεις.”

---

“άκου θα ‘ρθει καιρός

που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς

δε θα βγαίνουν στην τύχη

Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές

με γερμένους απέξω

Και τη δουλειά

θα τη διαλέγουμε

δε θα ‘μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.

Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα

κι άλλοι με νότες.

Να φυλάξεις μονάχα

σε μια μεγάλη φιάλη με νερό

λέξεις και έννοιες σαν και αυτές

απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός

για το μάθημα της ιστορίας.”

---

“Άρχισα να γέρνω σαν εκείνη την ιτιούλα

που σού ‘χα δείξει στη στροφή του δρόμου.

Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.

Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.”

---

“Άντρες πηδάνε ανεμίζοντας την κάρτα ανεργίας

και φεύγουνε απ’ τις ταράτσες λαϊκών ξενοδοχείων.

Πρέπει να τους προλάβω.

Με περιμένουνε.

Αντίο Άντίο Αντίο”

Κατερίνα Γώγου - Τρία κλικ αριστερά 1978 (Αποσπάσματα)

“Το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς

να πάρω μια ανάσα

όμως κι εδώ πρέπει να πληρώσω

την ανοχή του μαγαζάτορα

πρώην αστυνομικός πουλάει «Λαϊκούς Αγώνες».

Δεν ξέρω τί ν' αγοράσω για να μη γίνω συνεργός.

Καταλαβαίνεις;

Τα 4 σημεία του ορίζοντα

ντυμένα τράπεζες πιλότοι νοσοκόμοι μαρξιστές

μας κυνηγάνε. Πρέπει να πάρω τηλέφωνο.

Ποιό είναι το νούμερο...

Πού να σταθώ για μια ανάσα μόνο.

Από παντού μας την έχουν στημένη.”

---

“Η ζωή μας είναι

άσκοπα λαχανητά

σε κανονισμένες απεργίες

ρουφιάνους και περιπολικά.

Γι' αυτό σου λέω.

Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε

να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε.

Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε.”

---

“Επαγγελματίες επαναστάτες

Παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν

Τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν

αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται”

---

“εσύ όμως λέει δεν θάσαι απ' αυτούς

θα σηκωθείς και θα χορέψεις παραγγελιά

..βεργούλες και με δείρανε..

και θα κρατάς στις χούφτες σου

μ' αγάπη και με προσοχή το μυαλό μου

είναι έτοιμο να διαλυθεί στα χίλια. Με πονάει.”

---

“και είναι -όχι πως φοβάμαι- 

 μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα 

 και πως εσύ πρέπει να μάθεις 

 να μην κατεβαίνεις στο δρόμο 

 χωρίς όπλα όπως εγώ 

 - γιατί εγώ δεν πρόλαβα- 

 γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ”

---

“Έκανε τσιγάρο άνοιξε το βιβλίο και διάβασε:

«... μόνο όταν οι γυναίκες απαιτήσουν ενεργητικά

θα υπάρξει ελπίδα γι ' αλλαγή»

και πιό κάτω:

ΝΑI ΑΛΛΑ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΧΡΥΣΗ ΜΟΥ

ΤI ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ;”

---

“Μόνο που εμείς είχαμε αποφασίσει

ν’ αλλάξουμε τον κόσμο

κι αυτό δεν γίνεται με εξοχή.

Τόχαμε πει αυτό.

Ψάχναμε να βρούμε όπλα

ξέραμε

πως όλοι πεθαίνουνε

αλλά υπάρχουνε θάνατοι που βαραίνουνε

γιατί διαλέγουμε οι ίδιοι τον τρόπο.

Και μείς αποφασίσαμε

το θάνατο στο θάνατο

γιατί αγαπάγαμε πολύ τη ζωή.”

---

“Οι αστυνόμοι παγιδευμένοι απ' το περίστροφο

οι γυναίκες απ' το φύλο τους

ή δικαιοσύνη απ' τούς νόμους

οι οργανώσεις απ' τις φράξιες

οι γιατροί απ' τα ηλεκτροσόκ.

Ναι. Να πάμε στο 'Ίλιον το βράδυ.

Οι ήρωες εκεί έχουνε κόκκινα μάγουλα

και πάντα νικάνε στο τέλος.”

---

“Ησύχασε. Με λίγη ρέγουλα θα τη σκαπουλάρουμε.

Ή τάξη πού θα ‘φερνε την αλλαγή αποκοιμήθηκε.

Μπορούμε και μείς να παίξουμε την ηγεσία.

Κοιμήσου... τώρα είναι ήσυχα. Ή εποχή μας.

Νάνι φαί και πήδημα.

Οι τραμπούκοι προσεύχονται στο μαξιλάρι μας

κι οι δολοφόνοι δουλεύουν για μας.”

---

“κι εγώ εδώ ξανά - Κατερίνα με λένε -

κομματιάστηκα στα δημόσια πάρκα

αυνανίστηκα στις Ι.Χ. προβολές των πορνό

ξέρασα αίμα και μια άσπρη ξινισμένη σαλάτα

στον υπόγειο

κι έκλαψα ήσυχα ρίχνοντας το τελευταίο μου δείπνο

στη θλίψη των φραγκομηχανών.

Ά, ρε φίλε! Θα ‘θελα να ‘ριχνα ένα

και να τινάξω όλες τις πουστομηχανές του κόσμου στον αέρα.

Να τινάξω όλη τη θλίψη του κόσμου στον αέρα.

Ν'αγοράσω ότι πουλιέται στα παλιατζίδικα

9 φορές φορεμένο

από επαναστάτες

που τους χάλασαν τα μυαλά απ'το ξύλο

και τώρα μιλάνε για το χριστό

απο ποιητές μ' αστραφτερά κεφάλια

απο γυναίκες που λευτέρωσαν συντρόφους τους

τις καρφώσανε και δε σπάσανε.”

Κατερίνα Γώγου – Νόστος 1990

Να ρίξω μια κουβέρτα πάνω μου και παντού, στα παράθυρα. Ένας που ξενυχτά είναι λεία των χαφιέδων γειτόνων του. Ένας ποιητής που γράφει είναι πολύ πολύ μικρό παιδί, έχει πυρετό τη νύχτα. Δρα και ζει αυτόματα, έχει άγνοια της λογικής του κινδύνου. Θεωρεί τον εαυτό του πολεμιστή κατήγορο της πανταχού διαπραττωμένης αδικίας. Γι αυτό κρυώνει.

ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΒΟΥΛΩΣΩ!

ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙ

ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΡΑΤΑΣ ΚΑΛΑ ΧΑΡΤΙΑ...

ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙΣ ΠΟΤΕ!

Πολλοί από τους αποτυχημένους είναι άνθρωποι που δεν κατάλαβαν πόσο κοντά ήταν στην επιτυχία, λίγο προτού τα παρατήσουν. Thomas Edison

Ποίημα που έγραψε ένα παιδάκι από την Αφρική

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος

Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος

Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος

Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος

Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος

Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος

Κι εσύ λευκέ άνθρωπε

Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ

Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός

Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος

Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε

Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος

Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος

Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι

Και λες εμένα έγχρωμο;

Ν. Ασιμος για τις ανθρώπινες συνήθειες

Τα ζώα μπορεί να φωνάζουνε και να πλακώνονται στις μπουνιές.

Ποτέ όμως δε χρησιμοποιούν τη σπιουνιά, τους μπάτσους, ή άλλα συγγενή ζώα για να λύσουν τις προσωπικές τους διαφορές, πράγμα που συνηθίζεται στην κοινωνία των ανθρώπων,

που δεν είναι δυστυχώς ζώα.

Η κοινωνία των ανδρών είναι σιχαμερή.

Η κοινωνία των γυναικών το ίδιο.

Ζήτω η κοινωνία των παιδιών και των ζώων, όχι όλων.

Αυτών που δεν έχουν αποχτήσει ακόμη ανθρώπινες συνήθειες.

Απο το ανέκδοτο βιβλίο "Αναζητώντας κροκανθρώπους"