Ο Γ. Ρίτσος μιλάει για τη τιμωρία και τις απαγορεύσεις...

)

12 σκίτσα για τον ρατσισμό

Σκίτσο του Δημήτρη Γεωργοπάλη

Σκίτσο του Κώστα Γρηγοριάδη

 

Σκίτσο του Σπύρου Δερβενιώτη

Σκίτσο του Πάνου Ζάχαρη

 

Σκίτσο του Πέτρου Ζερβού

 

Σκίτσο του Σπύρου Ορνεράκη

 

Σκίτσο του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

 

Σκίτσο του Βασίλη Παπαγεωργίου

 

Σκίτσο του Βαγγέλη Παυλίδη

 

Σκίτσο του Soloup

 

Σκίτσο του Ηλία Ταμπακέα

Σκίτσο της Μαρίας Τζαμπούρα

Πηγή: 1againstracism

Δίκαια κυνηγημένος - Bertolt Brecht

Σαν πλουσιόπαιδο μεγάλωσα.

Οι γονείς μου κολάρο

μου φόρεσαν, μ’ έμαθαν

υπηρέτες νά ‘χω

και μου διδάξανε την τέχνη να δίνω διαταγές. Οταν

μεγάλωσα όμως, κι ολόγυρά μου κοίταξα,

δε μ’ άρεσαν οι άνθρωποι της τάξης μου,

ούτε να διατάζω και να μ’ υπηρετούν.

Τότε, την τάξη μου απαρνήθηκα και για συντρόφους πήρα

τους ταπεινούς ανθρώπους.

Ετσι

οι γονείς μου έναν προδότη ανάστησαν, του μάθανε

όλα τους τα κόλπα, κι αυτός

τα μαρτυράει στους εχθρούς τους.

Ναι, κάνω βούκινο τα μυστικά τους. Στέκομαι

στον απλό λαό ανάμεσα, και του εξηγώ

πως τονε κοροϊδεύουν. Και προμαντεύω τι θα γίνει, γιατί

ξέρω καλά τα σχέδιά τους

(χαμένη δε πήγε δα η εκπαιδευσή μου)

Τα Λατινικά του πουλημένου τους παπαδαριού

τα μεταφράζω λέξη - λέξη στην απλή τη γλώσσα, και

τότε βλέπεις μονομιάς τι κουραφέξαλα είναι. Κατεβάζω

τη ζυγαριά της Δικαιοσύνης τους και δείχνω

πως είναι κάλπικα τα ζύγια της. Και οι χαφιέδες τους τρέχουνε

και τους λένε

πως κάθομαι μαζί με τους κατατρεγμένους

που ετοιμάζουν επανάσταση.

Να φρονιμέψω, μου μήνυσαν. Και μου πήραν

ό,τι με τη δουλειά μου είχα κερδίσει. Κι επειδή μυαλό δεν έβαλα,

με κυνήγησαν, ψάξανε το σπίτι μου, αλλά

δε βρήκανε

παρά χαρτιά, που ξεσκέπαζαν

τις συνωμοσίες τους ενάντια στο λαό. Τότε

ξαμόλυσαν εντάλματα

κατηγορώντας με πως έχω ιδέες χυδαίες, με άλλα λόγια:

τις ιδέες του «χυδαίου όχλου».

Όπου κι αν πάω, στιγματισμένος είμαι

στων δυνατών τα μάτια. Μα οι αδύναμοι

διαβάζουν τα εντάλματα και

άσυλο μου δίνουν λέγοντας:

«Εσένα σε κυνηγάνε

για δίκαιο σκοπό» 

1938

Μια μέρα θα κυκλοφορώ με φτερά...

Μια μέρα θα κυκλοφορώ με φτερά

από τα αποκόμματα των εφημερίδων

που έγραψαν για την ελευθερία

και θα ψάξω να σου μιλήσω

για την επικίνδυνη συνήθεια που έχω

να ονειρεύομαι

ένα κίνητρο για τη ζωή

και μια υστεροφημία για το θάνατο.

Μ’ ακούς;

ή μήπως σκέπασαν τις αισθήσεις σου

οι σειρήνες των ασθενοφόρων;

Στο ιστορικό μου να διαγράψεις οριστικά

τη σκοτεινή ένδειξη

«Καταθλιπτικός».

Επιπόλαιη διάγνωση, βλέπεις.

Με τούτο μονάχα να την αποκαταστήσεις:

«Ονειρόπληκτος».

Και με αποσιωπητικά να τη συνοδεύσεις.

Να μη στέκει εκεί έξω δίχως συντροφιά.

Σα να έχει - τάχα

και κάτι ἀλλο πάντα να σου πει.

Σε παρακαλώ...

μη μ' αφήνεις να ξεχάσω.

Φίλιππος Αγγελής - Μη μ' αφήνεις να ξεχάσω

"Το αγαπημένο παιδί της Μοναξιάς"

Πηγή

Μας σκοτώνουν με μικρές δόσεις...

Πηγή:

ep-anastasi

stroumfakia

Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος

Θα σας πω πώς έγινε

Έτσι είναι η σειρά

Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο

δρόμο του έναν χτυπημένο

Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε

Τόσο πολύ λυπήθηκε

που ύστερα φοβήθηκε

Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να

τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα

Τι τα θες τι τα γυρεύεις

Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω,

να ψυχοπονέσει τον καημένο

Και καλύτερα να πούμε

Ούτε πως τον έχω δει

Και επειδή φοβήθηκε

Έτσι συλλογίστηκε

Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;

Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες

Άρχισε λοιπόν και κείνος

Από πάνω να χτυπά

Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας

Ελένη Βακαλό “Του κόσμου” (1978)

Πηγή

Τσιράκι του Αγίου Βαλεντίνου - Γιάννης Αγγελάκας

Λοιπόν εγώ δεν είμαι το τσιράκι

Του Αγίου Βαλεντίνου

Άστοργα λόγια

Μπορώ να υποσχεθώ

Βρώμικους στίχους κάτω απ' το φεγγαρόφωτο

Γλώσσες μαστίγια

Μικρόβια πυρκαγιές

Ναυάγια δευτερολέπτων

Μαυλιστικές διαδρομές

Στη χώρα των νεκρών φαλλών

Το άρωμα των θυμωμένων νυχτολούλουδων

Το θάνατο

“Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι”, 1995

Ideas are always free...

Πηγή: http://anarhogatoulis.blogspot.gr

Στους Μεταγενέστερους - Μπέρτολτ Μπρεχτ

Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!

Τα λόγια που δεν κεντρίζουν είναι σημάδι χαζομάρας.

Ένα λείο μέτωπο, αναισθησίας.

Εκείνος που γελάει

δεν έχει μάθει ακόμα τις τρομερές ειδήσεις.

Μα τι καιροί λοιπόν ετούτοι, που

είν' έγκλημα σχεδόν όταν μιλάς για δέντρα

γιατί έτσι παρασιωπάς χιλιάδες κακουργήματα!

Αυτός εκεί πού διασχίζει ήρεμα το δρόμο

ξέκοψε πια ολότελα απ' τους φίλους του

πού βρίσκονται σ' ανάγκη.

Είναι σωστό: το ψωμί μου ακόμα το κερδίζω.

Όμως πιστέψτε με: Είναι εντελώς τυχαίο. Απ' ό,τι κάνω,

τίποτε δε μου δίνει το δικαίωμα να φάω ως να χορτάσω.

Έχω γλιτώσει κατά σύμπτωση.

(Λίγο η τύχη να μ' αφήσει, χάθηκα.)

Μου λένε: Φάε και πιες! Να 'σαι ευχαριστημένος που έχεις!

Μα πώς να φάω και να πιω,

όταν το φαγητό μου τ' αρπάζω από τον πεινασμένο,

όταν κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω;

Κι ωστόσο, τρώω και πίνω.

Θα 'θελα ακόμα να 'μουνα σοφός.

Τ' αρχαία βιβλία λένε τι είναι η σοφία:

Μακριά να μένεις απ' τις επίγειες συγκρούσεις

και δίχως φόβο τη λιγοστή ζωή σου να περνάς.

Θεωρούν σοφό ακόμα

το δρόμο σου να τραβάς αποφεύγοντας τη βία.

Στο κακό ν' ανταποδίνεις το καλό.

Να μη χορταίνεις τις επιθυμίες σου, αλλά να τις ξεχνάς.

Μου είναι αδύνατο να πράξω όλα τούτα.

Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!

Ήρθα στις πόλεις την εποχή της αναστάτωσης

όταν εκεί, βασίλευε η πείνα.

Ήρθα μες στους ανθρώπους στην εποχή της ανταρσίας

και ξεσηκώθηκα μαζί τους.

Έτσι κύλησε ο χρόνος

που πάνω στη γη μου δόθηκε.

Το ψωμί μου το 'τρωγα ανάμεσα στις μάχες.

Για να κοιμηθώ, πλάγιαζα ανάμεσα στους δολοφόνους.

Αφρόντιστα δινόμουνα στον έρωτα

κι αντίκριζα τη φύση δίχως υπομονή.

Έτσι κύλησε ο χρόνος

που πάνω στη γη μου δόθηκε.

Στον καιρό μου, οι δρόμοι φέρνανε στη λάσπη.

Η μιλιά μου με κατέδιδε στο δήμιο.

Λίγα περνούσαν απ' το χέρι μου. Όμως, αν δεν υπήρχα

οι αφέντες θα στέκονταν πιο σίγουρα, αυτό έλπιζα τουλάχιστον.

Έτσι κύλησε ο χρόνος

που πάνω στη γη μου δόθηκε.

Οι δυνάμεις ήτανε μετρημένες.

Ο στόχος βρισκότανε πολύ μακριά.

Φαινόταν ολοκάθαρα, αν και για μένα

ήταν σχεδόν απρόσιτος.

Έτσι κύλησε ο χρόνος

που πάνω στη γη μου δόθηκε.

Εσείς, που θ' αναδυθείτε μέσ' απ' τον κατακλυσμό

που εμάς μας έπνιξε,

όταν για τις αδυναμίες μας μιλάτε

Σκεφτείτε

και τα μαύρα χρόνια που εσείς γλυτώσατε.

Εμείς περνάγαμε,

αλλάζοντας χώρες πιο συχνά από παπούτσια,

Μέσα από ταξικούς πολέμους, απελπισμένοι σα βλέπαμε,

την αδικία να κυριαρχεί και να μην υπάρχει εξέγερση.

Κι όμως το ξέραμε:

ακόμα και το μίσος ενάντια στην ευτέλεια

παραμορφώνει τα χαρακτηριστικά.

Ακόμα κι η οργή ενάντια στην αδικία

βραχνιάζει τη φωνή.

Αλίμονο, εμείς που θέλαμε

να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία

δεν καταφέρναμε να 'μαστε φίλοι ανάμεσά μας.

Όμως εσείς, όταν θα ‘ρθει ο καιρός

ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο

να μας θυμάστε

με κάποιαν επιείκεια.

Κράτα την εικόνα...

Κράτα την εικόνα ενός παιδιού θλιμμένου,

που κοιτάει την μάνα του στα μάτια.

Θα 'χεις την αίσθηση του κόσμου αυτού του γαμημένου

και ένα λόγο να αστράψουν τα μασάτια.

Κράτα τη φάτσα κάθε πολιτικάντη και παππά

που 'χει του ασπάλακα την όψη.

Κάθε φασίστα, πατριώτη και γαμωμανά,

να βλέπεις το αίμα στου σπαθιού τη κόψη...