Κατερίνα Γώγου - Σ’ ένα κόκκινο μπαλόνι

Σε ενοχοποιούν

όχι τόσο οι πράξεις σου

σε ενοχοποιούν οι σκέψεις

οι σχέσεις σου

κάτι χαμόγελα που έσβησες

κάτι μαλακισμένες εικόνες που κουβαλάς

σχεδόν ηλιοβασίλεμα.

Σε ενοχοποιεί η αθωότητά σου

και αυτά που της χρωστάς.

Κάτι λάθη

και κάτι πάθη.

Και έτσι είσαι ζωγραφισμένος

σ' ένα κόκκινο μπαλόνι που ανεβαίνει

δε μιλάει

ανεβαίνει πάνω απ’ την πόλη.

Εσύ Τζιμάκο, πήγες

θα’ φαγες ραδίκια

αλλά τώρα κανείς σας δεν είναι…

Κόμπος πατέρα…

Κι εγώ βρούβες και βρούβες και βρούβες.

Και πάλι μάσησα

πως έχω εσάς

να μην κλαίω – και ούτε ΑΝΑ-σφάλειες.

Η Κατερίνα είμαι, μωρέ.

Πού στην ευχή είσαστε; Πού, ρε;

"Με λένε οδύσσεια" 2002

Κώστας Καρυωτάκης - Ανδρείκελα

Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,

σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.

Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.

Άνθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,

ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,

χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,

άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.

Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,

η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.

Άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά

όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.

Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,

ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός

πόνος μας, για να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...

“Ελεγεία και Σάτιρες”, 1927

Μελοποιημένο απο Υπόγεια Ρεύματα:

Απαγγέλλει ο Μανώλης Αναγνωστάκης:

Φ. Νίτσε – Ποιήματα

ΣΥΝΕΣΗ

Σε τούτη την περιοχή κανείς δε ταξιδεύει με ασφάλεια:

κι αν είσαι μυαλωμένος πρόσεχε διπλά!

Σε σαγηνεύουν και σε αγαπούν μέχρι

να σε κατασπαράξουν.

Είναι φανατικοί: γι αυτό μυαλό δεν έχουν!

Ο ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Α. – Στέκει και αφουγκράζεται: τι τον έκανε να

       σαστίσει;

       Τι άκουσε να αντηχεί στ’ αυτιά του;

       Τι ήταν αυτό που τον έκανε να τα χάσει;

Β. – Σαν όλους που κάποτε φόρεσαν αλυσίδες

       έτσι κι αυτός ακούει παντού τον θόρυβό τους.

ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ ΠΟΙΗΤΗ

Δώστε μου κόλλα και γρήγορα

θα βρω εγώ τα ξύλα να κολλήσω.

Να δώσεις νόημα σε τέσσερις ανόητες ρίμες:

αυτό είναι αρκετό, περήφανο για να σε κάνει!

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΟΥ

Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω

έμαθα να βρίσκω.

Από τότε που ένας άνεμος μου εναντιώθηκε

ταξιδεύω με όλους τους ανέμους.

ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ

Όπου κι αν βρίσκεσαι, σκάβε βαθιά!

Εκεί κάτω είναι η πηγή!

Άσε τους σκοταδιστές να ωρύονται:

«Κάτω υπάρχει μονάχα η Κόλαση!».

ΗΡΑΚΛΕΙΤΙΣΜΟΣ

Μονάχα η μάχη

γεννάει στη Γη την ευτυχία

και για να δημιουργηθεί η φιλία

χρειάζεται του μπαρουτιού η κάπνα!

Και οι φίλοι γίνονται σε τρεις μονάχα

περιπτώσεις:

όταν είναι αδέρφια στη δυστυχία

όταν είναι ίσοι μπροστά στους εχθρούς

όταν είναι ελεύθεροι μπροστά στον θάνατο!

Ο ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΤΗΣ ΜΙΛΑΕΙ

Η μισή ζωή σου πέρασε

ο δείκτης προχωράει, η ψυχή αναρριγεί!

Πολύ καιρό γυρνάει και ψάχνει

και δε βρίσκει – κι αργοπορεί εδώ;

Η μισή ζωή σου πέρασε

και κάθε ώρα της ήταν πόνος και πλάνη!

Τι ψάχνεις τώρα; Γιατί;

Αυτό ακριβώς ψάχνω – το γιατί!

ΔΙΧΩΣ ΦΘΟΝΟ

Ναι, η ματιά του φθόνο δεν έχει

γι αυτό και τον τιμάτε.

Καθόλου δεν τον νοιάζουν οι τιμές σας.

Έχει το αετίσιο μάτι για το μακρινό

δε βλέπει εσάς, βλέπει μονάχα άστρα, άστρα!

Η ΠΕΝΝΑ ΓΡΑΤΣΟΥΝΑΕΙ

Η πέννα γρατσουνάει: τι κόλαση!

Είμαι καταδικασμένος να γρατσουνάω;

Γρήγορα τη βουτάω στο μελάνι

γράφω με ποταμούς μελάνι.

Πως κυλάει τώρα, τόσο πυκνό, τόσο πλατύ!

Πως πετυχαίνει καθετί που δοκιμάζω!

Μόνο που δε διαβάζεται η γραφή –

μα τι με νοιάζει; Και ποιος διαβάζει αυτά που γράφω;

Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ

Σιχαίνομαι ν’ ακολουθώ, σιχαίνομαι και να καθοδηγώ.

Να υπακούω; Όχι! Και να κυβερνώ; Ούτε και τούτο!

Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του φόβο δεν προκαλεί.

Και μόνον όποιος φόβο προκαλεί μπορεί να οδηγήσει άλλους.

Σιχαίνομαι ακόμη και να καθοδηγώ τον εαυτό μου!

Μ’  αρέσει, όπως στα ζώα του δάσους και της θάλασσας

να χάνομαι για λίγο

να κάθομαι ανακούρκουδα σε μια ερημιά

και να στοχάζομαι

να ξαναφέρνω πάλι πίσω τον εαυτό μου από μακριά

πλανεύοντας τον για να γυρίσει ξανά σ’ εμένα.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ

Μη φουσκώνεις: γιατί αλλιώς

το παραμικρό τσίμπημα θα σε κάνει να σκάσεις.

Μπέρτολτ Μπρεχτ - Φιλοπατρία (μίσος για τους πατριδολάτρες)

Ο κύριος Κ. δεν το ‘κρινε απαραίτητο να ζει σε μια συγκεκριμένη χώρα. Έλεγε: Παντού μπορώ να πεινάσω. Κάποτε όμως έλαχε να περνάει από μια πόλη που την είχε κυριέψει ο εχθρός της χώρας όπου ζούσε. Τον πλησίασε τότε ένας αξιωματικός του εχθρού και τον ανάγκασε να κατέβει από το πεζοδρόμιο. Ο κ. Κ. κατέβηκε και διαπίστωσε ξαφνικά ότι είχε αγαναχτήσει ενάντια σ’ αυτόν τον άνθρωπο, και μάλιστα όχι μόνο ενάντια στον άνθρωπο, μα προπαντός ενάντια στη χώρα που ανήκε ο άνθρωπος αυτός, τόσο, που ευχήθηκε να γίνει ένας σεισμός και να την καταπιεί. Γιατί, ρώτησε ο κ. Κ., έγινα εθνικιστής εκείνη τη στιγμή; Γιατί συνάντησα έναν εθνικιστή. Μα γι αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύουμε τη βλακεία, γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν.

“ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ κ. ΚΟΫΝΕΡ”, εκδ. Θεμέλιο, ζ’ έκδοση.

Γιάννης Αγγελάκας - Λάθος κίνηση

Καθισμένος ένα ολόκληρο απόγευμα

Στην παλιά μπαλωμένη μου πολυθρόνα

Μην περιμένοντας κανέναν να μου χτυπήσει την πόρτα

και κανέναν να με χαϊδέψει

και κανέναν να με μαστιγώσει

και κανέναν να με δεχτεί

και κανέναν να με απορρίψει

Ένιωσα να με πλησιάζει κάτι

που θα μπορούσε να 'ταν η ευτυχία

Τότε σηκώθηκα να σημειώσω αυτές τις λέξεις

Και όλα πήγανε στράφι

"Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;" 1999

Γιάννης Αγγελάκας - Η εποχή των σκιών

Είμαστε εδώ

Χωρίς να είμαστε

Αναπνέουμε

Περπατάμε

Μισούμε

Αγαπάμε

Αγοράζουμε

Πουλάμε

Μόνο και μόνο

Για να δικαιολογούμε

Την απουσία μας

Πώς μπορεί να ονομάζεται

Ένας κόσμος

Φτιαγμένος από σκιές

Ανύπαρκτων σωμάτων

Οι καθρέφτες αποτυπώνουν

Εντυπώσεις δυνατών ψευδαισθήσεων πόνου

Είμαστε όλοι

Ασθενικά αιμορραγούντα φαντάσματα

Μάταια προσπαθούμε ν' αφήσουμε τα χνάρια μας

Για την εποχή των πραγμάτων

Που θα ακολουθήσει

Τη δικιά μας εποχή των σκιών

"Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;", 1999

Jim Morrison - Όταν οι άλλοι απαιτούν...

"Όταν οι άλλοι απαιτούν, να γίνουμε αυτό που θέλουν να είμαστε, μας αναγκάζουν να σκοτώσουμε αυτό που πραγματικά είμαστε. Είναι ένα είδος διακριτικού φόνου... Οι περισσότεροι γονείς και συγγενείς διαπράττουν αυτό τον φόνο, με χαμόγελα στα πρόσωπα τους."

Κική Δημουλά - Άφησα να μην ξέρω

Από τον κόσμο των γρίφων

φεύγω ήσυχη

Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:

δεν έλυσα κανένα.

Ούτε κι αυτά που θελαν να πεθάνουν

πλάι στα παιδικά μου χρόνια:

έχω ένα βαρελάκι που 'χει δυο λογιών κρασάκι.

Το κράτησα ως τώρα

αχάλαστο ανεξήγητο,

γιατί ως τώρα

δυο λογιών κρασάκι

έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.

Συμβίωσα σκληρά

μ' έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει

και δεν τον ρώτησα ποτέ

ποιας φωτιάς γιός είναι,

σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.

Δεν του λιγόστεψα του κόσμου

τα προσωπιδοφόρα πλάσματα του,

του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο

με θυσία και με στέρηση.

Με το αίμα που μου δόθηκε

για να τον εξηγήσω.

Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια

και σκεπασμένη πρόθεση

έτσι το δέχτηκα

κι έτσι το αποχωρίστηκα:

με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.

Αίνιγμα δανείστηκα ,

αίνιγμα επέστρεψα.

Άφησα να μην ξέρω

πως λύνεται ένα χθες,

ένα εξαρτάται,

το αίνιγμα των ασύμπτωτων.

Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,

ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.

Ούτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως

να σε διακρίνω.

Στάθηκα Πηνελόπη

στη σκοτεινή ολιγωρία σου.

Κι αν ρώτησα καμιά φορά πως λύνεσαι,

πηγή είσαι ή κρήνη,

θα 'ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα

που, Πηνελόπες και όχι,

μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού

για να δοξάζεται το αίνιγμα

πως μένουμε αξεδίψαστοι.

Από τον κόσμο των γρίφων

φεύγω ήσυχη.

Αναμάρτητη:

αξεδίψαστη.

Στο αίνιγμα του θανάτου

πάω ψυχωμένη.

“Tο λίγο του κόσμου”, Α´ εκδ. 1971, Β´ εκδ. Στιγμή, 1994

Πηγή: εδώ

Κάνεις το λάθος, να κάνω τον Χριστό; - Φίλιππος Άγγελής

Μην κοιμηθείς ακόμα.

Μην κλείνεις τα μάτια σου τόσο νωρίς

κι από τον κόσμο σου

μια ώρα αρχίτερα με σπρώχνεις.

Ξέρεις πόσες νύχτες ξόδεψα να σε περιμένω

κάτω από αυτό το ταβάνι

που απόψε και τους δυο μας σκεπάζει

και παράλογα μας κρύβει

από το φώς των αστεριών και το φεγγάρι;

Το φεγγάρι - που πολύ θα χαιρόταν να μ’ έβλεπε μαζί σου.

Σαν κουρασμένο μου φάνηκε την τελευταία φορά˙

χρόνια και χρόνια εκεί επάνω κρεμασμένο

να προσπαθεί μάταια να φωτίσει

τόση γκρεμισμένη ανθρωπότητα

με τέτοια δύστροπη ψυχή.

Ξέρεις πόσο αβάσταχτα γίνονται όλα εδώ μέσα

όταν λείπεις;

Τίποτα δεν είναι αγαπημένα ίδιο.

Τη δυσκολία να υπάρχω μόνος μου

με πράγματα που άγγιξες

την ξέρεις;

Φαντάστηκες ποτέ

την απόλυτη μοναξιά των χεριών μου

όταν τραβούν τά παράθυρα

για να υποδεχτούν το σκοτάδι

και τη δύναμη που χρειάζεται

να ζεις με μια απώλεια;

Σκληρό που είναι

να ξυπνάς το πρωί και να ψάχνεις

μια παρουσία να ευχηθείς «καλημέρα».

Και να μη βιάζεσαι να γυρίσεις από τη δουλειά

γιατί δεν σου βρίσκεται κάποιος

να προσδοκεί την επιστροφή σου…

Ξέρεις

πού πηγαίνει ο Ἐρωτας όταν χάνεται;

Πίσω από ποιόν θάνατο

πάει και συντονίζεται

για την εφήμερη την φύση του

να κλάψει;

Μια αλήθεια που να μη σκοτώνει τη χαρά

που μου δίνει το καθαρόαιμο το ψέμα σου

- μήπως ξέρεις;

Μην κοιμηθείς ακόμα.

Μην κλείνεις τα μάτια σου τόσο νωρίς

κι από τα όνειρά σου

έξω πάλι με αφήσεις.

Μην κοιμηθείς ακόμα˙

και τη σιωπή σου ας τρέμω

έτσι όπως εμμένεις

να μη μου απαντάς…

Μην κάνεις τάχα πώς λυπάσαι.

Τη σπούδασα καλά την απογοήτευση.

Περήφανα σηκώνει το σταυρό σου

που ορθόδοξα επάνω του

θα πας να καρφωθείς.

“Το αγαπημένο παιδί της μοναξιάς” 

Πηγή: εδώ

Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;

Μικρά ποιήματα του Γιάννη Αγγελάκα απο τη συλλογή:

“Πως τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;”, 1999

ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ

Η σχιζοφρένεια είναι μια υγιής αντίδραση της ψυχής

και του πνεύματος ενάντια στη σταθερή και ανελέητη

εξουσία του χρόνου

ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΒΟ

Κι ο πιο μεγάλος φόβος μου φοβάται

μην και δεν τον φοβηθώ

ΕΙΔΑ ΕΝΑΝ ΑΝΤΡΑ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙ

Είδα έναν άντρα να πέφτει

όμως δεν πρόλαβα να κάνω ευχή

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΓΙΟΡΤΗ

Ποιος καίγεται απόψε

και μύρισε η πόλη αγάπη;

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Καταραμένη γυναίκα,

μου ‘μαθες πολλά

δεν πρόκειται να σ’ το συγχωρήσω ποτέ.

ΕΚΤΡΟΦΕΙΟ ΑΝΑΓΩΓΩΝ ΣΚΙΩΝ

Να παραιτηθούν οι νεκροί

από το δικαίωμα για ζωή.

ΜΙΑ ΕΥΧΗ

- Κάνε μια ευχή με μια λέξη

— Όχι πόνος

- Μα αυτές είναι δύο

- Στ' αρχίδια μου